om zet ten & getallen

Groente of fruit” Groente en fruit en dat gelardeerd door zaken uit de schijf van vier. Of neen, de schijf van vijf is weer retour. Voor ‘the time being…’ Want straks, in een nu nog geheel onbekende toekomst, zal er ongetwijfeld een ongekende goeroe opstaan die dan weer wat anders gaat roepen. Bewust.
De stem van Sonja verstomd. Dokter Frank met een buikje. En ergens dichtbij kapitalen. Dan hoor je de tanden weer knarsen. Zullen vele stemmen gaan staken, worden veel zuchten geslaakt. Wordt het een slakkendieet” Een grammenspel dan wel een kilogrammenspel. Het spel rond de lege beurs” Dankzij die voortreffelijke dagen” Zon, zee, vrouwelijk schoon en hamburgers gedrenkt in bier. Warsteiner, Amstel en gewoon Heineken. Her en der wat Gulpener en Grolsch. Laat staan dat Bavaria nog ergens in een oranje jurkje is gesignaleerd. Je rot gesmeerd met Nivea factor 220 en nog steeds niet goed liggen vanwege de opgekomen roodheid. Het zwellen van de vellen. Dan wel de diarree die je regelmatig heet overvallen. De rode kont door een andere oorzaak.
 


iGer.nl
En straks dan weer de wekker. Het klokje van gehoorzaamheid. De grote ontkenning. ‘Nou, dat viel toch wel tegen. Uren in de file en koud op het strand of de wind draaide. Een koude wind die ons achter het glas drapeerde.’ Wachten op de warme hap, de kroketten en het lauwe bier. Wat hebben ze weer een gigantische getallen weten te behalen. 750 miljoen, 1 miljoen, om over het andere maar te zwijgen. Tenslotte blijft de benzineprijs op 1,759 steken en steekt de overheid iedere keer hier een euro van in de broekzak. Hetgeen het land ten goede komt. Hetgeen de mens ten goede komt. Hetgeen de zwakkeren steeds meer ten slechte komt. Maar die hoor je niet klagen. Hoogstens wat bescheiden vragen. Voor zover zij er niet het zwijgen toe doen.
Verbaas je over de groente. En kijk wat schuldig naar het fruit. Niet alleen de vis wordt duur betaald. Want het blijft het ‘slijk der aarde’ wat de wereld rond laat draaien. De pinpas en de chipknip op zijn laatste dagen. Hooguit goed om verschillende gemeentekassen te spekken. Parkeergeld wat onnavolgbaar wordt geïnd. Ook de straat dient betaald te worden. De stoepranden en de tegels. De melkkoe in blik. En de jaloerse blikken wanneer een dure cabriolet zijn opwachting maakt. De liefde waarmee die automobielen worden bereden. En een colonne Libarators in de meest verfoeilijke kleuren. Gelijk die stoet van Silver Ghost’s. Dus liet ik na om het een dan wel het ander vast te leggen. Gaat het dit keer meer om tekst. Waarbij ik veronderstel dat niet alles wat ik zie zo van belang is. Meer een praatje om niets. Maar mogelijk dat van de week een omslag kan gaan plaatsvinden. We gaan er dan ook even tussenuit. En waar ik anders de zorg op mij nam om anderen van mijn ideeën dan wel gedachten op de hoogte te gaan houden, doe ik het dit kee eens niet. Doorbreek ik mijn eigen obsessie. Laat ik het compulsieve voor wat het is.
 


iGer.nl
Verrast” Ach, ik denk niet echt. Want ook dat denken van mij staat, in zekere zin, onder druk. De uitwerking van de zon laat een vorm van hersenverweking vermoeden. En dat terwijl het nog zomer moet worden. De lente mij al danig te pakken heeft. Ons al danig te pakken heeft. Fietsen, wandelen en door de bossen en de duinen op zoek naar al die anderen. Hordes die zich verplaatsen. Met prachtige fietsen, met snorrende mobielen, met mobiele snorren. Hoewel dat laaste meer aan Kees te danken is. Of aan Ko de Boswachter die geïnteresseerden door de Rekerhout gidst. Bij deze en gene boom wacht en laat denken aan Irene. Die mogelijk de boom lieve dingen toefluistert. Misschien een vogelluisteraar. Want om een vogelfluisteraar te kunnen zijn moet je wel een vergelijkbare snelheid kunnen ontwikkelen. Misschien dat de vogelambulance dit weet te doen”
Maar ook dat laat zich raden. Zoals van alles zich laat raden. In het teken van de tijd. De huidige tijd. Zoals tijd altijd voor een moment huidig zal zijn. En dan dat straks wat de tijd vooruitsnelt en door tijd wordt achterhaald. Noem dit het verleden. Mijn verleden en jouw verleden.
 


iGer.nl
De momenten die dan verschrompelen tot een herinnering. Even een vage glimlach rond de lippen laten krullen. En dan verdwijnen in die ongekende mist. Het stugge doorgaan in de wetenschap dat ook jij door tijd zal worden achterhaald. Het zoet der herinnering. En het zuur wat verdwijnt. Omdat wij gelukkig ook vergeten. Wij onze zegeningen blijven tellen. En de zaken niet altijd nemen voor wat zij zijn. Dan wordt een ‘ik ben’ een ander zijn.