Noorwegen / Oslo

Het zelf mogen doen.
De verantwoordelijkheid nemen.
De verantwoordelijkheid veilig stellen.
De verantwoordelijkheid aan een ander geven.
Er verantwoordelijk voor zijn. Met alle plussen en ook minnen. Maar dan niet alleen op de min verantwoordelijkheid gewezen worden. Maar juist geattendeerd op de plus. Wat zijn mijn sterke punten” En welke sterke punten heb jij” Hoe kunnen wij een combi vormen” Wordt dan 1+1 = 3″!
Een goed mens. Een goede hulpverlener. Een goede pleeg. Iemand met hart voor het vak. Iemand die handelt met hoofd, hart en handen. Die weet waar zij voor staat. Die weet tot hoever en in hoeverre verantwoordelijkheid reikt. En dan de verkeerde dag treft. Of het verkeerde moment. Of met verkeerde mensen komt te verkeren.  Juist dan kan het gaan verkeren. Keert het tij zich tegen de stroom in. Gaat de rechtse draai opeens van vorm veranderen. Wordt de traagheid versneld en slaat de twijfel toe.
Opportunisme is iets wat niet altijd valt te ontkennen. En bezwaard voelen maakt daar dan deel van uit. Zoals in Noorwegen naar voren is gekomen. Waarbij een idee een mening en niet veel later een overtuiging wordt. Waardoor een oorlog wordt uitgeroepen. Er slachtoffers vallen.
De wereld in shock komt te verkeren. De haat het geweld weet te voeden. De overtuiging voor even wint. Niet veel later de balans wordt opgemaakt. De strijd dan allang verloren is. Er slechts doden resten. Doden die het verkeerde moment en de verkeerde plaats bezochten. De vernietiger zijn dodelijke werk verrichte. De wereld vol afschuw reageert. Er niets van begrijpt. Juist dan blijft er weinig over van het menszijn. Het onbegrijpelijke wat zich voordoet. Mensen worden uitgeroeid. Het verdriet zich manifesteert. Families worden ondergedompeld in rouw. Een heel volk hierop aangekeken kan worden. De veiligheid, wederom, in het geding komt. Geen troost enige uitkomst biedt. Het juist dan zaak wordt, bij jezelf stil te staan. Kennis te nemen van het volgende. Niet met de intentie om de wereld enigszins te behoeden. Een hoeder der mensheid ben ik nu eenmaal niet. Hooguit iemand die iets onder de riem wil steken: een hart!

Maar één ding blijft wel overeind: jouw mens zijn.

Jouw kijk op zaken. Jouw handelen daaromtrent. Jouw inzicht.

Jouw doorzicht. En het feit dat je wat voor de ander betekent.

Kunt betekenen. Kunt meedenken. Kunt meevoelen. Kunt zijn.

 

Juist met de ander die steun zo broodnodig heeft.

De arm die zo ondersteunt. Het oor wat geleend wordt.

De woorden voorzien van een juiste toon.

En de wereld die iets anders kleurt. Het zonnestraaltje.

 

Of de engel.

Al was het in een subtiele vorm van barmhartigheid.

Geen roeping maar invulling van een beroep.

Een beroep wat op je gedaan wordt.

En waar je een antwoord op geeft.

 

In jouw professionele menszijn.

Omdat je wel wat weet maar gelukkig niet alles.

Omdat je ook niet eens alles zou willen weten.

Omdat er nog zo veel te raden valt.

Omdat er zoveel te gissen is.

Omdat er vragen zijn die…

Omdat er geen antwoorden zijn…

Omdat er momenten zijn…

Omdat er delen zijn…

En daarom denk ik dat het goed is dat er andere momenten zijn die beter zijn…

Beter zijn dan jij en ik…
Beter zijn dan beter ooit kan worden…
Beter dan het ik!
Aan hen draag ik vandaag deze woorden op! Als hart onder de riem.  Als steuntje in de rug. Als overtuiging.
Als samenzijn.
Als levenszijn.
Als zijn.

VEILIG STELLEN

Wee het wezen

dat de grens van

mens en schijn

weet te over

schrijden,

 

weent het wezen

dat de grens van

mensen schijn

laat over

schrijden.

 

Geen grens is

heilig voor het

wezen

 

mens is veilig.

 

Voor de afgelopen dagen. Als steun, hoe klein dan ook.