onbemind op 14 februari

Schenk Valentijn wat woorden. Het minnespel is overal. Maar in het verleden liep het anders. Verloor Valentijn zijn kop. Nadat hij de weg bereidde. Door een van jaloezie stikkende Romeinse imperator. Onthoofden was de enige manier om zijn gezag duidelijk te maken. Aldus geschiedde.


iGer.nl
Niet op een maandag als vandaag. Want dat is slechts de loop der tijd. Wat straks een dinsdag zal zijn. De liefde gevat in enkel woorden. Het zinnespel is overal. Want het zijn zinnen die de woorden doen vermoeden. Het zijn de vraagtekens die wel of geen uitroepteken laten gaan.
Van invloed kunnen zijn op deze dag. Een dag vol rozen en een enkel vergeetmijniet je. En hele bossen vol met tulpen. En allemaal onbekenden. Anonymus is veelvoud.
Ik en jij. En eeuwig blij. De woorden ontroofd van zinnen. Opdat zinnen geen andere betekenis krijgen dan dat de woorden zijn. Of zoiets. Toch was er een tijd waarin Valentijn slechts een woord was in een lied. ‘My funny Valentine.’


iGer.nl
Waar geluk aan zou kunnen worden gekoppeld. Om eens uit een ander vaatje te tappen, maak ik gewag van de woorden van Hans Visser. Zijn zaterdagcolumn is getiteld Geluk.
Ik zou niet weten hoe anders deze rozewolkendag van een inhoudelijke Valentijn te voorzien.
Bij deze!
‘Sommige liedjes lijken meer diepgang te krijgen, naarmate ze vaker in je leven passeren. Zelfs de ruimte tussen de woorden heeft iets te vertellen. Als ook de melodie nog samenvalt met de inhoud, is zo’n liedje volmaakt. Bijvoorbeeld ‘1948’.  Ook bekend als ‘Toen was geluk heel gewoon’. De Ier Gilbert O’Sullivan had in 1972 een hit met het nummer ‘Alone again’, een mijmerde tekst met een dito melodie. Kees van Kooten en Wim de Bie voorzagen die van een eigen Nederlandse tekst die ze brachten in het cabareteske televisieprogramma ‘Hadimassa’. In een decor dat een interieur uit het jaar 1948 suggereerde, zongen ze over hun kindertijd, toen er thee was en geen tv. Dat de wind huilde om het huis, maar dat de kachel snorde en dat er in de tochtigste kieren papier zat. Zelf ben ik van 1952, maar ik zie nog hoe mijn vader de kachel oppookte en de tochtigste kieren vulde met oude kranten. Toch was geluk toen heel gewoon.
In de melodie zit een prachtige wending, als een blik naar de toekomst. Dan zingen ze over de schooltas die het einde markeert van een tijd waarin je zonder plichtsbesef je leven leed en waarvan de pannenkoekensmaak zou worden vergeten.
Het liedje hoorde ik deze week tijdens een concert van het Malando Orkest (Van ooit Arie Maasland). Ik kende dat nog goed uit mijn jeugd, toen ook wij thuis ook nog geen tv hadden maar wel een radio. Als je die aanzette hoorde je geen muziek van cd’s, maar echte orkesten die in de studio speelden voor de luisteraars thuis: The Ramblers, The Skymasters, Paul Godwin en zijn Salonorkest, De Zaaiers van Jos Cleber, Gregor Serban met zijn zigeuners en natuurlijk Malando en zijn Tango-Rumbaorkest.
Het Malando Orkest wordt inmiddels geleid door Malando’s kleinzoon. Toen dat begon te spelen was het alsof ik de radio had aangezet. Ik zag mijn vader binnenkomen met de kolenkit en mijn moeder thee inschenken. Toen was geluk heel gewoon.’


iGer.nl
In Nederland was Valentijn niet bekend. De wereld was zo groot als dat de straat, de wijk, het dorp of de stad groot was. Kranten brachten het nieuws en de radio ging op tijd ‘op slot.’ Het einde van de dag kenmerkte zich door het Wilhelmus van 24.00 uur en het kraaien van de ‘Rode Haan’ werd gevolgd door ‘Morgenrood’ indien de Verenigde Arbeider RAdioomroep de eerste uitzending van die dag verzorgde. En het was duidelijk welke gezindten van de verschillende buren in de straat werden vertegenwoordigd: grote gezinnen meestal Katholiek. De protestanten veelal behoudend en de kerkelozen de grote variabelen: soms twee hooguit drie kinderen. Buren die elkaar nog kenden en de nieuwtjes die over de ligusterhagen werden uitgewisseld. De melkboer die langs kwam en milliliters in zijn maatkan achterwege hield. De post die, op het laatst, één keer per dag werd bezorgd door een duidelijk herkenbare beambte. Toen de postbezorging nog een vak was en de postbode in zekere mate een orgaan vertegenwoordigde: de PTT. Letters duidelijk zichtbaar op de pet. En nu een uitspraak dat TNT er voor zal zorgen dat de post van vandaag, in het teken van Valentijn, wel degelijk bezorgd zal gaan worden. Waarbij je vroeger niet beter wist. Een spoedbestelling voor elf uur afgeleverd een bedrag van 26,78 euro gaan vergen. TNT belooft dan wel dat het poststuk voor half elf de volgende ochtend afgegeven is. Kom daar nog eens om.

Ongekende, ontkende, anonieme hartstocht. Verpakt in een huidig sausje. Op vleugels vanuit het Westen naar het Oosten overgevlogen. Voor een tiental jaren vrij onbekend en nu goed voor ongekende omzetten. Van harte omhelst door de dienstverlenende bedrijven. Want het zijn, per definitie, dienstverleners in dat commerciële teken. En dat TNT, Hallmark, Fleurop en de vlaaienbakkers daar garen bij spinnen…

ONBEMIND

Ik weet dat zij

voor mij

loopt, dat ik

haar voorbij

loop, een blik in

het voorbij

gaan gun, haar zie

als zomaar

iemand die

voorbijgaat als ik

haar zie

zie ik mijzelf in

haar ogen

ziet zij mij,

voorbij.

Een tekst. Een foto. Een gevoel. En mogelijk een hoop. Een hoop. Op iets. Of op wat anders. Een verrassing. Of toch weer de wanhoop. Van een verloren kans. Van een voorbij moment.
Ach, gok op morgen. Of de dag wat later. En verwacht het.


iGer.nl
Op ieder ander willekeurig moment.