Onderweg

Door 21 oktober 2012

Deplorabel. In kennelijke staat van ontbinding. Een staat, waarbij de natuur soms een handje wordt geholpen. Met alle mogelijke verschijnselen vandien. Niets wat ten koste gaat van iets. Want alles kan niet meer dan niets worden. Of wordt het dan een veranderd iets…?! Het doet er niet toe! Althans, vandaag niet. Wat gezegd diende te worden, is gezegd. En waar een goed verstaander vaak aan minder dan een half woord genoeg heeft, kan het hooguit het genoegen zijn wat aan mijn kant is komen te verkeren. Neem nu vandaag. Grauwer dan grauw kon het niet worden, winderiger dan de wind deed veronderstellen, was de teneur van deze dag. En waar voorheen de rook werd verdreven, was het een eenvoudig schilder die het waagde in de openlucht zijn kwaliteiten tentoon te gaan spreiden. Waar kramen de muur rond de kerk omhulden, het paviljoen waar Paulien Bakker exposeert, de drankjes met zichtbaar genoegen worden genuttigd, en een voorbijganger een andere voorbijganger aanspreekt op de herkenbaarheid van, ongekende, luciferplaatjes….

Concludeert dat de tijd zo steels weer voortglijdt. En dat ten overstaan van anderen. Die dit keer niet direct een boodschap aan haar opmerking hebben. Want eenieder geniet. Van de aangeboden kunst. De kunst10daagse van Bergen mag zich, wederom, verheugen. Aan het volk wat zich vergaapt. Aan de cultuur die zo her en der in de lucht te bespeuren valt. De geur van Vlaamse frieten. Gedateerde boeken. Van softijs…

Ook dat doet deugd! Deugd als aanrader in een moment waarop veel zaken onder verdenking komen te staan. Denk aan politiek. De veranderde opstelling ten aanzien van cultuur. De schrijnende gevallen van armoede. De nog schrijnender gevallen van onbedoelde eenzaamheid. De eenzaamheid op zich. De stuiptrekkingen waaronder de oudere mens zich moeizaam voortbeweegt. En alles wat dies meer zij…

Ik was halverwege, toen Pauline Bakker mij vroeg of ik onderweg was. Dat was ik. Dat ben ik eigenlijk nog steeds. Iedere keer opnieuw geraak ik onderweg. En onderweg gebeurt er van alles. Of feitelijk niets. Dat hangt er van af. Het hangt af van de dingen waarmee ik bezig ben. De ontdekking dat ik, momenteel, voor de eerste keer dit jaar in de min sta. Voor het feitelijke bedrag van 11, 88 euro, schrijve elf euro en achtentachtig eurocent. Noemenswaardig? Wel nee, er zijn mensen die voor een aanzienlijk meer bedrag in de min staan. Of liever gezegd: debet staan. Waardoor debiteur en crediteur zich weer eens weten te onderscheiden. Te goed dan wel momenteel wat te kwaad. En gelijktijdig word ik geattendeerd dat ik dit debet bedrag nog voor een aanzienlijk meer bedrag kan gaan verhogen. Hetgeen mij, voor een ogenblik, in de verleiding brengt.

Ik ben sterk! Ik hoef gelukkig niet te vechten tegen de verleiding die van die flappentap uitgaat. Tenslotte rust de warme maaltijd die wij genoten hebben, in mijn maag. Stimpestamp. De noemer. Een eenvoudige, edoch voedzame maaltijd. Gelardeerd met uitgebakken spek, in een bed van rauw gesneden andijvie. Noemenswaardig? Geenszins! Neen, dan verwijl ik nog liever even bij de biografie van Pauline.

Toen Pauline Bakker (1966) aan de lerarenopleiding d’Witte Lelie studeerde, wist ze zeker dat haar liefde lag bij de klassieke en realistische kunst. Daarna werkte ze enige tijd in een gerenommeerd restauratieatelier waar zij zich specialiseerde in het restaureren van klassieke schilderijen. Zo kwam ze terecht in het hart van de techniek van de oude meesters. Deze achtergrond is nog steeds in haar werk als zelfstandig kunstenaar terug te zien.

Sinds 1997 exposeert ze haar eigen werk en laat ze landschappen zien, fragmenten van steden, nederzettingen. Wat die landschappen verbindt is dat er iets gebeurt of net gebeurd is of op het punt staat te gebeuren dat zich nauwelijks laat benoemen.

In het werk van Pauline Bakker zoekt de wereld telkens opnieuw en telkens anders een verhaal.

ThomasVerbogt & Pauline Bakker staan garant voor Onderweg. De werken van Pauline, momenteel te vinden in het paviljoen op het grasveld van de Ruinekerk, zijn terug te vinden in het boekwerk Onderweg. Ik ben geen adept van haar werk, maar heb de schijn tegen. Al jaren kom ik haar tegen. Niet fysiek, zoals vandaag, maar wel door haar werk. Waar ik Hopper associeer, heeft Pauline haar eigen interpretatie een eigen kleur, een eigen melancholie, een eigen stilistische toon weten te geven. En dat spreekt mij aan. Simpelweg door stijl, kleur en een gebeuren. Zo kon het vandaag gebeuren dat het veronderstelde toeval voor deze ontmoeting zorg kon gaan dragen. Want ook Pauline is doorgaans onderweg. Dus sluit ik niet uit dat onze wegen zich in de toekomst nog wel zullen gaan kruisen. Of is het kruizen…?! Noemenswaardig? Wel enigszins!

Tags: , , , ,

Dit bericht was geplaatst op zondag, 21 oktober 2012 om 19:13 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.