Oculus

Het oog wil ook wat! Dat klinkt als een uitgehongerd beest en in zekere zin is dat ook zo. Oogstrelend en oogverblindend dan wel door het oog van de naald kruipend, doen wij velerlei pogingen om het alziend oog op een ander spoor te brengen. Indien een oogje in het zeil wordt gehouden, is een wakend oog een aanrader. Maar wellicht wordt het tijd om een oogje dicht te knijpen, ziende blind te zijn dan wel blindemannetje te gaan spelen. De rampspoed uit het oog te verliezen en te vertrekken naar een land waar eenoog Koning is. Een verrekijker te raadplegen en de einder aanschouwen. Een telescoop desnoods. De macrowereld in een microsprespectief. Voor zover dit juiste omschrijvingen zijn…
Het boek is getiteld De Pantheon Getuige en geschreven door David Hewson. Al eerder mocht ik hier melding van maken. Vandaag ga ik een stapje verder: op bladzijde 29 het volgende fragment.
Nic Costa liep het donker in en voelde de koude frisse winterlucht op zijn gezicht. De nachtwind woei door de enorme halve bol die naar hij wist voor hem lag. En er was een geluid. Van een mens in beweging: snelle, angstige stappen in het duister aan de andere kant.
Hij klopte op zijn jasje, dacht even aan zijn wapen. Toen sprongen de lampen in het gebouw aan en zetten het enorme, luchtige, kunstmatige universum dat onder de gigantische koepel van het gebouw besloten lag plots in het felle licht.
Iemand gaf een schreeuw van schrik. Een jonge stem. Het geluid galmde zo snel door de enorme leegte dat het van alle kanten leek te komen. ‘Moet je nou toch kijken’,zei de beheerder zonder nog aan de indringers te denken.
Door het gigantische open oog van de oculus kwam een gestage, dwarrelende stroom sneeuw, die met de volmaakte, precieze symmetrie van een streng menselijk DNA om zijn eigen as draaide.
Hij viel exact in het midden van het gebouw, waar een omgekeerde, ijzige kegel was ontstaan, die zich tot voorbij de middelste marmeren cirkel uitspreidde en op het hoogste punt zeker een meter hoog was…


IMG_1873
Ik mocht dit oog aanschouwen!