Oblique

‘Sapperdeflap’, was de bloemrijke taal die Wim Meuldijk bezigde om de figuur van Pipo van een inhoud te voorzien. Daarnaast was het gebruik van mama om Mammaloe van alle andere mama’s te onderscheiden, een geweldige vondst. Daardoor kon Petra het kind zijn en was het aan het ezeltje Nononono om een geheel eigen plan te trekken. Vanwaar deze entree” Kreeg vandaag het blad ‘Onze Taal’ in handen, mat daarin een artikel van de hand van Ilja Leonard Pfeijffer: ‘De taal is van de dichter’. De vraag in deze nog veel interessanter: ‘Van wie is de taal”‘ De lessen van het Kroningsliedoproer. De vraag was allereerst”Wie is de baas over de taal”‘ Dichter en graecus Ilja Leonard Pfeijffer liet hier zijn licht over schijnen. En ik kan, in dit kader, niet veel meer doen dan hem te citeren. Allereerst laat hij een aantal blunders in dit Koningslied de revue passeren. Het wemelt namelijk van de taalfouten. Als voorbeeld komen de volgende zinnen naar voren: ‘de dag die je wist dat zou komen’, ‘door de regen en de wind zal ik naast je blijven staan’ of ‘als je ooit je weg verliest’…
Niet veel later raak ik het spoor bijster, wanneer Pfeijffer onder de kop MURKS als volgt verder gaat:
‘Het antwoord ligt voor de hand. Het gebruik van de oblique vorm van het pronomen personale van de derde persoon pluralis op depositie van het subject is een evolutie die plaatsvindt in alle lagen van de bevolking, terwijl gebruik van Murks wordt geassocieerd met lagen van de bevolking waarmee je je dochters liever niet in aanraking laat komen. Het is geen linguistische maar een sociale kwestie. En eigenlijk is dat altijd zo. Elke normatieve of proscriptieve manier van denken over taal is sociaal gemotiveerd. Je praat zoals ze praten in de groep waar je bij wilt horen. En zo wil je dat je dochters leren praten. Elke taal is een sociolect.’


IMG_4133


IMG_4142


IMG_4153
Kijk, ook ik ga gebukt onder de nodige pretenties. Een van die pretenties die ik me voor deze week had voorgenomen was de ‘ultieme kermisfoto’ te gaan nemen. Nu kan ik met een gerust geweten stellen dat dit me niet gelukt is. Ik denk dat wat meer bescheidenheid dit keer op mijn plaats is. Nu, 1 september 2013, bij het begin van de meteorologische herfst (vanwege o.a. het gemak van mogelijke statistieken), kan ik niet veel meer doen dan mijn hoofd deemoedig te buigen.
En als dit niet voldoende is…


IMG_4147.000


IMG_4150


IMG_4156