nationaal gevoel(d)

Zelfs ik doe mee. Zelfs ik heb me laten verleiden. Eindelijk dat WIJ gevoel ervaren. Eindelijk opgaan in de massa. Eindelijk geen buitenspeler meer te zijn, maar iemand van de ‘incrowd.’ Topsport te gaan bedrijven. De ultieme grenzen op te gaan zoeken. Grenzen die met geen mogelijkheid te beschrijven zijn. Waar ieder schrijven op voorhand de verliezerronde gaat vertegenwoordigen. Geen mogelijkheid biedt om ooit een finaleplaats te gaan behalen. Desondanks subtiele topsport is. En ook altijd subtiele topsport zal blijven. Iets wat niet alleen de Nationale trots vertegenwoordigt, maar waar mogelijk ook vele buitenlanden jaloers op zullen zijn. En TERECHT! Want voor je lid kunt worden van de groep van wij, heb je weinig hoeven slikken. Was het simpelweg een kwestie van pingelen, passeren, aangeven en scoren. De opgelegde ballen waar menig internationaal voetbalspeler jaloers op kan zijn. Waar menig oprecht golfer de kans zou laten lopen. Waar menig balletje zich voor zou schamen. Waar menig racket het onderspit voor zou willen delven. En waar menig mens jaloers op zou kunnen wezen. Alleen… dit laatste is in geen enkel belang. Want het maakt simpelweg deel uit van de orde van WIJ.
Als bijvoorbeeld in WIJ, Nederlanders, bij de gratie Gods en dan voor het gemak maar even voorbijgaan aan dat obligate van onverveerd. Zonder angst en zonder vrees maken WIJ deel uit van dat onverbloemde WIJ. Wij laten ons gaan en kunnen zonder enige onoprechtheid getuigen dat dit natuurlijk buiten onszelf ligt. Wij kunnen van alles luidkeels gaan beweren en blijven het de ander kwalijk nemen, indien deze hier enig ophef over maakt. Wij doen zoveel dat wij al het andere bij de ander laten. En indien deze hetzelfde doet, zijn juist WIJ het weer die hier luidkeels beklag overdoen. En wij zullen nalaten het ander te beamen. Want stel je nu eens voor dat WIJ zich van mij af zou gaan keren” Wat blijft er dan van mij nog over” Nog minder toch dan niets” Maar juist op dat moment zal de barst die ik in WIJ veroorzaak, mogelijk nog grotere gevolgen hebben. En gelijk Hans Brinker is het dan nog maar de vraag wiens duim of wier vinger in dat ontstane gaatje past. Het gaatje dat zich niet meer door een praatje laat dichten. Het gat wat dan ontstaat. En de grote gevolgen van wat zich zo klein ooit heeft aangediend. De scheuring die deze rampspoed teweeg brengt. En de krachten die zich ongerijmd zullen voordoen. De vernietigende stroom die niet alleen ongeremd zich een weg zoekt, maar alles wat van waarde is, in was zal gaan veranderen. Geen oog meer voor de kwetsbaarheid, maar slechts de naakte waarheid aan het licht brengt. Zwart.
Zo stel ik mij dit dan voor. En zoals ik het mij voorstel, zou ik het ook aan anderen kunnen voorstellen. Laat je oog eens op het een dan wel het ander vallen. En verbaas je dit keer niet. Omtrent de volstrekte willekeur. Het KNMI belooft redelijk weer. Dus ga eens naar de markt. Ruud Schmitz weet zeker dat hij nu geen vrienden maakt. Hij heeft nog nooit naar ‘The voice of Holland’ gekeken, maar wijdt daar wel een stukje van 60 seconden aan. Kritiek op concurrentie tussen Alkmaar en Heerhugowaard. MCA (Medisch Centrum Alkmaar) of MCH (Medisch Centrum Heerhugowaard), dat is de vraag. ‘Gevonden grond’: op voorhand kansloos. Te laat, te veel onzekerheden, zegt de ene partij en de andere partij. In dit geval de gemeente en het ziekenhuis. Een van de lelijkste gebouwen van Alkmaar: Karperton. Bioboerderij Boomstra nodigt u van harte uit! Oneerlijk en misleidend oordeelt de Reclame Code Commissie. De bloem en de bij kunnen niet zonder elkaar. Maar sommige bijen kunnen bepaalde bloem wel schieten. En mijden deze dan ook. Als de pest. Veehouders, arbeiders, winkeliers. De familie De leeuw wist van wanten. Maar gelijktijdig zeer veelzijdig. Kunstzinnig door zijn tekeningen, en gelijktijdig directeur van het Instituut voor Kunstnijverheid, Dirk de Leeuw. Broer Sijvert deed niet onder: directeur van de Rietveld Academie. En nog wat andere verdwaalde kunstenaars. Annie, Jan en Jo.
‘Goede communicatie is er echter niet altijd. “Niet iedere stap is per definitie goed’, vertelt bij Klijnsma. “Sommige supermarkten verstrekken gratis tasjes. Dat is slecht voor het milieu. Je kan er dan voor kiezen om die tasjes niet meer gratis weg te geven, maar dan moet bij de klanten wel duidelijk worden waarom dat is.”’
maatschappelijk verantwoord ondernemen. De bloem en de bij kunnen niet zonder elkaar. Klijnsma en De Jong werkt samen. Waar Klijnsma bedrijven visueel helpt, doet De Jong dat met tekst. “André is het oog, ik ben het oor en we zijn aangesloten op dezelfde hersenen”, vertelt De Jong op bijna poëtische wijze. Tekst en vormgeving, ze kunnen volgens Klijnsma en De Jong als een bloem en een bij niet zonder elkaar.
Zonder goede vormgeving wordt de tekst niet graag gelezen, zonder goede tekst doet de vormgeving er niet toe. En als een beelddenkster onderweg haar verhaal omtrent een burn-out mag doen, een bedrijf in zaad de bevolking mobiliseert en een computerleraar voor 5 euro per uur aan huis verschijnt en lestijden in overleg pet week worden vastgesteld, gaat mogelijk de onderliggende gedachte van deze bijdrage verloren. Want waar ik vandaag mee worstelde was toch de eigenheid van de chauvinistische Nederlander: het ultieme KLAGEN.
Omtrent het weer, omtrent het geld, omtrent de kosten in het algemeen en de eigen kosten in het bijzonder, omtrent de bestemming, omtrent de regering, omtrent de politiek, de baas, de leidinggevende, de situatie thuis, de situatie uit, de situatie in de wereld, het milieu, de rioolbelasting, de lange duur waarmee het toilet bezet wordt genomen, de beelden op de televisie, de onzin die wordt voorgeschoteld, nog maar weer eens het weer, de school, het ziekenhuis, de uitvaart, de dood.
De stijgende pensioenpremie, de stijging van de inflatie, het dalende kapitaal, de noodzaak om te kopen, de noodzaak om te huren, de noodzaak waarmee gesaneerd wordt, de noodzaak waarmee op een faillissement wordt afgestevend, de onrechtvaardigheid waarmee het lot aan de haal gaat, de duivel die steeds maar weer op diezelfde berg schijt en de tevredenheid die in een hoekje wegkwijnt.
Klagen, de Nationale trots waar ik vandaag een oprechte bijdrage voor geleverd heb. Voor heb hopen leveren. Want stel je nu eens voor dat mijn zinnen niet doordringen tot de hersenen van anderen. Dan ben ik zowel de bij als de bloem kwijt. En kan ik hooguit lopen zeiken over tijd…