(Old) Nevada

Onze meiden zijn beiden in Amerika aan het bivakkeren. Nota bene in een en dezelfde staat: Nevada. Het ene stel weliswaar in Las Vegas, terwijl het andere stel hun opwachting heeft gemaakt dat de naam Black Rock Desert draagt. Waar Las Vegas in het zuiden ligt, bevindt de Black Rock Desert zich ten noorden van Reno. Een woestijn die zo’n vijftig weken per jaar als woestijn zijn onherbergzaamheid uitstraalt, alleen in de periode van eind augustus en mogelijk nog een stukje september onder de noemer Burning Man zo’n vijftigduizend tijdelijke inwoners kan verwelkomen. Mensen die van heinde en verre die oude beleving nog steeds invulling weten te geven: iets van Woodstock, Lowlands, Pinkpop en alles wat iets van kunst, muziek, dans en festival in zich bergt. Een gevoel dat mogelijk doet denken aan wat ooit in de jaren zeventig furore heeft gemaakt: flower power en hippie beweging, het Provo gevoel en dat wat Ruigoord nog voor een deel heeft weten vast te houden: het alternatief in een bepaald opzicht. En ik ga, voor dit moment, even terug in de tijd.
Vrijdag 27-7-1979. Bryce Canyon National Park / LasVegas Nevada. (The Silver State, 3293 miles).
Vandaag weer een flinke afstand afgelegd. Van Mormonenland naar het land van glitter en goud!Van het ingetogen Godvrezende Utah naar het Sodom en Gomorrah van Amerika. Van de Bryce Canyon werd al snel afscheid genomen en via de bekende Road 89kwam het volgende National Park aan de beurt n.l. het Zion National Park.
Het was wederom dorstig weer! De temperatuur liep op tot zo’, 40 graden Celsius,hetgeen tot gevolg had dat de koelkast werd geplunderd! Gepauzeerd werd er langs Interstate 15, de weg die we al eerder bereden hadden. Het was daar dat de eerste cactussen op de foto gingen.
Uiteindelijk dan toch in Las Vegas, die te gekke stad midden in de woestijn omgeven door bergen, met z’n International Airport eigenlijk dwars in de stad. Las Vegas, oord des verderfs, stad van glitter en goud, waar miljonairs de stad binnenkwamen en landlopers de stad verlieten.
The Sands, Dunes, Golden Nugget, Circus Circus en noem ze maar op. de stad waar het 24 uur dag is, dag in, dag uit.
Allereerst ergens aan ‘The Strip’ gegeten. Gewoon in een restaurant. Daarna naar ‘The Sands’, een paleis vol eenarmige bandieten, waar verder kon worden gepokerd of welk ander kaartspel dan ook. Roulette, waarbij de inzet als sneeuw voor de zon ten gunste van de bank verdwijnt. Fiches die chips heten, mannen en vrouwen in uniform met stalen gezichten dobbelstenen laten rollen, kaarten over de diverse tafels heen schudden of balletjes in van getallen voorziene bakken laten vallen.
The Sands, die bezocht werd door mensen om te bekijken of bekeken te worden.
Daar ook de grote Cor Coster ontmoet! (De schoonvader van Johan Cruyf.)
P.s. Om 02.00 ‘s nachts is het nog 35 graden…
Even terug in de tijd, een moment om te koesteren. Nooit kunnen bedenken dat tussen dat moment en dit moment zomaar weer zoveel jaren worden overbrugd, dus is het juist dit moment dat ik koester. Alleen al door de gedachte dat…