Multitasken

En verdomd, het lukt me weer niet. Multitasken. Kijk in mijn gedachten had ik het op een rijtje: boerenkool, kip met kerriesaus en de ballen van Charles. Maar als de telefoon gaat… was het maar soep. Dan kon hooguit de soep wat extra indampen hetgeen de smaak mogelijk ten goede had kunnen komen. Nu werden het zwarte uien en een geblakerde kip. Heb ik de pieper kunnen jassen, uien van hun rok ontdaan en geprobeerd om met een vork het gehakt te mengen. Kokkie met inspanning hetgeen tot een ontspanning had kunnen leiden. Recepten uit het blote hoofd en een willekeur aan ingredienten. Want zo werkt het toch het prettigste: stel dat ik me nu nog met grammen zou moeten bezig houden. Hooguit wat onsen dan wel ponden hoewel een pond wat discutabel schijnt te zijn: een oorlogskindje, ons door de bezetter in de schoot geworpen en daardoor enigszins verweesd. En waar voorheen ‘√≠eder pondje door het mondje’ ging, is het tegenwoordig 500 gram. Gelijk kg nog steeds voor kilogram schijnt te staan.
Want de taal blijft zich nu eenmaal ontwikkelen. Taal als konst dan wel taal als kunst. Schrijf taal en spreek taal. Doe een een dialect dyslectisch en verwonder je dan. Of blijf die letters door elkaar gooien zonder de eerste en de laatste letter van plaats te vreiseseweln. Blijf ook dan weer even stilstaan bij de verwondering. Want de verwondering is bezig het hazenpad te kiezen. Te maken dat het wegkomt. Gelijk die aankondiging van het onderzoek dat het ABP aankondigt.omtrent de brieven die van hen, voor het einde van het jaar, te verwachten zijn. De verlaging van de pensioenen. En de mogelijke vooraankondiging dat in 2014 waarschijnlijk andersoortige percentages uit de hoge hoeden zullen worden getoverd. We gaan steeds meer minder uitgeven. We zijn in het verleden juist steeds meer en in de loop der tijd minder gaan uitgeven. En we trapten er collectief in. De doorlopende kredieten die de persoonlijke leningen van hun plaats verdrongen. De platina kredietkaarten die ongelimiteerde mogelijkheden leken te bieden. De kredietharken van de daken verdwenen, de kaarten daarvoor in de plaats. Wie maakt zich nog druk omtrent een minimale aflossing van twintig euro in de maand en dat levenslang. Niemand toch”! Tot… het moment dat het de spuigaten utloopt. Het gekrab achter de oren toeneemt en de gaten zich niet meer laten vullen. Gewetensvragen zich opdringen. Dan wel dat de zaken op zijn of haar beloop worden gelaten, met alle rampzalige gevolgen vandien.
Stapels folders die door de brievenbus verschijnen en met eenzelfde vaart weer in de papierbak verdwijnen. Maar toch niet eerder dan dat ik ze heb doorgebladerd, de vraag heb gesteld en de korting laat voor wat deze is: een papieren korting. Want dat andere getal van drie cijfers spreekt ook duidelijke taal: net geen vier maar 999 liegt er toch niet om. Nog geen 1000 euro maar liefst ruim 2200 ouderwetse guldentjes. Het heeft wat gekost om het ruim te halveren: nu gaat het slechts om een half procent. Van iets wat netto tot een uitkering komt. En ik heb het kwalijke gevoel dat wij slechts aan de vooravond van nog ingrijpender zaken staan: om met woorden van Wim Kan te spreken: ‘waar gaan we in het nieuwe jaar naar toe…”!’ maar toen sprak hij in de jaren van het Polygoon nieuws. Met de stem van Philip Bloemendaal. Een gelouterde stem, die zowel vreugde als verdriet op een heel speciale manier naar voren bracht. Waarin de wereld overzichtelijk leek. Waarin tussen hier en daar nog ettelijke afstanden te overbruggen waren. Onze correspondenten van overzee tegen het einde van het jaar nog luistertijd ter beschikking gesteld kregen. Waarin een gefluisterd ‘hallo moeder’ door een Mexicaanse hond werd gestoord en de uitzending werd onderbroken door schokkend wereld nieuws. En tegenwoordig, wanneer Mark flatuleert, het Geert is die dit opzienbarende nieuwsfeit direct in 140 tekens de wereld in twittert.
In die wereld verkeer ik. De wereld van het veronderstelde multitasking. Ben ik weer niet geslaagd: Zat ik weer te klooien met eerst het een en dan het ander: boerenkool, de ballen van Charles en de gestripte kip in kerrysaus. Morgen nog even binden en dan… zijn de aardappelen nog steeds op!