Noem het maar!

20100111-1263162954N0801koedijk859

Al was het enkel om de titel: zorgwekkend. Ongerustheid veroorzakend. Dramatisch in uitgesproken zin.
Terwijl het verhaal in de verte doet denken aan dat lied uit ‘Ja zuster, nee zuster.’
Van Hendrik Haan uit Koog aan de Zaan die de kraan open had laten staan. Ook daar ging het gerucht
aan de loop en cre”erde een geheel eigen leven, tot… Hendrik Haan opening van zaken gaf.
En dat klaarde de lucht. Zoals ik ook een deel van mijn lucht dien te klaren.
Ik ben niet uiterst uitgelaten en bepaald ook ietwat sikkeneurig. Ik hang momenteel tussen de dingen
in en zou dit kunnen omschrijven als een tijdelijk vacu”m. In niemandsland als het ware.
Want ik behoor bij de mensheid en doe dit tijdelijk ook weer niet. Voor de ziektewet behoor ik tot de
actievelingen en voor mezelf bepaaldelijk niet. Ik ben te jong voor de AOW en weer te oud en te beperkt
om die jonge God nog eens uit te hangen. Zelfkritiek sla ik af en kritiek van anderen sla ik in de wind.
En toch blijft daar wel het één dan wel het ander van hangen. Iets doen. Loslaten.
Afscheid nemen in zekere zin. Opruimen en weggooien. Bezigheden binnenshuis gaan ondernemen.
In plaats van de bezigheden buitenshuis op te blijven zoeken. Te praten in plaats van te schrijven.
Te onderzoeken in plaats van te zoeken.

Welke afleiding valt nog meer te plaatsen onder de noemer Carpe Diem” Hoe zwaar dien ik aan de
woorden van de ander te gaan tillen” Bestaat de kans dat ik me dan ga vertillen”
En is vertillen niet menselijk” Gelijk verdwalen een titel was die de Psychiatrie ooit huldigde”
Dat ‘Verdwalen menselijk is.’ Toen Kuiper met zijn Neurosenleer nog onsterfelijk was.
En heden ten dage uitsluitend wordt gesproken over Obsessief Compulsieve Stoornis”
Of stoornissen indien dit een veelvoud behelst. Waar angst en dwang een grote rol in blijven spelen.
En waar gevaar voor jezelf dan wel gevaar voor anderen het verschil kan gaan uitmaken tussen
vrijwillig en gedwongen. Waarin bemoeizorg niet alleen een trend doet veronderstellen maar er
ook weer stemmen opgaan om de oude Asylfunctie aan de vergetelheid te ontrukken.
Waar zo het een na het ander als een kastje van de muur is gerukt en nu weer wacht om opgehangen
te worden. In het kader van: duidelijkheid, verantwoordelijkheid, eigenheid, zinnigheid,
Zelfbeschikking. Waarin de massa aan de ene kant bepalend is en de andere kant een appel doet op
dat stuk eigenzinnigheid. Wat zorg draagt voor een zeker onderscheid. Want ook daar hebben wij
sinds de jaren zeventig van de vorige eeuw een abonnement op genomen.
Maar ook dat is sinds die tijd aan erosie onderhevig. Is er slechts sprake van een verloren glans
wat zich daardoor niet in de tijd laat spiegelen. En daar ergens tussen in zit ik.
Te wachten. Te kijken. Zaken te overdenken. En blijf een beetje kijken.
Blijf denken en laat de zwartgalligheid langzaam naar boven komen. Want ik kan nu eenmaal niet
ontkennen dat enige melancholie mij bepaaldelijk niet vreemd is. Want kan ik aan de ene kant
heerlijk met Lucy aan de loop gaan, wordt op dat moment de Brederodekliniek in Santpoort direct
weer levend, weet ik gelijktijdig dat ik in mijn verleden huis.
De tijd waarin opstandigheid en discussie ervoor zorgde dat de kijk van toen anders diende te
worden beleden. En dat beeld heb ik ergens nog steeds voor ogen.
Juist dat beeld staat mij levendiger voor de geest dan het beeld wat ik nu voor ogen heb:
het uitzicht op het einde van mijn werkzame leven. Want dat dit werkzame deel gaat stoppen
wordt wel steeds duidelijker. En dat deel loslaten staat dan gelijk aan…

Ja, aan wat eigenlijk” Aan zoveel variabele dagen” Aan zoveel slapeloze nachten”
Aan zoveel liter adrenaline” Aan zoveel delen ontspanning” Aan zoveel vaten bier”
Aan niet te tellen pakkies shag” Aan ontelbaar gerolde peuken”
Aan weet niet hoeveel pakjes Clubvloei” Aan kapitalen guldens”
Aan minder kapitalen euro’s”

Wat maal ik er eigenlijk om.

Ik kan hooguit stellen dat zorgwekkend slechts een weerslag was uit een ander tijdperk.

En realiseer dat ik nu in weer een ander tijdperk verkeer!

ZORGWEKKEND

Het doet
wrang aan
om
jonge mensen

vroegtijdig
oud

te zien;

nog wranger
de manier
waarop
het instituut
deze
jongeren

de weg
wijst.

Inzetbaar. Vele handen maken het werk licht.

Maar werken met hoofd, hart en handen doen een ander verzoek aan die ander.

En als dan die ander ook nog snel aan zichzelf wordt overgelaten…