ongekend

20090422-1240432077N1804vaasp214

De weg van heen naar weer biedt niet veel meer dan zinneloze zinnen.
Toch wil ik haar beminnen! En zal haar dan bezingen.

‘t Zou een beginregel kunnen zijn van iets. Een ontdekking die zich ergens voordoet, de tocht naar het vragende niets.
Zoals ik ‘s ochtends steeds maar weer verwonderd om mij heenkijk. Weer een nacht overleefd.
Een dag die voor mij komt te liggen. En de tijd. Regelmatig alle tijd.
Want aan iemands zijn valt niet te tornen. Althans…

Dat zou ik mij heel goed voor weten te stellen.
Omdat het niet altijd even makkelijk is om het gedachtespoor van de ander te volgen.
Door wegwijzers die ontbreken. Of omdat de vraag waarheen niet door Mieke te beantwoorden valt.
De oorsprong zich laat raden. Laat staan het doel. De middelen die ontbreken.
De ANWB die verstek laat gaan…

Ik kan me heel goed voorstellen in welk een verwarring JU dan terecht zou kunnen komen. Omdat de praatjes niet altijd corresponderen met de plaatjes. De poppenkraam van het leven niet altijd uitsluitsels kan bieden.
De ongepaste vragen en de daarbij behorende gepaste antwoorden…

Crypto’s laten zich door mij niet raden. Ik verzuim nogal eens mijn eigen crypto’s toegankelijk te maken.
Ja, ik heb het over een cryptogram. Zoals de krant ze kent. Of van die blaadjes.
Doorlopers weer een geheel eigen tak van sport vertegenwoordigen.
Maar die mij juist voor raadselen weten te stellen.
Ik, met een zekere schroom en een onzichtbare wanhoop, de pen maar zachtkens neer ga leggen.
Op zoek ga naar een andere zin.
En de eerste zin laat voor wat zij is. Een zin.

Prikkelende beelden ben ik wars van. Ook weer zo’n mooie zin waarin niet staat welk een gedachte mij juist met deze omschrijving wist te verlokken. Alsof de etalages van Hunkemuller niet instaan voor een zekere smaak. Ik dwars ga.
Het ondergoed van die andere keten. Van boven tot ondergoed.
Ook dat doet denken aan die poppenkraam. En ik dacht mijzelf daar weer voor. Zoals ik op de meest krankzinnige momenten op de meest ongedachte plekken weet te vertoeven. In mijn geest.

Waar ik afdwaal in die onaantrekkelijke krochten. De zin zoek als ik op zoek ga naar de zin.
En alles wat met het niets te maken heeft. De koude van mijn handen.
De wind die zich nergens iets van aantrekt. Of toch ook weer wel: de bloesem van de bomen weet te blazen.
En de opmerking van de passanten: dat zij het als zonde vinden… En zonde in zekere zin is het dan ook.
Een bloesem moet de kans geboden worden om te gaan verdorren, van kleur te veranderen zoals ik ook bij fouten van kleur weet te verschieten. Als een kameleon. Pas ik mij aan. Of doe dit juist bewust weer niet.
Het amen wat zich dan weer voordoet…

Ik reik iets aan wat mogelijk een bepaalde snaar weet te raken.
En ook al klinkt deze niet naar behoren in een zekere context dient deze juist
in die kontekst te worden geplaatst. Opdat de valse noot wordt opgemerkt. Het niet altijd koek en ei kan zijn.

En dit niet is… zoals wel meer dingen niet altijd zijn zoals dit is.
Het beter dat had kunnen worden.
JU de zaken niet altijd naar eigen hand kunt zetten en gelijktijdig wordt gewaarschuwd diezelfde zaken niet op zijn of haar beloop te laten.

Het verschil tussen de keuze en het overkomen van…

Want wat valt er te kiezen” Is dat niet iets wat JU JUzelf voorhoudt.
Gerelateerd aan die ongekende vormen van vrijheid.
Of de makke van een karma. De last die van ergens op JUW schouders wordt gestort…

Ik worstel daar wat mee op dit moment maar doe dit niet alleen.
Want door de tijd en de omstandigheid houd ik het zoeken naar de zin voor ogen…

ZOEKZIN

Zoek
de zieke
zinnen
op;

zoek
zieke
zinnen

op

zich
zijn
zieke
zinnen

anders.

20090422-1240432337N1104fries1022

En voor de rest: een fijne dag!