Ondersteboven

Ondersteboven. Niet veel aan de hand. Komt bij herhaling voor en laat zich door een eenvoudig schouderophalen groeperen. Zaak afgedaan. Het ondersteboven. Zo geschreven kan nogmaals met een schouderophalen worden volstaan. Binnen de kortste keren wordt er weer overgegaan tot de orde van de dag. Het onderste boven. Oei, nu is er wel degelijk iets aan de hand. Dit vergt de nodige aandacht. Gelijktijdig komt de opmerking ‘waar rook is, is vuur’ om de hoek kijken. Wordt er onder stenen gekeken opdat alles wat daar schuilt, aan het daglicht wordt blootgesteld. De bodem komt aan het licht; de bodem wordt aan een grondig onderzoek blootgesteld. Alle overige bedenkingen worden tegen het daglicht gehouden. Dan kunnen gemoederen verhit raken. Is iedereen verdacht. Of niet verdacht tot het tegendeel bewezen wordt. Indien dit laatste het geval is, dient de borst nat gemaakt te worden. Dan helpt daar geen moedertje lief meer tegen. Sterker nog, dan helpt daar geen moedertje lief meer mee. Raken de rapen gaar. Bestaat er een grote kans dat het niveau boven het theewater komt. De gemoederen ernstig verhit. En komt er een verzoek omtrent een afkoelingsperiode. En wat er dan gebeurt…
Meestal volgt er dan een verhaal dat doet denken aan lood om oud ijzer. Blijkt dat het niet zo’n vaart heeft gelopen. Probeert eenieder de toestand vanuit het eigen perspectief te verklaren om vervolgens ook weer de geeigende banen te gaan bewandelen. Is er sprake van een pais en vree, tot…
D66: weer werkweek van 40 uur. Tweede pinksterdag schrappen. Dan kunnen de lonen stijgen, kan de inkomstenbelasting omlaag en kan het gat op de overheidsbegroting omlaag. Komt Nederland ‘werkend uit de crisis.’ Koolmees (what is in a name”) was een van de opstellers van het begrotingsakkoord dat VVD, CDA, D66, Groen Links en de ChristenUnie eind april sloten om het begrotingstekort volgend jaar weer onder de drie procent te brengen.
Dat neigt naar een Monsterverbond. Een beetje met een mentaliteit van Utopisten. Ben jij niet voor me, dan ben je, per definitie, tegen me. En dan klinkt daar toch ook weer een beetje dat stemmetje van Calimero in door. Of van die muis die iets uitvreet met die olifant. En de porseleinkast die om de hoek wacht. Want Nederlanders werken 1377 uur per jaar. Nu weet ik me echter te herinneren dat het contract wat ik ooit mocht ondertekenen uitging van 1659 klokuren op jaarbasis. Gemiddeld werken wij het minst van alle geindustrialiseerde landen. Hongaren en Polen zitten ver boven de 1900 uur, maar ook met Nederland vergelijkbare landen scoren veel hoger. In Nederland bestaat een gemiddelde voltijdswerkweek uit 36,7 uur. Koolmees stelt: ‘dat de omstandigheden sterk zijn veranderd. Steeds minder werkenden moeten zorgen voor steeds meer niet-werkenden. Daarom moeten we dit decennium de historische trend keren en de werkweek weer langzaam terugbrengen tot 40 uur. Dat versterkt onze economie structureel en biedt ook ruimte om de lonen te laten stijgen en de inkomstenbelasting te verlagen. Bijkomend voordeel is dat de binnenlandse consumptie stijgt en het vertrouwen van de consument toeneemt.’
Woorden. Ik weet niet of dit wijze woorden zijn. Of dat er sprake is van een eerste proefballon. Dat er mogelijk nog 98 gaan volgen, voor wij weer het genoegen hebben om de gang naar het stemlokaal te maken. De peilingen van Maurice op de voet volgend. Of dat we ons daar heen gaan slepen. Een 40 urige werkweek die ons, gevolg gevend aan de verkiezingen, collectief 40 miljoen euro gaan kosten. Door diezelfde stembusgang gaan 2,5 miljoen werkdagen verloren. Binnenlandse Zaken kijkt niet vreemd op van de bedragen. “Dat zijn nu eenmaal de kosten om een democratie te laten functioneren”, aldus een woordvoerder.


iGer.nl
Ik beperk vandaag mijn illustrerende betoog. Dit keer zijn het witte zwanen. Die zwarte zijn mogelijk al onderweg naar Engeland…