onderwijs"! ZORGwekkend

Geloof mij! Als ik zo bij mezelf te rade ga, kom ik er geregeld uit. De vraag alleen waar ik dan uitkom, laat zich raden. Zo ben ik dus in staat niet alleen mijn eigen opgave te zijn maar ook de vragen die rijzen geheel naar mijn eigen genoegen wel dan niet te beantwoorden. Of te laten voor wat ze zijn! Buitenbeentjes! CetaBeverbuitenbeentjes. Misfits! En dat alles in een flits. Een draai, een pirouette die mij bijkans in een warreling weet te storten, de wereld laat vervagen tot in één langgerekte rimpel.
Dan ook kan ik me voorstellen dat je wat meewarig een schouder ophaalt, even met een wenkbrauw fronst en overgaat tot jouw orde van de dag. Dat je niet zit te wachten op mijn woorden die, erin en waarschijnlijk zomaar, weer verdwijnen.


iGer.nl
Want ik blijf nog steeds hannesen met woorden. Blijf frobelen met belevenissen. En als ik terugblik valt er niet veel meer dan het een dan wel het ander te constateren. Bijvoorbeeld dat de zon scheen. Dat het zondag is. Dat de dag des Heeren niet veel te wensen overliet. Een boek wat ik mocht raadplegen. De zinnen door een ander verzet. Een overzicht van verkrijgbare E-books. Het lezen van zo’n boek in de zon. En het verdwijnen van de teksten. Juist! Door overmatig zonlicht. Mijn overdenkingen. De rust aan het aangename te koppelen. Er nog even bij stil te staan dat tegenwoordig ook overledenen gewikkeld kunnen worden. Terug naar toen. In de huidige tijd. Waarop sterven en doodgaan als het ware als beleveissen te boek komen te staan. Complete rouwreportages. Voor die terugblik. Omdat veel op zo’n moment aan de betrokkenen voorbijgaat. De nabestaanden feteert op die confrontatie. Dat finale afscheid.


iGer.nl
Vroeg ik mij af waarom gisteren woorden van Vesalis en Achterberg inhoud mochten geven aan de woorden van toen. Heel simpel. Kwam Joop Schermer tegen. In die Groote Kerk. Ging met hem terug naar toen. En weij kwamen terecht bij nu. Zijn nu betekent wonen in Heiloo en werken in Hoorn. Vanuit het oude Schellingkbosch B naar het WestFries Gasthuis. Momenteel onderdeel van GGZ NoordHolland Noord. Opname. De populatie die momenteel wordt opgenomen. Van de tien opnames zijn er acht gedwongen. De verschraling. De populatie die varieert. De samenstelling van zijn team. Gay’s en potten, Surinaams en Russisch en moeilijk plaatsbaren. Althans mensen die kiezen voor de zorg en gelijktijdig een aparte positie innemen. Mensen met een achtergrond die communicatie mogelijk maakt. Als er en doorgedraaide Pool wordt opgenomen. En de verstaanbaarheid via een Russische omweg tot stand kan komen. Hulpverlening. Verschraling. En de tijd. De tijd dat mensen zich nog druk maakten. De positie van de manager niet zo uitgesproken was. De duidelijkheid van relatief nog jongstleden. Tien, vijtien jaar terug. Toen nog in een ander kader.
De kwaliteit van het personeel baarde ook dr. Cowan zorgen. Als een van de belangrijkste taken van het personeel achtte hij het doen van observaties voor de geneesheer, hem te kunnen inlichten over het al of niet abnormale van handelingen en gesprekken van de verpleegden. Velen waren hiertoe niet in staat: “Hoe kan men nu zoiets verwachten van een man, die bijv. Niet weet wat een halucinatie is, die niet op de inval komt te onderzoeken waarom een lijder weigert te eten. De verpleger dient nl. analytisch te werk te gaan. Men staat vaak verbaasd hoe juist de grote menigte in een konkreet geval de diagnose stelt van krankzinnigheid: zij doet dit langs synthetische weg en menigeen weet wel aan te geven dat x krankzinnig is, maar niet mede te delen waarop die diagnose berust. Men heeft nl. bespeurd dat genoemde x niet past in het kader van de gemiddelde mensch, maar men verzuimde de ego van x te ontleden.
Om dat te kunnen behoort opleiding en die opleiding behoeft de verpleger van psychiatrische lijders in de eerste plaats.”
We spreken over 1888. Cowan gaat, als een van de eersten, er toe over om onderwijs aan het personeel te geven. Eénmaal per week gaf hij een kleine cursus ziekenverpleging die al spoedig zijn vruchten begon af te werpen.


iGer.nl
Momenteel gaan er stemmen op om via Evidence-Based Practice en Competentiegericht onderwijs de beroepsbeoefenaar voor te bereiden op de inhoud van dat beroep. Het uitvoeren van een handeling door een beroepsbeoefenaar zop zo’n wijze dat de uitvoering is gebaseerd op de best beschikbare informatie over doelmatigheid en doeltreffendheid. En dat is meteen de discussie. Met EBP beogen beroepsbeoefenaren een rationalisatie van hun handelen, maar de term dient niet te worden verward met ‘wetenschappelijk bewijs’ of ‘wetenschappelijk effect.’
Het competentiegericht leren is een vorm van onderwijs die gericht is op het bijbrengen van competenties die aansluiten bij de beroepspraktijk. Traditioneel werden onder competenties kennis en vaardigheden en sosm ook houding (attitude) verstaan. Met competentiegericht onderwijs wordt nu echter meestal gedoeld op specifieke op beroepsuitoefening of beroepshouding gerichte competenties.
Meten is weten. Weten is meten. Soms via de basis. Vaak via onnavolgbare verantwoordingen. Vaak wordt ook het woord missie gebruikt. De visie hieraan gekoppeld en daar dan weer een vorm van rentmeesterschap op losgelaten. Later bljkt dat de bomen niet alleen tot in de hemel reikten, maar dat het overgrote deel van het bos was gekapt. En blijkt achteraf dat er sprake was van een tweetal bomen. Geen wonder dat je door die bomen het verdwenen bos niet meer kon zien…

Voor gek gehouden. De geschiedenis van de krankzinnigenzorg in Nederland.

11.12.1982 – 6.3.1983 Stedelijke Musea, Gouda, Vis-en Vleeshal, Haarlem


iGer.nl
Mocht je dit boekwerk ooit ergens tegenkomen… van Harte aanbevolen! En het motto:

‘Singulas horas singulas vitasputa.’

‘Leef elk uur alsof het je hele leven is.’