Nabeschouwing btf2014

Het blijft altijd weer de vraag: ‘alles van waarde is weerloos.’ Een vondst van de dichter, schrijver, schilder en kunstenaar Lucebert. Van Swaanswijk, zoals zijn oorspronkelijke achternaam was. Waar ooit plannen waren om in Alkmaar een museum op te richten, het zogenoemde Yxie, staat momenteel een tentoonstelling op het programma van Museum Kranenburgh in Bergen. Waarmee men in wezen recht doet aan de man die jarenlang in Bergen heeft gewoond, daar zijn atelier had en waar her en der nog een enkele herinnering aan de man levend wordt gehouden. Gelijk ook Adriaan Roland Holst en ook de Belg Herman Gorter te vinden zijn. Bergen heeft dan ook een traditie hoog te houden. En met het hoog houden van tradities wil het nog weleens mis gaan. De derde editie van het brugtheterfestival werd door een journalist van de Alkmaarsche Courant van een kritische opmerking voorzien. Hij sprak de hoop uit dat juist dit ‘charmantste festival van Alkmaar niet ten onder dreigt te gaan aan haar eigen succes.’ De reden: eenvoudig. Stampvolle kroegen ronde de Platte Stenenbrug. En zijn kanttekening dat ‘niemand het leuk vindt om weggestuurd te worden. En dat gebeurde nogal eens.’ Naast het feit dat de ‘wereld aan vlijt ten onder zou kunnen gaan’ is dit toch een opmerking waar, op termijn, mogelijk rekening mee dient te worden gehouden. Nu zal het weer er ongetwijfeld mede een rol in hebben gespeeld, maar dan nog. Familie, vrienden en bewonderaars, naast mensen die van deze happening toevallig deelgenoot werden, een stamlid van een kroeg waarbij de stamtafel een deel van het podium werd, de algehele sfeer en de broodnodige ambiances, zorgden mede voor voldoende aanloop. En dat de kroeg zich niet direct als een theaterzaal manifesteert, ook dat speelt mede een rol. Toch is dit geheel al met al als een geweldig geslaagd festival de boeken ingegaan. Was het alleen aldoor het feit dat ook dit keer het Fotocafe en de leden daarvan hun acte de presence waar konden maken. Het zal nog een kluif worden om de vele foto’s niet alleen de revue te laten passeren, maar ook nog eens de verantwoording te gaan dragen omtrent de keuzes die gemaakt dienen te worden.
Noem het geen nabeschouwing, zie dit geheel in een bewondering wat Leonie en consorten binnen de mogelijke beperkingen tot tand hebben weten te brengen. Jong en oud, groot en klein, kritisch en kritiekloos en de vele vormen van vermaak die werden aangeboden, het loog er ook dit keer niet om. En de opdrachten”! Waarschijnlijk ook wel weer gelukt, hoewel er dit jaar sprake was van een invasie van fotografen. De vraag of Artiance hier de hand in had…