Omgekeerd evenredig

Ik zal niet direct beweren dat ik lekker bezig ben, maar het heeft er alle schijn van. Wanneer de stimulus in mezelf ontbreekt, is het heel prettig om te ontdekken dat door het enthousiasme van een ander ik geprikkeld word om activiteiten te ontplooien. En die activiteiten ontplooien zich! Weliswaar op een ietwat gering niveau, je kunt nu eenmaal niet alles naar je hand zetten, maar dan nog. Bezig gaan op verschillende fronten, de nering die vooruitloopt op de tering en de bezigheden daaromtrent, ik kan me voorstellen dat dit anderen enigszins jaloers zou kunnen maken. Het leven van een pensionado biedt wel degelijk mogelijkheden! Waar elders geraniums zouden kunnen lokken, ontdek ik steeds meer dat ik daar nog lang niet aan toe ben! En dat is, op zich, bijzonder verheugend nieuws. Het heeft dan ook veel weg dat het voorjaar daar een bepalende rol in is gaan spelen. Laat ik echter niet teveel op die omstandigheid vooruitlopen. Morgen kan het immers allemaal weer anders zijn. Maar wie dan leeft, bepaalt toch voor een belangrijk deel ook zijn eigen toekomst. Of de hare…
Ik heb een opdrachtenlijstje gekregen en probeer daar naar te handelen. Ik laat me nu eenmaal, wanneer het in mijn kraam te pas komt, graag door een ander leiden. Weet dat ik dan niet in de verleiding kom om andere dingen te gaan doen, hoewel ook dat heel aanlokkelijk kan zijn. Wat bewegen, wat denken of, zoals nu, maar weer eens achter de machine gekropen. De ontdekking doen dat er voor vandaag weinig nieuws te melden valt, of het moet zo zijn dat het nieuws nog even op zich laat wachten. Dat het ‘breaking the news’ alle aandacht opeist. De wereldproblematiek een rol en daardoor een tol eist, dat gemoederen ternauwernood tot bedaren zijn te brengen of dat mijn voorkeur uitgaat naar die andere opdracht: Alkmaar in Actie. En waar ik het kortgeleden had over verwondering ontdek ik nog steeds dat dit een belangrijke drijfveer voor mij is. Niet dat ik geregeld versteld van mezelf sta, maar om daar ‘rucksichtlos’ aan voorbij te gaan is een ander uiterste. Ik heb nu eenmaal wat met uitersten. Voor mij een manier om het grijze deel te kunnen nuanceren. Want ik maak me alweer op om de verrassing van de Kunstuitleen te gaan verwelkomen. Dan zou dit de derde bijdrage kunnen gaan worden. Een bijdrage van mijn hand in het kader van beeldtaal en taalbeeld. Geen idee wat men in de maand maart gaat voorschotelen. Maar dat ik daar met een zeker genoegen naar uitkijk…