Nozzeltjes.

Heel eerlijk gezegd vind ik het wel leuk, mijn geneuzel. Of liever gezegd mijn genozzel, dat rommelen in de marge. Nozzeltjes zijn het in zekere zin en in onzekere zin niet veel meer dan dat. Een beetje over dit filosoferen, een beetje over dat van mening gaan verschillen, een beetje over de dagelijkse beslommeringen praten, die boodschap doen om maar weer eens voor wat vulling van de dag te gaan zorgen, een boek pakken, en dat gerommel in de marge, gelijk op termijn de NOORDKOPKUNST mij weer voor de nodige afleiding en het doen van dingen naar aanleiding van… Bijvoorbeeld die tweede druk van Rafels, die canvasdoeken die straks als presentje mogelijk een andere bestemming gaan krijgen, of de woorden die ik van plan ben uit te gaan spreken tijdens die opening. Dwingend in zekere zin, uitnodigend om buiten de lijntjes te gaan kleuren. Grensoverschrijdend, een woord dat mij niet bepaald onbekend is. Het heeft te maken met de ruimte die ik in het verleden in heb genomen, een ruimte die duidelijk buiten de lijntjes is gevallen en waar ik ook de nodige problemen mee heb gehad. Niet direct naief, maar wel met een zeker overtuiging om anderen duidelijk te maken hoe tegen die bijzondere andere te kijken laat staan daarmee om te leren gaan. Waar ik vannacht in mijn dromen weer eens mee aan het werk was, een groep die zich mijn invallen moest laten welgevallen. Spijt niet zozeer, maar wel de overtuiging dat ik, met de wetenschap van vandaag, het mogelijk wat minder rauw zou hebben aangepakt. Want dat dingen rauw op je dak kunnen vallen, ook dat is een gegeven dat ik aan den lijve heb ondervonden. In noodsituaties, in onverklaarbare momenten in de relatie tot die ander, of die gebeurtenissen die ik tot de daag van vandaag nog steeds in mijn herinnering heb vastgelegd. Onuitwisbaar, en daardoor waarschijnlijk leidend tot het rommelen wat ik tot de dag van vandaag nog steeds doe. Gelijktijdig geniet ik daarvan, haalt het zaken naar voren die ergens diep in mijn herinnering verscholen lagen en nu, met een andere kleur en neigend naar sepia mijn dromen actueler maken dan ik me had kunnen voorstellen. In mijn droom neem ik minder het voor- maar meer het achtertouw. Alsof ik in de gaten krijg wat eigenlijk mijn plek is…