'n glimlach

Lachen is de vreugdevolle

Universele, onsterfelijke melodie

in het leven.

Abraham Lincoln (1809 – 1865)


iGer.nl
één eenzame persoon.
één andere eenzame persoon.
één verlegen glimlach,
één vriendelijke grijns.
Twee gelukkige mensen.
Helen Exley

Lieve Wik,

In je lessen probeerde je altijd humor te gebruiken om ons wat te leren over anatomie. De

lessen gingen ook altijd gepaard met filosofische woorden. Wij waren echter zo’n serieuze

groep dat het leek alsof wij de zijpaden van de anatomie niet altijd waardeerden. Dat neemt

niet weg dat we wel degelijk een en ander hebben opgestoken van anatomie. Ik ben zelf altijd

met plezier naar je lessen gegaan. Ik ben zelf heel wat wijzer geworden op het anatomische

vlak. Met dit boekje hopen we je inspiratie te geven om met humor filosofische uitspraken te

blijven doen in de klassen van komende jaren. Zoals in dit boekje staat beschreven is het

immers belangrijk om te blijven glimlachen omdat daarvoor maar zeventien spieren nodig

zijn en voor het fronsen wel drieënveertig spieren.

Dag Wik,
Bedankt dat ik je mag mailen.
Ik wil graag werken in een psychiatrisch ziekenhuis.
Ik weet dat het zwaar kan zijn, omgaan met mensen vind ik leuk, mijn vraag is dan ook:
Ik weet dat je veel te weten komt over het menselijk brein.
Heb je ook lol in je werk” Wat krijg je ervoor terug” Wat is het leuke eraan”
Zie je ook mensen opknappen” Heb je die ervaring ook”
Is het ook wel eens ‘luchtig’ of altijd zwaar”
Ik hoop dat je me terug wilt mailen.
Groeten Tom.
Onderwerp: ervaring…
Hallo Tom,
werken in de psychiatrie, daar moet een steekje aan los zijn… Nu valt dat
over het algemeen wel mee maar maak je geregeld dingen/situaties mee die per
definitie anders zijn dan in welke andere beroepsbetrekking. Mensen in de
war, mensen die dingen zien dan wel horen die niet direct voor een ander
zichtbaar zijn, mensen met ernstige levensproblematiek en ga zo maar
verder… Jonge mensen, middelbare mensen en ouderen met allen een verhaal
dat er meestal niet om liegt. Zelf heb ik er een behoorlijk aantal jaren
over gedaan om die stap te zetten. Eenmaal daar aan het leren/werken
begonnen en na en korte tijd als leidinggevende eruit gestapt… Nu al
jaren aan het lesgeven nog steeds met het accent op de psychiatrie is het
nog steeds een lust te zien dat studenten ook door eenzelfde gevoel ‘besmet’
kunnen worden… Mijn overwegingen en afwegingen plus het feit dat ik ruim
dertig! Jaar geleden in de psychiatrie ben ‘verdwaald’ hebben geleid tot het
schrijven van een boek omtrent die tijd. De titel ‘Afscheid’ geeft voor een
belangrijk deel mijn leven (1 april 1969 – juli 1973) toen in de psychiatrie
weer. Op www.wikswegen.nl valt onder zoeken informatie omtrent afscheid
(dit daar intikken) te vinden.
En ervaringen” Ieder zal op zijn of haar eigen wijze daar een heel specifiek
verhaal over kunnen vertellen! Humor en pijnlijke ogenblikken zullen zich
voordoen. Gelukkig gaan een behoorlijk aantal mensen na verloop van tijd
hersteld weer hun eigen weg… Maar niet ieder komt in die omstandigheid te
verkeren en gelijk het leven pieken en dalen kent kom je dit ook in de
psychiatrie tegen…
Succes met je overdenkingen en…
het ga je goed!
Wik.

Donderdag, december 11, 2003 11:25


iGer.nl
en dat alleen maar omdat ik nodeloos op zoek ben naar een pasfoto…