Montycoat

“Was het Gisteren”!” “Neen, vandaag!” “Was het Pudding”!” “Neen, stront!”

Uit de hele oude doos. En oude dozen gingen vandaag regelmatig door mijn handen. “Voorzolder”. Niet meer en niet minder. En dat betekent dat een schot werd geopend en de chaos van jaren alleen maar toeneemt. Tot niet geringe vreugde van Ria. Want met het openen van dat deel van die vermaledijde voorzolder, was het even alsof de grot van Ali Baba werd geopend. Niet door alle goudstukken en diamanten tiara’s, maar meer door de spullen die wij, in de loop van de afgelopen tijd, als ooit van wezenlijk belang hadden aangeschaft. Olielampen, koperen pannen, koperen ketels, een koperen poffertjespan en de niet te tellen speelgoederen van onze dames. Tom en Jerry in tweevoud, Barbies te kust en te keur, paardjes in soorten en maten en de restanten van de periode dat Dexter de hamster ons nog verblijdde met zijn tredmolen dan wel zijn plastieken gangenstelsel.


iGer.nl

“Loslaten”, zei ooit Bruno. Van dat loslaten had ik nimmer gehoord. Bewaren en sparen waren meer mijn credo’s. Het gaat er nu toch wel van komen. Niet alleen Kringloop wordt ingeschakeld maar wel zeker ook grof vuil. ‘Want wat moet je met al die troep”!’ Wat moet je met die oude Philips hifi stereo set”! Of wat dacht je van die Akai bandrecorder” Die dubbele cassetterecorder. Met een verdeeldoos waar ettelijke stekkertjes in terug te vinden zijn. Draden, opgewonden, hetgeen mij niet meer weet op te winden. En er ontstaat, zowaar, ruimte. Spinnenwebben worden zichtbaar en een enkel zilvervliesje blijft even onbeweeglijk zitten. Voor de dood toeslaat. Een vinger weet dit wezen te verpletteren. Even later wordt het stoffelijk overschot verwijdert en niet veel later is het de stofzuigermond die over de laatste resten weet te ontfermen.


iGer.nl

Neen, dan kijk ik liever terug naar gisteren. In het souterrain in de Akkerhoornbloemstraat. Alwaar een eerste mosselpan ongekende geuren verdeelt over het plafond dat zich aan laat raken. Want dat het daar niet alleen opgeruimd, maar ook meer dan gezellig toeven is, spreekt bijkans voor zich. En zij laten zich genoeglijk uit de schelp halen. De ene schelp die garant staat om de inhoud van een andere schelp de mond te laten snoeren. Nu weet ik wel dat van deze zin geen syllabe klopt, maar dat doet er dit keer niet toe. Want ik huldig nog steeds mijn streven: probeer voor het einde van de maand het magische getal van 1000 op mijn naam te zetten. Gearchiveerd en wel zou het zomaar kunnen zijn dat al die zinnen en vooral die onzinnen anderen in staat stelt om daar kennis van te gaan nemen. Ik mogelijk mijn vriendenkring zou kunnen gaan uitbreiden. Sinds gisteren heeft Manon het voor elkaar gekregen: ik doe aan twitter! Vraag me niet wat dit impliceert, want ook daar heb ik, tot op heden, nog geen kaas van gegeten. Kaas. Uit het vuistje. 1000 dagen oude kaas. De reden dat ik me zo focus op dat magische getal van 1000″!


iGer.nl

Het zal er mogelijk toe kunnen doen. Voor hetzelfde gemak doet dit er helemaal niet toe. Want na 1000 volgt automatisch 1001. Een nog veel mooier getal, als je het vraagt. Maar je vraagt me gelukkig niets. Je wacht het wel weer af. Alsof je weet dat je veel beter andere dingen kunt gaan doen. Dat weet je gelukkig nog wel! En ik weet gelukkig van niets. Loslaten. Geregeld springt er spontaan een gedachte naar voren: een stel dat. En dat wat gesteld zou kunnen worden begint dan weer een eigen leven in mij te leiden. Hoe dat eigen leven eruit ziet”

Als volgt. Iemand komt langs, ziet met grote, verwonderde ogen de gestapelde chaos aan en stelt het volgende voor: ‘Wik, ik bied je voor alles wat in die ongekende dozen zit blind vijftienduizend euro.’ ‘Voor alles”!’ ‘Ja, voor alles!’

Ik blik uit het zolderraam. Dit keer schijnt de zon! Dit keer waait het niet. Dit keer laat de onstuimige regen het afweten. Geen wolkje aan de lucht. Zelfs de maan lacht mij uitgelaten toe. Het kan niet meer stuk. En dan komen Pudding en Gisteren weer tevoorschijn. De deur slaat dicht en de aandrang neemt toe. De inspiratie volgt. Uit het raam is de laatste mogelijkheid. Jammer alleen dat ons zolderraam niet aan de straatkant staat. Zodat die niets vermoedende agent niet aan zal bellen. Mijn moeder ook niet open zal doen. En ik vandaag de Montycoat van mijn vader niet alleen tevoorschijn toverde, maar ook, na zoveel jaar, aantrok. Hij heeft hem ternauwernood gedragen. Ik hoop dat ik de kans krijg hem af te mogen dragen…


iGer.nl