na be vrij schouw d ing VI


iGer.nl
Om mijn carri”re uiteindelijk die slinger te geven waar deze dag om vraagt, doe ik mijn inleiding ter gelegenheid van de presentatie van ‘Afscheid’ finaal in de herhaling. Want het Pest- & Dolhuys leende zich daar toen voor. Die zondag, 10 november 2002. En had ik toen de wetenschap van nu, zou ik het toch niet anders hebben gedaan.
Of misschien juist wel. Maar dingen lopen zoals ze lopen en liepen in de tijd ietwat anders af. Dan krijgen alle alsen weer een kans en dan kan ik wel blijven stellen, maar ook dat stellen geeft geen pas. Want het traject komt pas duidelijk uit de verf als de passen passeren, de tijd met de passen vandoor gaat en de woorden in daden worden omgezet.
Noem het een verantwoording omtrent een daad in de tijd.
Een tijdsbeleving waar ik deelgenoot in was en het stralend middelpunt. Een onoverkomelijke tijd. Een tijd die beleefd moest worden. Een tijd waarin geen kompas het noorden kon aangeven, dolgedraaid en radeloos als het toen was. En wat kon ik daarin en daaraan doen, dan de turbulentie die mij in zijn greep hield, te gaan boekstaven. Als een ego-document. Nou en, durf ik nu te stellen. Wat velen zich voornemen, heb ik gedaan. Een boek omtrent mijn leven geschreven!


iGer.nl

Verhalend vertellen of onthullend verhalen””!

Ieder mens dat leeft kan zijn eigen verhaal vertellen” De vraag is echter of het ook eenieder gegeven is zijn of haar verhaal te gaan vertellen, een ongekende ander deelgenoot te maken van zijn of haar ervaringen, herinneringen dan wel de overdenkingen die veelal ongekend aan de ander voorbij kunnen gaan. Ieder mens kan daarin voor zichzelf de keuze maken dit ongekende deel simpelweg voor zichzelf te blijven houden vanuit de gedachte dat dit verhaal voor die ander niet zo van belang zal zijn dan dit voor de betrokkene is geweest” Keuzes maken, je verplaatsen in een andere tijdsdimensie waarin keuzes minder vanzelfsprekend zijn dan ze op dit moment schijnbaar zijn gaan worden. Natuurlijk is er de mogelijkheid de dingen te laten voor wat ze waren, het verleden met een zekere eerbied te laten rusten in dat ongekende graf van de herinnering. Wat zal de mensheid meer met mijn wetenswaardigheden kunnen doen dan daar stomweg kennis van te nemen, wat meewarig de schouder op te heffen en zijn of haar gedachten een eigen koers te laten varen. Wat heeft mij dan in vredesnaam bewogen om op deze wijze een getuigenis af te gaan leggen omtrent een tijdperk waar ik toen op de één of andere wijze deel van heb uitgemaakt”!
Gedane zaken nemen nu eenmaal geen keer en de verstrengeling die ik heb gemaakt door het één uit een bepaald tijdperk te gaan koppelen met een ervaring uit een geheel ander tijdperk kan de lezer, in principe, in verwarring brengen. Waar houdt het een op en waar begint het ander”! Wat impliceert de ontdekking van een eigen leven in het totaal van de ontdekking van de hemel”! Waar knipoogt de één met een literair verantwoorde blik terwijl de ander dodelijk vermoeid de ogen sluit en dit leven voor een andere dimensie inruilt”!
Op welke wijze leert de mens zijn of haar eigen grenzen te ontdekken, zich af te sluiten voor het zijn der dingen of zich op een ander moment totaal en onvoorwaardelijk open te stellen voor de persoon van de ander, het ontdekken van een vergelijkbaar wezen juist in de persoon van die ander””! Waar begint de zoektocht naar jezelf en waar eindigt diezelfde Queeste uiteindelijk””! Een prachtwoord dat je door het in bepaalde stukken te hakken dwingt kennis te nemen van de implicatie van datzelfde woord uit”einde”lijk”
Daar begint “Afscheid” dan ook mee! Geen toeval echter, zoals toeval naar mijn idee ook niet bestaat! Een samenloop van omstandigheden waar ik, als scribent van dit geheel, onbekommerd en onbesmuikt gebruik van heb gemaakt! Ik heb getracht een koppel te maken tussen dat een en het andere. Zo er sprake kan zijn van een bepaalde vorm van een opdracht heb ik mij de vrijheid gepermitteerd dit in deze vorm te gaan gieten. De ondertitel is niet voor niets “een zoektocht naar dingen die ik zocht”” Het zou kunnen veronderstellen dat ik bang ben geweest zaken kwijt te raken in die maalstroom van de dingen van alledag” en voor een deel is dat ook zo, gegeven het feit dat ook “gisteren” verder van ons wegstaat dan de dingen van vandaag en dat veelal onze blik gericht zal zijn op de toekomst! Terecht! Voor een ander deel onterecht omdat de dingen van toen bepalend kunnen zijn voor de beleving van nu. Ook daar gaat het over. Een andere levensgrote vraag die opdoemde ligt besloten in de woorden: “Ben ik mijn naam””


iGer.nl
Ik heb een naam en ben er ook van overtuigd dat ik ben. Maar de koppel van de vooronderstelling dat ik mijn naam ben kan en wil ik niet beantwoorden. Dat zal de conclusie van de lezer moeten zijn, die ongekende persoon die op de een of andere manier wel of niet door deze lettertjes zijn eigen woordeloze zinnen in die eigen herinnering levend zou kunnen maken.
Toen de meiden R.E.M.* door mij op de hoogte werden gebracht van mijn voornemen, stelden zij de vraag wat de inhoud van dit boek mocht gaan behelzen” Heel kort door de bocht antwoordde ik “Sex, drugs en Rock en Roll”. Ook dat komt in dit geheel onbeschaamd aan de orde, een vorm van naaktheid die wel degelijk een zekere schroom bij mij naar voren bracht” Daarnaast moest het wel een deel in dit geheel gaan worden juist om het tijdperk van toen in al zijn oprechtheid naar voren te kunnen brengen! Het was een tijd van verandering, een tijd waarop de oude normen door andere vervangen moeten worden, de maatschappelijke ontwikkelingen door de democratiseringsgolf die over de inrichting raast een totale andere dimensie naar voren brengt. Het is ook de tijd dat de anti-psychiatrie een belangrijke rol gaat spelen en de schrijver Jan Foudraine die een pleidooi voor die verandering vertolkt, de uitnodiging om een spreekbeurt te gaan houden in Santpoort afwees onder de noemer dat zijn boek “Wie is van hout” nou juist dat beschreef wat op Santpoort NIET van toepassing was. Het waren de rollen van de verschillende disciplines die op dat moment de grootste verandering moesten ondergaan. Het moment waarop het Amerikaanse “Patient Staff Meeting” furore gaat maken en letterlijk de dracht van de een op de andere dag in burger plaats gaat vinden” Het triviale onderscheid wat tussen patiënt en personeel zichtbaar door de gedragen speld naar voren komt” Het goede behouden en het minder goede aan die veranderende tijd smoel te gaan geven.


iGer.nl
Het is een zoeken naar een nieuw evenwicht, naar andere grenzen, waar veranderende dimensies een eigen plaats op gaan eisen. Het is gelijk-tijdig een intrinsiek zoeken naar wie ik was en nu denk te zijn. Niet dat ik daar nu een helder antwoord op zou weten te geven maar nooit geschoten blijft voor altijd onbekend. Het gaat ook over dat niet gekende, de vragen die wel werden gesteld maar veelal geen antwoord kenden. Het ongekende beschrijven is je trachten een voorstelling te maken van het luchtledig wegzweven wat zich plotsklaps aan je zou kunnen voordoen”
Het “geweten” wat een “stem” in een normaal persoon schijnt te zijn en de ongekende stemmen in die andere mens die ook nog met een specifieke diagnose werd geconfronteerd”
Het zoeken naar de mens in die ander, het als het ware door de psychose heengaan kijken en de ontdekking die ik toen deed”
En het afscheid van mijn vader wat mede een aanleiding is geweest om tot dit boek te komen”
Het zal vragen kunnen gaan oproepen die ik niet een, twee, drie zal kunnen gaan beantwoorden”
Het beeld wat nu van mij bestaat en mogelijk de verandering die zal gaan plaatsvinden”
Maar voordat dit plaats gaat vinden wil ik juist van de gelegenheid gebruik maken om een aantal personen met name te bedanken!
Charles, voor zijn onophoudelijke positieve enthousiasme mij te pas en veelal ook ten onpas mij op het pad te houden wat ik mij ooit had voorgenomen”
Douwe, die ik de vraag stelde hoe hij door het woord “Afscheid” in gedachten te gaan nemen zijn creatieve uiting in de vorm van de omslag gestalte wist te geven”
En al die niet genoemde mensen die schijnbaar als willekeurige voorbijgangers een wezenlijk deel van dit geheel zijn gaan uitmaken en natuurlijk Ria, Ellen en Marlies, vrouw en dochters, waar ik mijn huidige leven mee deel”


iGer.nl

Dank voor nu en laat het genoegen straks geheel aan jullie kant zijn!

Alkmaar, 19-08-“02/31-07-’10, Wik.