Naakt

The naked truth.
Tenminste, als mijn pogen vergelijkbaar is met die naaktslak. Tegen de muur op slijmend, over de spiegelruit zich een weg banend, een glimmend spoor achterlatend. Op een ander moment weggezeemd wordend, verdwijnend in het ongekende struikgewas.


iGer.nl
Weer een metafoor. Alsof mijn leven uitsluitend uit dit soort van omschrijvingen zou kunnen bestaan. Voor een deel bestaat dat hieruit. Tenminste, als ik de reacties van bepaalde anderen op mijn manier interpreteer. En ook dat doe ik! Het houdt mijn lijf recht. Het brengt mij onder de leden. Ik blijf daardoor overeind. En, niet geheel onbelangrijk, het dwingt mij nog steeds mijn zinnen te overdenken.

Het prikkelt! Het verandert mijn kijk. Ik zie meer als ik kijk!

En als ik heel goed kijk, zie ik nog meer! Het verruimt mijn ietwat verkleinde blik. En ik had af en toe al wat last van die blik die op oneindig stond. Het daarbij passende verstand.” Vandaar vandaag weer wat woorden en nog wat meer beelden. De beeldspraak. De plaatjes die gekleurd zijn. Of lekker zwart op wit. En omgekeerd!


iGer.nl
Nu JU nog! Keer eens om en gun mij Uw blik! Wat” Zie ik” Ik zie!

ZOLANG ER DAGEN ZIJN

Gij, die van dit

epos

kennis neemt

wil ik gunstig

stemmen;

denken over

gevoelens

die Gij erkent

de maalstroom

in

Uw hoofd

het heen en

weer

geslinger

zal

Uw hart

verteren,

leiden noch

lijden leren.

Wij zondaars

moeten lijden

zolang

er dagen

zijn.


iGer.nl

Uitsluitend voor:
als je onderweg bent! De buurt verkent! De schaamteloze lach herkent! Misschien ook die vent bent” Misschien ook die vent kent” Of die dames niet alleen ziet, ontmoet en begroet. Maar daar ook nog wat zinnigs mee uitwisselt, doet.
Zoals ik vandaag weer mocht ervaren. Onderweg en niet alleen naar morgen. Ilja tegenkom. In gezelschap van Froukje. Krist en Dekker. Een nicht van Suzan. En dan komt de naam Naaijkens naar boven. En Puch. En een Eend. Of beter gezegd een 2CV. Een wereldreis met Marcel. Jacobs was verder zijn naam. Zwerfwacht, maar dat niet alleen. Een 24 uurs werker. Niet alleen voor het geld. Maar wel voor die voorgenomen wereldreis. Een doel voor ogen hebbend. Toen, niet eens zo heel lang geleden. Toen ook ik nog wel eens in de nacht op Duin & Bosch vertoefde. Om voeling te houden met de praktijk. Een praktijk die ik nooit en te nimmer in Amsterdam heb mogen ervaren. Omdat ieder vergelijk, per definitie, toen mank ging. En momenteel voor altijd mank zal blijven gaan.” Omdat de dingen simpelweg lopen zoals ze lopen. Wij wat wetenswaardigheden uitwisselden.
Over nu. En de tijd tussen toen en nu. Ilja te horen had gekregen dat zij was aangenomen. In Beverwijk. Werk in de psychiatrie en mogelijk de Wia kan verlaten. Want nog veertig jaar in de Wia kan een andere straf zijn. Naast de straf die haar lichaam haar heeft opgelegd. Leren leven met beperkingen. Leren leven met een lijf wat het, voor een deel, af laat weten. Een lijf wat zich kenmerkt door onvoorspelbaarheid, een ongekende grilligheid, onzekerheid en alles wat dies meer zij. De andere kant van wat zorg kan gaan behelzen. Wat zorg behelst. Vandaar dat ik dit keer
CONTACTEN
Dimensionaal
lig je
voor me
en prikkelt
mij
jij, ongekende
onbestemde
vrouw
vraagt mij niet,
ik vraag jou,
je ogen
knipogen.


iGer.nl
aan haar opdraag. Gebaseerd op een foto, ooit. Een foto in mijn dozijnen vol herinneringen. Ook daar zal ik ooit dienen te ruimen. Maar mogelijk dat de gaten zich vanzelf voordoen. Net als iedere keer weer die voornaam van Alzheimer zich voordoet”


iGer.nl
Alouis is het toch, of Joost”!