Nalatenschap

Je zult er maar om verlegen zitten. Steeds maar wachten tot je een oproep krijgt en iedere keer vergeefs. Maar één geluk heb je: het dringt niet meer geheel tot je door. En daardoor valt de herhaling je niet zwaar. Alleen valt het je op dat de gezichten om je heen vele tekenen van radeloosheid en ontreddering vertonen. Maar gelukkig weet je dit ook niet meer te benoemen. Het lijkt alsof de hele wereld in verwarring verkeert en jij niet meer bent dan een stralend middelpunt.
Volop in de belangstelling staat en dit geheel je direct ontgaat. Alsof het nergens meer om gaat: het drinken van een glas en het doen van een plas zelfs dat wordt geregeld. Door voor jou bekenden, hoewel zij vaak zeggen dat ze onbekend met jou zijn. Je wat knikt en denkt, ‘ach laat ook maar, het zit wel snor”‘ Je oog enigszins dichtknijpt dan wel een oogje toe. Want je maakt deel uit van een geheim complot. Althans, zo ervaar je de wereld voor een belangrijk deel. Het geheim wat je weet te delen. Omdat het juist jou is overkomen.
Niet geheel onoverkomelijk, maar dan nog”


iGer.nl
Ontluistering. Een woord wat in verband kan worden gebracht met mensen die, niet eens allemaal op leeftijd, getroffen worden door dementie. In sommige gevallen niet alleen een trieste, maar ook een totale ontluistering. Door steeds minder zelfstandig te kunnen doen. Geholpen worden bij het wassen, aankleden en eten. De slab die uit de kast wordt gehaald en al veel eerder de status van servet heeft verloren. De luier, waarbij het onderscheid Tena man/vrouw vaak niet meer te onderscheiden valt. En dan de verschillende vormen waaronder dit beeld door het leven gaat. Dementie is een syndroom dat onder meer door het bestaan van in ernst toenemende, meervoudige cognitieve stoornissen wordt gekenmerkt, die zichtbaar worden door de volgende stoornissen.

  • Een ernstige achteruitgang van het geheugen: aanvankelijk is het korte-termijngeheugen het meest gestoord, later blijkt ook het lange-termijngeheugen defecten te vertonen. Anders gezegd: het vermogen nieuwe informatie te onthouden is verminderd, later komt daar bij dat de patiënt zich fragmenten van oudere informatie niet meer herinneren kan.
  • Een van de volgende stoornissen is aanwezig, meestal meerdere ervan: afasie, apraxie, agnosie of een stoornis in de uitvoerende mentale functies.


iGer.nl
Afasie, een taalstoornis die te onderscheiden valt in een motorische afasie. Dit houdt in dat de betrokkene niet kan zeggen wat hij bedoelt. Hij kan verkeerde woorden gebruiken, de taal grammaticaal verhaspelen, en eventueel alleen maar klanken uitstoten. De patiënt weet heel goed wat hij zeggen wil, maar het lukt hem niet. Daardoor maakt hij de indruk verward te zijn. Bij een zuivere motorische afasie beseft de patiënt de situatie heel goed, het maakt hem radeloos.
Bij een sensorische afasie is het begrip voor de taal gestoord, zodat de patiënt niet begrijpt wat er tegen hem gezegd wordt.
Apraxie is het onvermogen handelingen uit te voeren zonder dat de motoriek op zichzelf gestoord is. Er bestaan dus bijvoorbeeld geen verlammingen. Toch lukt het de patiënt niet zich bijvoorbeeld aan te kleden.
Agnosie is het onvermogen objecten te herkennen. De patiënt ziet heel goed dat hij iets ziet, maar hij begrijpt niet wat het is.


iGer.nl
Samenvattend: toon iemand een sleutel.

  • Hij weet wat het is maar kan het niet benoemen: dit kan berusten op afasie.
  • Hij begrijpt wat de bedoeling is, maar ziet geen kans hem in het slot om te draaien: dit kan berusten op apraxie.
  • Hij ziet een voorwerp maar herkent er geen sleutel in: dit kan berusten op agnosie.
    Waar dit op slaat” Ach, ik ben er vorige week al mee begonnen. Een terugblik op elementen die betrekking hebben op ‘de Grote Psychiatrie.’ En ook ene entree vertegenwoordigden naar dat afscheid van afgelopen vrijdag. ‘Beschamend’, hoorde ik vandaag toen ik daarover verslag bracht. En dan staat het er weer zo formeel. Ontluisterend. Ook dat woord kan heel goed van toepassing zijn. Niet dat het aan steun voor de inwendige mens ontbrak. Daar was wel aan gedacht. Door Sonja. Maar het geheel typeerde zich enigszins als een ‘achteraffie.’ Iets van ‘Oh ja, dat hebben we ook nog… Nou vooruit dan maar, edoch straks toch nog even de zaak (het werk dat niet wachten kan!) af ronden. De computer uit. En op het weekend aanvallen. Want juist dat hebben wij verdiend. En dat er dan een tweetal (ex) collega’s zijn die…’
    Ik ben nog in het bezit van een sleutel. Een sleutel waar ik nul en generlei waarde meer aan hoef te hechten. Geen sleutel die een bepaalde status vertegenwoordigt. Een sleutel van een kamer die gedeeld werd door een aantal collega’s. Een bureau waar nu, al vrij langdurig, een ander achter heeft plaatsgenomen. Een bureau wat is voorzien van een computer, iets wat ik lange tijd heb weten tegen te houden. Want ik hechtte toen meer waarde aan mijn flauwekul. Een autootje, een asbak, een beker en nog wat andere parafernalia. Dingen ter herinnering. Aan mensen die daar de revue passeerden. En dat alles laat ik achter mij. Had ik eigenlijk veel minder bewust mee willen maken. Willen ‘skippen.’ Een soort van control, alt en delete. Drie toetsen om de dingen van toen kwijt te raken.
    Maar zo werkt mijn geest nog niet. Dus wat Alzheimer betreft…


    iGer.nl

HULPELOOS

staat hij te wachten

op de gang, maar

ook vandaag

laat de bus

verstek gaan