Mistroostig!

Mistroostig. Althans, dat is een gevoel dat mij bekruipt., wanneer niet alleen het weer het laat afweten maar ook nog de wetenschap dat Trump de volgende president van Amerika gaat worden. Een Triumph voor hem, een ramp voor de wereld. Waarschijnlijk, maar er zal niemand zijn die aan zijn eerder gedane uitspraken zal gaan twijfelen. De macht van het kapitaal, waarbij Poetin in zekere zin de lachende derde kan zijn. En in Nederland wordt weer eens afwachtend gereageerd. Hooguit dat gedane beloftes door politici weer eens van de verkeerde zijde zijn toegelicht, de prijzen van de ziektekosten nemen schrikbarend toe en de excuses van de maatschappijen geven iets weer omtrent de stijgende kosten: de pharmaceutische industrie spint hier garen bij. De zorg wordt steeds minder, de aandeelhouders wrijven de handen en de opvolger van Zalm zal met minder inkomen genoegen moeten nemen. Toch nog goed voor ruim 700.000 euro op jaarbasis. En dat voor een voormalig staatsbedrijf dat wederom grote aspiraties heeft, bepaald niet misselijk. Een volgende beursgang dankzij het diepe inzicht dat dit kabinet tentoon heeft gespreid. En Jan Boezeroen is niet in staat om de hand in eigen boezem te steken. Het levert hooguit wat keerzijdes op, gelijk in het verleden kleding werd gekeerd om nog wat langer gedragen te kunnen worden. Kansen zijn het tegenwoordig en er wordt gesproken in mogelijkheden. Eufemisme viert te boventoon en wie hier wat kritische kanttekeningen bij zet, wordt een klager genoemd. Altijd wel wat te zeiken, altijd wel wat te zeuren laat staan dat een mate van tevredenheid een rol in het individuele leven van de mens nog een rol kan gaan spelen. Eenzaamheid viert hoogtij, van een afscheid nemen van een voltooid leven kan geen sprake zijn en wanneer je hersendood wordt verklaard, staan orgaandonaties hoog op de lijst van mensen die daarvoor in aanmerking komen. Een verwarrende tijd neemt een aanvang: wat zal de toekomst ons nog meer gaan brengen dan discussies omtrent Zwarte Piet, de toegezegde tegemoetkomingen rondom de Oranjes, het belastingparadijs dat Nederland biedt aan de Multinationals, dan wel de vergoedingen die steeds meer uit eigen zak bijgepast moeten worden. Een bijlage bij de courant van vandaag: een zorgbijlage. Met alleen en uitsluitend opbeurende berichten, van vrijwilligers die bereid zijn een handje uit te steken en het feit dat het gezegde van een goede buur in vergelijking met die verre vriend ook al door de tijd is achterhaald. ‘Waar moet dat heen, hoe zal het gaan, waar komt die rotzooi toch vandaan…”!’ Niemand die zich daar ogenschijnlijk druk over maakt, of het moet Youp van ‘t Hek zijn die met nieuw elan de theaters gaat bestormen. En daar zijn kudde volgers waarschijnlijk weer de handen op kapot laat slaan. Het applaus dat hem tegemoet komt. Of misschien is het mijn fout wel dat ik eigenlijk had moeten spreken over het applaus dat hem toekomt. Het gaat niet direct meer over mij maar meer over Ge en Gij. Waardoor zelfs het zesde couplet van het Wilhelmus aan inflatie onderhevig is. Mijn God o.i.d.