O | O gluikend


iGer.nl
Een oog. Een wakend oog. Een lid. Een ooglid. Wenkbrauwen. Mascara. Een kohlpotlood wat een streepje probeert te trekken. Een hand. Een vaste hand. Een randje langs de wimpers. Blauw. Grijs. Grijsgroen. Oogwit. Rood oogwit. Een blinde vlek. Een wenkbrauw, opgetrokken. Glans. Een traan welt op. Biggelt. Een oog sluit. Knijpt stevig dicht. En de film start. Achter de leden. In een derde dimensie lopen de kleuren door elkaar. Sterren proberen de strepen een plek te geven. Een valse noot kleurt het paars half duister. Een zilveren lint raakt verward. Niet veel later wappert het als een vaandel in de wind. Een drager probeert te schuilen en de kleur verwaait. Een grijs dringt zich op en net op het moment dat” wordt alles rood. Felrood met gele striemen. Een penseel tracht met water de brand te blussen en niet veel later is alles zwart. Nog wat later as.
En ik houd mijn ogen dicht. Want de buitenwereld zal heel anders zijn. Kan ook heel anders reageren. Alles gaan vertekenen. De realiteit nog anders kleuren. Als een oneindig palet. Het doek wat langzaam deint. Een opstekende wind. En niet veel later valt het doek en wordt de wereld wit. Mijn wereld”
Ik zag het resultaat van mijn fotovrienden. Hangen in het van der Mey College. Een trotse lerares, nog trotsere ouders. Wat verlegen vrienden. En nog verlegener modellen die de trap afkwamen. Te jong om de diva uit te hangen, te oud om de verloren onschuld tentoon te spreiden. Sommigen sexy, anderen met de gang van een edel paard. Derden met een houterigheid vanwege gewaagde hoge hakken en een aflopende trap. De leuning die houvast biedt. De ogen van het frontaal zittende publiek. Ouders, boeren, burgers en buitenlui. Althans is mijn interpretatie. Maar of dit ook overeenkomt met de wekelijkheid blijft de vraag.
Zoals er meer vragen kunnen zijn. Over de afgelopen dagen. Een ondertoon die een rol speelt. Want niet alleen dat de dagen zich aaneen rijgen, de Hart Club Bende kent ook al een tijdsoverschrijding. In de zin dat ik al over de helft ben. En zoals ik dat nog van vroeger ken, als ik ergens op termijn afscheid van ga nemen overvalt mij een gevoel van ‘sadness’. Bedroefdheid in zekere zin en kon ik mij vroeger in Den Helder terug trekken tussen de crapaud van mijn oma en de kast waarin zij haar reukwater bewaarde. Waar de zondagse hoed een plekje had gevonden en waar de oerdegelijke kwaliteit van eiken een rol speelde. Verdrietig niet geheel, maar wel ernstig in mezelf teruggetrokken. En zij dit zagen. Herkenden en erkenden. Mij dan ook met rust lieten. Want het moment van dat afscheid naderde. Soms met rass” schreden en op een ander moment ging daar een hele tijd overheen.
Zo ook vandaag. In zekere zin. Wel of geen aanvraag voor de WIA. Wel of geen mogelijkheid om met FPU te gaan. En het gegeven dat Amsterdam niet direct uitnodigt om actie te gaan ondernemen. Een elders verblijvende teammanager. Dus bellen. Adviezen van anderen in deze volgen. Een buurvrouw spreken en antwoord geven op haar vraag hoe de tijd door te komen. Zij al vijfentwintig jaar weduwe. Zichzelf door de opvoeding van drie zonen wegcijferend. En op een ander moment die ontdekking zelf ook nog een belangrijke rol in haar eigen leven spelend. Daar hulp bij zocht toen het haar wat teveel werd. Haar genoegdoening vindt in een volkstuin. Daar een vorm van liefde voor heeft ontwikkeld. En in een bijzonder kort tijdbestek even mijn kijk op dit moment weten te delen. Waarna onze wegen weer scheiden.
Zoals voorspelbaar te doen gebruikelijk. Een dag met voldoende prikkels. Van telefoon tot fiets, van fitness tot foto’s.
Ik heb geen reden tot klagen. En af en toe daar wel behoefte aan. Dus als de muur van klagen zich voordoet in mijn schrijven:

hef een lied aan! Bijvoorbeeld het volgende:

‘Kom Kees, het is maar tijdelijk, zal heus wel overgaan!’

OOGLUIKEND
Gedichten
dicht ik niet
om voor
te dragen
dichten
doe je
als de
lezer
in jezelf;
open je
gesloten
luiken.
En dat van die luiken” In overdrachtelijke zin begint de wereld langzaam maar zeker te kleuren! Verbaas JU over de verdwaasde krokussen die het gras en daarmee de wereld kussen en kleuren!


iGer.nl