Nog even en dan…

Het kan nu eenmaal ook te gek! Kies je voor het een, dan zul je het ander moeten laten, terwijl een derde reeds zijn opwachting maakt. Dat gevoel overviel mij de laatste dagen, terwijl ik verregaand cultuur aan het snuiven was. De dichterskring, een toneelvoorstelling, even een pauze om vervolgens de stromende regen op zaterdagmiddag te gaan trotseren en wat plaatjes te gaan schieten. Even een pilsje om daarna de trap op te klimmen alwaar een volgende voorstelling een aanvang nam. Als laatste met uitzicht op de ruggen van de spelers, die zich mochten verheugen op een dankbaar publiek. De bus bracht mij heen en de bus bracht mij weer, een dis die stond te wachten en waarvan ik het genoegen mocht smaken om simpelweg aan te schuiven. De avond genietend met vrienden volbracht. Zo staat het er wat cru maar zo is dit absoluut niet bedoeld, want het was dat biertje, dat shaggie en het gesprek dat zich ook niet door stiltes liet onderbreken. Leven, geluk en keerzijden passeerden ook dit keer weer de revue. Eigenlijk was er sprake van een verademing, een adempauze in de hectiek van alledag, om vervolgens alsnog de bus te pakken, uit te stappen en mijn opwachting te maken bij de DichtersKringAlkmaar, waar een optreden was gepland met uitgenodigde dichters en Agatha. In de Cantina Architectura, waarbij naar voren kwam dat het Maria allemaal wat teveel aan het worden is. Zij wordt met iedere dag dat zij ouder wordt, geconfronteerd met het voortschrijden der jaren. En dat betekent dat wij op termijn om zullen moeten gaan zien naar een andere locatie. Nu zijn termijnen in de politiek nogal rekbare begrippen, maar ik stel me bij een particulier gebeuren iets anders voor. Daar spelen andersoortige belangen een rol, daar wordt geappelleerd naar andere gevoelens en spelen navenante omstandigheden een directe rol. Ik heb Coene zien spelen, was getuige van het voorleeswerk van de stadsdichter Margreet Schouwenaar, zag een voor mij onbekend gezelschap een voorbeeldig stuk brengen, waarin hij een blinde speelde en zij zich uitsprak over hun relatie. Een stuk dat ik in een ander bezetting al eerder had gezien. Het lustrum achter de rug, goede kritieken in de krant en het ziet ernaar uit dat Alkmaar wederom een terugkerende evenement aan de staat van dienst weet toe te voegen. Van Victor heb ik dit keer geen spoor gezien, laat staan een uitspraak kunnen horen, terwijl hem er alles aan gelegen is om Alkmaar flink op de kaart te (blijven) zetten. Was het niet allen met dat kunstwerk dat bij het Centraal Station is verrezen, dan wel het kaasmeisje dat zich vol op de lippen laat zoenen achter de waag, met Victor Klaas zitten wij in de regel gebeiteld. Hooguit dat wat binnenstadsbewoners zich nog even laten horen, gezien de huidige sluitingstijden die Victor er door geramd heeft… OPA Victor in donkere dagen, gelijk ooit Neerlands Hoop in bange dagen…Hij komt, hij komt, maar eerst nog even Sint Maarten! De roe is het museum, de zak ernaast, de gard hooguit om een smoothie in elkaar te draaien en de schmink… ernaast!