Niets om het lijf, dit keer!

Je hebt het niet altijd voor het zeggen. Maar als je de kans krijgt om iets te zeggen, grijp deze kans dan met twee handen aan, gebruik desnoods je voeten. Morgen de mogelijkheid om iets voor te dragen bij de Verhalenkamer op landgoed Willibrord. Nu is mijn keuze dit keer niet op gedichten gevallen, maar op een tweetal verhalen die ik of lang geleden dan wel kortelings geleden het levenslicht heb kunnen schenken. En waar het ene verhaal recht doet aan een grafsteen, is het andere verhaal meer gebaseerd op een tobber, die waarschijnlijk in ons allen schuilgaat, een man die zijn toevlucht zoekt in een tobbe in dit geval een badkuip en een serenade naar voren brengt omtrent zijn gefantaseerde levensverhaal. Een man die altijd achter de feiten aanloopt. Die geniale gedachten van hem door andere ziet worden weggekaapt en zo van het een dan wel in het andere onheil terecht komt. Eigenlijk een zielenpoot vanaf de eerste dag van zijn conceptie tot het moment nu. Geenszins een verwarrend verhaal, hoewel dat in die ambiance volledig tot zijn recht zou kunnen komen, maar meer een verhaal dat eigenlijk nergens op slaat. En ook daar heb ik een abonnement op genomen, gelijk ook deze bekentenis weer eens weinig om het lijf heeft…