naval

Neuzelen. Beuzelen. Euzelen. Feuzelen. Geuzelen. Heuzelen. Jeuzelen. Keuzelen. Keuzelen”! Weer een rode streep! Want ik houd na de dag van gisteren van keuzelen. Aan al dat gebeuzel dient nu eenmaal een einde te komen. Gelukkig duurt het nog een jaar voor we dat opgeblazen gevoel weer op gaan kietelen. Nog nooit zoveel mannen met bosjes op maandag de winkel uit zien gaan. De goedmakertjes. Of misschien wel in het gedachtegoed van onze Jan. Die gaat trouwen… Bedacht dit in Parijs. Gisteren en juist dan druipt het geluk eraf. Liefde. En alles wat daar weer aan vast kan hangen. Of van afhangt.
En de vraag die dan rijst is de volgende: is er wel…”! Of is er niet”! Wie het weet mag het zeggen. Maar iemand die mij enigszins kent dan wel een beetje op de hoogte van mijn betogen is, weet wat staat te wachten. Waarschijnlijk dan toch… maar misschien ook niet. Geneuzel dus!


iGer.nl
Maar ook dat brengt een zeker moment van reflectie teweeg. Waar ben ik mee bezig” War zijn wij mee bezig” Waarom zijn wij daar mee bezig” Ben ik bezig”
Tijdverpozing” Tijdvulling” Tijdverstering” Tijdinvestering” Tijdverspilling” Tijdverdrijf”
Ik weet het niet. Dan vliegen en weer zomaar gedachten door mijn kop en weet ik, gelijk Prikkebeen, soms een woord te vangen. Probeer ik vliegen af te vangen. En vervang ik vliegen door de vragen. Vliegensvlugge vragen die in een wervelwind door mijn kop heenjagen. Waar kop noch staart aan te koppelen valt. Een lijn ontstaat die aan oneindigheid doet denken. Waar vast wel weer een eind ontstaat. Iets in de zin van lang en gelukkig…
Juist dan vraag ik me die vele vragen af. Waarom” Voor wie” Blijft dit steeds maar voor mezelf”
En kijk ik nog eens naar mijn geneuzel. En noem dit dan net geen gebeuzel. Waarbij gebeuzel zou kunnen refereren aan het beunen wat ik van andere momenten ken. Het zoeven van die zekere beun. Zoef, zoef wat ooit op een collega sloeg. De man die het transparante leiderschap inhoud wist te geven. De man die niet zichtbaar was. Daardoor zijn naam alle eer aan deed. B. de Haas.
Die als een stripfiguur de plaatjes probeerde te verlevendigen. Geen hazenlip maar wel wat hazentanden liet zien. En bij wie het beunen zich voordeed met die ander collega. Wat de bijnaam ‘Gammaboys’ opleverde. In die heel andere tijd. Toen ik ook nog betaald werd voor geregeld gebeuzel. En de inhoud niet altijd overeenkomstig de verpakking was. Ingeruild voor het moment van vandaag. Met een oog gericht op morgen. En gisteren zich in de maalstroom van alledag laat vermorzelen. Zoals al die overgebleven harten de tocht nar het ronde archief gaan ervaren. De rozen voor de helft van de prijs weggaan. Een spijtoptant alsnog op de veertiende terugkomt. De tranen alsnog op ziet drogen. De liefde weer de overhand krijgt. En alsnog lang en gelukkig van een inhoud wordt voorzien. Waarbij door de omstanders veelal meewarig wordt geknikt of anderszins nogal mild wordt gereageerd. De verzoening wordt gedoogd. Of in het ergste geval getolereerd. Maar uiteindelijk slechts de betrokkenen aangaat. Hoewel de hele wereld op de stoel van Salomon plaatsneemt. En daar zijn ongenuanceerde oordelen over mag vellen.


iGer.nl
Ik schrijf wat. En ik denk wat. En wat ik denk gaat vele kanten op. Soms neem ik mezelf serieus. Vaak echter niet. Dan gaan mijn vingers zoeken. Dan gaat het schijnbaar vanzelf. Dan vliegen de spaanders in het rond. En is er voldoende hout om de boel aan te maken. Dan zijn er splinters die weer in balken veranderen. En dan zomaar in een oog kunnen gaan schieten.
In dat geval ontstaat er een probleem. En bij problemen zal de volgende vraag een verzoek om oplossingen zijn. Of een oplossing. Het moment waarop de poppen gaan dansen. Het moment ook waarop maskers kunnen vallen. De omstandigheid waarbij de ware aard zichtbaar wordt. De waarheid er met een hazengang vandoor gaat, de legerstee verlaten en het nazaat aan het lot wort overgelaten. Het moment waarop door alles van alles doet vallen. En ik iets nalaat.
Doet laat vallen. In een zin die niet geheel klopt. Die net zo goed wel als niet klopt. Omdat ik de huidige berichtgeving niet helemaal versta. Niet direct met de huidige taal meega. Want schrijf wat in sms en ik versta de helft niet en de andere helft mag zich verheugen in onbegrip, schrijf een bericht op dit medium en de grote kans wordt opgelopen dat ook dit onnavolgbaar is. Laat staan dat ik twitter. Mij op face-book laat zien dan wel met hyves de wereld rond ga. Ik waarschijnlijk de enige ben. Of juist niet. Vandaar dit bericht.
Vandaar dit gebeuzel. Vandaar ook mijn dilemma: neem ik de tijd of pluk ik de tijd”! Anticipeer ik of beschouw ik. Neem ik een voorschot of wordt het een terugblik.
Gaat ik voorvrij of achteruit”! Gaat ik” Of gaan wij” Ga ik”


iGer.nl
Ik neuzel en ik beuzel niet. Als dat ongekende nozzeltje. Een cadeau waar Charles ooit verrast door was. Ik reuze blij dat ik vulling wist te geven. Aan iets waar je waarlijk niets aan hebt. Het dan toch maar weer krijgt. De dingen om je heen. Dingen van de ander. Dingen van een ander. Dingen van iedereen. Dat zijn en blijven van die dingen, alleen…
BEUZELEN
Ik zit hier stomweg voor mezelf
mijn tijd weg te beuzelen;
Gij
die dit leest zit stomweg voor mij
Uw tijd weg te beuzelen.
Kunnen wij niet volmaakter
blijk geven van een bestaan.
Spiegelbeeld verbeeld je niet dat je spiegel je ver beeld. Want die verbeelding dreigt je geregeld parten te spelen. Voor je het weet heb je het uiterlijk van een sinaasappel:

het zoet van cellulitis en het vlees wat pitten draagt.


iGer.nl
Nou ja…

een genoegzame beuzeldag!