Onderlangs

20100127-1264609726N2601sluistuinen978

BUITEN WEER

Ik heb je nog zoveel te zeggen
jij, die niet eens horen wilt
hoe kan ik verder door
jou uit te leggen
dat ik dit niet heb gewild…

ik heb je toch zo veel gezegd
zwijgend, in een stoel
las jij mij, dacht ik sterk
jij hebt mij toch gevoel’…

keer ik zwijgend weer
naar buiten
in een rotte rotanstoel.

Het dooit een beetje en het vriest wat minder. De regen verandert in een drup en de wind wakkert.
Het lijkt de dingen niet te deren, schikkend naar de onvermijdelijkheid. Omdat het is zoals het is.
Omdat het straks wel weer anders zal zijn. Zo staan ze daar. Buiten. Te wachten enigszins.
Op andere tijden. Op andere omstandigheden wellicht. Op ongekende mogelijkheden.
Op iemanden bijvoorbeeld. Iemanden die geen naam bezitten, onbekenden die zich met niet veel
meer tooien dan een jas, mogelijk een hoed, een sjaal en handschoenen.
Hun goedkeuring laten blijken dan wel hun afkeuring kenbaar maken. Stel ik mij voor.
Maar het is wat lastig JU dit momenteel voor te stellen: want als men er niet op uit hoeft blijft
men lekker thuis. Dan is het niet een dwalen door een tuincentrum, laat staan een grauwzaam bos.
Waar regendroppels druilerig naar beneden druppen, de klank wat mat wordt overmand, een stem
verloren gaat in duister. Een onverlaat zich wat vergaloppeert zoals alleen een onverlaat zich kan
vergalopperen. Een paard er in galop vandoor gaat. Terwijl het eergisteren zo zonnig was.
En tegelijk zo koud. Er geen sprake is van enig zonnestraaltje.

20100127-1264523458N2601sluis986

Waar ik dan maar voor dien te zorgen. Althans, dat leg ik mezelf dan maar op.
En waar dit dan weer op slaat” Een grauwe dag en een droevig bericht: een oud collega is overleden.
Van ongeveer mijn leeftijd. In zekere zin ook een lotgenoot: ook al een tijd in de ziektewet.
Ooit leidinggevende op het oude Schellingkbosch A en daarna de overstap gemaakt naar
praktijkbegeleider. In de periode dat de inservice nog onder deze naam door het leven ging.
Mij ooit de vraag stelde waar ik mee bezig toen ik in 97/98 de opleiding aldaar in mijn eentje
probeerde te runnen. Ik besloot na een gesprek met hem mij ziek te melden. Hoewel dat niet
geheel in de aard van mijn zijn toen lag. Een man die zeer kritisch tegen de zaken aankeek.
Al tijdens zijn leven met veel leed werd geconfronteerd. En daar altijd weer, ogenschijnlijk,
een pad in wist te vinden. Alsof dat hem gegeven was. Jan, waar jij nu bent hoop ik dat de
last die op jouw en jullie schouders kwam te liggen, je nu de lichtheid van een vogel geeft.
Bedankt voor wat en wie je was! En waar je nu bent: het ga je goed!

20100127-1264609540N2601schoorl954
En daarnaast” Het loopt vandaag wat gisteren is, als altijd weer heel anders.
De plaatjes vallen op een plek. En mocht dit niet zo zijn: morgen maar weer verder kijken!