Mij treft geen blaam…

‘Het is echt mijn schuld niet.’ ‘Het beoordelen van complexe materie als wilsbekwaamheid behoort niet tot de bevoegdheid en het functieprofiel.’ ‘IGZ en OM hebben gehandeld volgens de richtlijnen.’ En dan komen er handen vrij. Handen die boven bepaalde hoofden worden gehouden. Handen die gelijk de onschuld in warm water worden gewassen. Waardoor alle vuil voorspoedig in het afvalputje verdwijnt. Was gisteravond naar een voorstelling van het Noord Nederlands Toneel. De twaalf gezworenen. Een jury die een unanieme uitspraak moest gaan doen. Waarbij in eerste instantie een persoon tegendraads reageerde: ‘niet schuldig’. Een besluit nemen omtrent leven en dood. Het einde van de voorstelling laat zich raden: ‘bij gerede twijfel’ dient er sprake te zijn van onschuld. En met die uitspraak draait in de regel een zaak 180 graden om. Wordt een appel gedaan op een zeker moreel geweten. Want dat geweten een wezenlijke rol speelt in verschillende zaken, ook daar hoeft niet aan te worden getwijfeld. Nu kent berichtgeving ook een bepaald kleur. De betrokken journalist, het woordgebruik en dan ook nog eens de interpretatie van de lezer. Ook die gaat een bepaalde kleur aan die berichtgeving geven. En waar formele (overheids)instanties het geljk aan hun zijde denken te hebben, de wetgeving in deze duidelijkheid schijnt te verschaffen, waar jurisprudentie de regel van de uitzondering kan gaan voorzien, met die gegevens valt het nodige te verdienen. Een fenomeen dat zich l jarenlang voordoet en een schijnbaar eeuwig leven tegemoet kan zien. Regelgeving, misleiding, foutieve interpretaties dan wel belangenverstrengeling zijn zaken die de neiging vertonen om aan de orde van de dag te voldoen. Neen, mij treft geen blaam. Hooguit zijn het de aan mij toevertrouwde ondergeschikten die zich niet voldoende hebben gerealiseerd welke gedelegeerde verantwoordelijkheid op hun bordje werd geschoven. En zijn de verdiensten niet eerder zichtbaar voor de buitenwacht dan dat er eer valt te behalen. Wordt er voor het gemak aan het belang van het individu voorbijgegaan. En in die voorbijgang kan het eenvoudigweg koppen kosten. Koppen die dienen te rollen. En wanneer die slachtpartij tot een goed einde is gebracht, wacht wederom de orde. De orde van de dag gepaard gaande met een waan van diezelfde dag. Een waanzinnige dag valt te concluderen. Maar of deze conclusie geheel en al voor mijn rekening komt…


IMG_6947


IMG_6954