'Nou jaaaaaaah'

‘Nou jaaaaaaah’ hoor ik van heel ver weg tot mij komen. Een uitroep die, welgemeend, iets van een zeker ongemak probeert naar voren te brengen. Maar in hoeverre deze uitroep op mij van toepassing is, ik heb waarlijk geen idee. Nu heb ik wel vaker geen idee omtrent de buitenissigheden die zich her en der voordoen, verzonken als ik ben in mijn eigen gedachten dan wel de liedjes die mij spontaan invallen, daarnaast een gevoel van vertwijfeling wanneer de rampspoed die de wereld treft zich van mij meester maakt. Nu valt ook dat in de regel wel mee; het moet mij echter van het hart dat wanneer ik de noodzaak van iets niet inzie, het met die uitroep ook wel meevalt. Iets wat meevalt kan ternauwernood tegenvallen. En toch kan ook dat wel wat schurken. Neem nu, bijvoorbeeld, een foto die ons als opdracht is gegeven. Laat schoenen praten. Fotografeer een beeld dat spreekt zonder daar woorden aan te pas te laten komen. Ik geef het je te doen. Een foto die niet alleen tot de verbeelding spreekt, maar waar je je verbeelding ook nog eens op los zou kunnen laten. Waar mogelijk een stilstand en een beweging een rol kunnen gaan spelen. En waar ik dan weer het verhaal door het beeld wil laten vertellen. Een beeld wat voor zich spreekt en een beeld dat zich letterlijk onder de tafel voordoet. Een typisch beeld. Een heftig beeld. Waarbij de schoenen een ondergeschikte rol dreigen te gaan spelen. Maar gelijktijdig ook dat andere verhaal gaan vertellen, vragen oproept die zich niet direct laten beantwoorden. En dan komt de vraag naar een zekere ethiek nar voren: is dit ethisch wel te verantwoorden” Dien ik me meer te richten op een beeld dat wat meer voldoet aan een wat minder beladen beeld” Dus stel ik me het volgende voor: ik leg een drietal beelden aan een willekeurig panel voor. en waar de voor- dan wel de tegenstand zich zal voordoen, met dat beeld ga ik naar het cafe. Het fotocafe. Want het behoeft nu eenmaal geen twijfel dat het juist deze opdracht is geweest die mij voor dit dilemma heeft geplaatst. Vandaar ook dat ‘nou jaaaaaah’…


OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Keuzes maken. Geconfronteerd worden met dilemma’s. Ethische dan wel morele dilemma’s. Beschikken, in zekere zin, over leven en dood, over straf dan wel afzien van rechtsvervolging. Over wel of geen ouderschap, adoptie, eten en drinken, uitgaan of thuisblijven. Je ongenoegen uiten of dit ongenoegen voor je houden. De waarheid zeggen of de leugen om bestwil bestendigen. Door te zwijgen stilzwijgend akkoord gaan, dan wel de doofpot hanteren. De apen te imiteren: horen, zien en zwijgen, maar dan omgekeerd… Zie niets, hoor niets en zeg niets, dan zul je je ook van geen kwaad bewust zijn. En dan komt’ie weer: bewust zijn. Bij je volle bewustzijn. Tenminste dat is dan weer de veronderstelling. En die veronderstelling kan soms wat gaan haperen, hetgeen de voedingsbodem is voor die uitroep. ‘Nou jaaaaaaah…’dan nu bij deze!


OLYMPUS DIGITAL CAMERA