Mijn onzin reikt wijd.

Mijn onzin reikt wijd. Mijn zin nog veel verder. Als ik mijn zin krijg, kan ik de hele wereld aan. Helaas niet letterlijk. Want als ik letterlijk de hele wereld aankon, hield ik het uit mijn hoofd. Dan zou ik Japan hebben willen sparen. En zouden er geen duizenden doden te betreuren zijn. Geen tienduizenden doden. Dode mensen. Mensen die kortstondig dan wel langdurig wisten met een zeker risico te leven. En het risico ervoeren in dat korte moment voor de dood. Niet anders konden doen dan zich overgeven. Niet eens de kans kregen om zich van dat moment bewust te zijn. Stomweg werden weggevaagd. Daar de zin van in te zien, is die onmogelijkheid. Berusting. Dood. Maar ook de dood biedt houvast. Zelfs het aanzien van de dood. Bij bewustzijn veelal. Op een ander moment als plotsklaps. En dan spreekt men van een mooie dood. Of de mooiste dood. In het beleven van een hoogtepunt. Daar kan ik dan wel weer de zin van inzien. Juist dat is de zin die verder reikt. Juist daar eindigt mijn onzin. En vernauwt zich mijn horizon. Als vanzelf.


iGer.nl
Veel eerder sprak ik van een zeker houvast. Had ik het over een soort van tewerkstelling die ik mij, geheel vrijblijvend, zelf heb opgelegd. Een vorm van therapie bedrijven die verder reikt dan ik op dit moment, kon vermoeden. Die ervoor is gaan zorgen dat ik nu, op enig moment, anders tegen mijn huidig tijdsbeeld aan kan gaan kijken. Me weer anders druk maak om iets. Wellicht om niets misschien. De onrust en de tijd die het vergt om weer vertrouwd te raken met mijn huidig lichaam. De interpretatie van de andersoortige signalen die mijn lichaam tot mij laat komen.
Het anders werken van mijn hart en de geest die hierop reageert. Dat alles onder controle. Door het fysiek uitlezen van mijn ICD. De vragen die Loes mij stelde. Benauwd” Houdt U vocht vast” Verandering van medicijnen. U plastabletten gebruikt. Er mogelijk sprake kan zijn van een valse uitslag. Wat wel vaker voorkomt. U zich daar niet druk over hoeft te maken. Zij niet veel alter vertelt deze week zestig te worden. Er een weekje tussenuit gaat. En week naar de zon Tenerife. En ik me iedere keer weer verbaas over de U vorm die zij blijft gebruiken. Een leeftijdgenoot. Bij wie ook al de gedachte eerder met pensioen te gaan speelt. Zij een pensioenbreuk heeft. Omdat zij ooit in het verleden haar pensioen heeft afgekocht. Nu blij is indien zij de vijfentwintig jaar weet vol te maken.


iGer.nl
Of Piet Zegwaard. Die uitvergrote tuinkabouter. Sinds 1972 in Castricum woonachtig. Wat langer over zijn opleiding deed. Maar uiteindelijk slaagde. Een gouden gozer op de wijze waarop hij mensen met ernstige problematiek tegemoet trad. Rustig. Vol overtuiging. Met een maximale hulp uitstraling. Maar op de meest gewonde manier. Menselijk. Simpel. Eenvoudig. Een arbeidstherapeut. Die momenteel leeft voor zijn volkstuin en zijn wijngaard. Nog steeds die markante kop weet te tooien met een weelderige baard. Met die witte krullen die zijn gezicht omlijsten. Belangstelling toont in mij. Tussendoor zijn verhaal vertelt. De wijze waarop hij Dijk & Duin & Bosch achter zich heeft gelaten. Met een conflict. Na ruim 38 jaar. Zijn leven. Mijn leven. Variabele grootheden. Tezelfdertijd. Waardoor de vragen naar voren komen.
Alsof er sprake is van verscheidene grootheden zijn.
Alsof deze separaat van elkaar zijn komen te verkeren.
Alsof zich, in diezelfde tijd, een ander paringsritueel voordoet.
Alsof nieuwe grenzen worden ontdekt.

Alsof de nakende eeuwigheid een eigen tol vergt.
Alsof zinnen een eigen melodramatiek creëren.
Alsof ik naar mijn eigen veranderde ik sta te kijken.
Alsof ik stilsta en blijf kijken.
Bang ben voor de conclusie. Deze het liefst uit de weg ga. Er toch toe kom.

Stomweg door te delen.

Het herplaatsen. Het anders neerzetten.

Te schikken. Het met een andere blik gaan aanschouwen.

Het mogelijk aanreiken van.

Het onmogelijke onder ogen te zien.

Woede. Berusting. Overgave.

Een vorm van opstandigheid misschien.
Kwaad zijn.
Teleurgesteld.
Het er toch maar in zien te schikken.


iGer.nl
Ach alles is relatief. Alles zal altijd wel relatief blijven.