Ode aan Het VOLK.

Een ode aan Het Volk.

En dan is het zondag, in het verleden de dag van de Here, maar met de huidige leegloop van kerken, de winkels die open zijn en de aanbiedingen die juist de mensen lokken om de kerk de kerk te laten, de terrassen die zich mogen verheugen op genietend publiek, de afwegingen die gemaakt worden en de overwegingen die een rol spelen in de keuzes, zo’n zondag zoals er reeds vele zijn gepasseerd en er nog vele zullen volgen, brengt mij naar Haarlem, alwaar Het Volk ons gaat verrassen op… ja, op wat eigenlijk. Het Volk bestaat veertig jaar en waar in het verleden het driemanschap Joep en Wigbolt Kruyver bijgestaan door Bert Bunschoten de onvolkomenheden van het mannelijk zijn naar voren brachten, heeft Joep dit trio verlaten, maar zal het mij niet verbazen wanneer hij morgen toch weer een rol op zijn tengere schouders heeft genomen. Veertig jaar het Volk staat nu eenmaal garant voor het mannelijk onvermogen. Maar wat de heren in de veertig jaar niet alleen hebben bedacht maar ook naar voren heeft gebracht, daar kan menig schrijver nog een voorbeeld aan nemen. Voor het Volk door het Volk, een gelijkenis naar Heijermans dient zich aan. Maar dan doe ik onrecht aan zowel Heijermans als aan het eerder genoemde Volk. Het Volk staat nu eenmaal garant voor een eigen eigenheid, waarbij zij de onvolmaaktheid nimmer hebben verloochend. Hetgeen in de huidige tijd toch wel tot een bijzonderheid is geworden. Want loochenen is zo oud als de weg die ooit naar Rome leidde. Waarbij de weg waarschijnlijk geplaveid is met alle goede bedoelingen, voornemens en alles wat de mens zo kwetsbaar zou kunnen maken. Maar waar diezelfde mens zich in de regel niet op voor laat staan. Spiegels werden ons voorgehouden en wij konden niet veel meer doen dan wat besmuikt lachen. Werden geconfronteerd met de eigen wijze woorden die in de regel heel eigenwijs te berde werden gebracht. Ik zal ze over enige tijd gaan missen want er bestaan nu eenmaal plannen om op termijn te gaan stoppen… Een voornemen wat ik niet zozeer van harte toejuich. De wetenschap echter dat niet alleen tijd maar ook leeftijd een rol gaat spelen, zou een reden kunnen zijn. De tijd dat een acteur er alles aan gelegen was om in het harnas te sterven, ach die tijd is voor een enkeling nog weggelegd. Wanneer de pensioengerechtigde leeftijd een eigen rol gaat spelen in dit geheel, ja dan wordt het leven toch anders dan men zich ooit als jongeling had voorgesteld. Want jongens zijn en blijven het in zekere zin, of iemand echter zit te wachten op een uitvoering van Senioren in mobielen en met rollators die proberen een scene te redden… tenzij het (hoog)bejaarde gezelschap ‘Het Volk’ besluit om als Haarlemse Bastards opnieuw de glans van het verleden te gaan oppoetsen. Tenslotte was het Volk van Dothan een glimmende generale voor dat wat ons straks waarschijnlijk te wachten staat…