Met verve!

Ben ik mijn naam, vroeg ik mij ooit af. Ik wist dit in eerste instantie niet, maar prijs me gelukkig daar door schade en schande achter te zijn gekomen. Littekens in mijn leven bevestigen nu eenmaal mijn bestaan en hoewel de wonden zijn genezen, zijn het juist die littekens die mij doen beseffen dat ik niet alleen leef maar ook nog eens geleefd heb. Ik ontving een bericht. Van een oud-leerling die mij toevallig tegen het lijf liep op dit medium. Kennis nam van mijn kolderieke wegen en de letterbalk gebruikte om mij een bericht te doen toekomen. Een bericht dat mij goed doet en goed deed. Een kort verhaal waarin hij een schets geeft van de ondoorgrondelijkheid van zijn weg, zijn levensweg. En dat in die korte schets. Een levensschets als het ware, ware het niet dat ook op zijn weg zich allerlei betreurenswaardige zaken hebben voorgedaan. Naast waarschijnlijk ook de nodige frivole zaken, zaken die de kleur van alledag weten te verlevendigen. Een keur van levenslustige zaken die geregeld passeert. Naast het grauw van alledag, want ook die realiteit vraagt nu eenmaal om de nodige aandacht! En van aandacht valt te genieten. Zo ik vandaag mocht ervaren. De deurbel gaat en ik teken voor de ontvangst van een doos. Een rechthoekige doos geleverd door UPS. De tegenhanger van voorheen de PTT. Kom daar nog eens om. Hooguit zie je die drie letters gevangen in een trottoirtegel. Ik weet niet hoe snel ik met dat pakket moet maken dat ik me rep. En ik rep me, bel aan en ben net zo benieuwd naar hoe de bestelling zal gaan uitpakken. En het pakt zowel wonderbaarlijk uit. Eigenlijk ben ik verrast door mijn eigen blik. Wiksblik blijkt te kunnen delen! Stoelen. Waar heb ik het over. De een in Leiden, de ander in Munchen gevangen. En met elkaar vormen ze een duo. Gelijk in het verleden duo’s de gang op een willekeurige kermis kwamen bepalen. Dan heb ik het niet direct over die twee buikorgels met de noemer van accordeon, maar meer over de stellage die zich voordoet wanneer stoelen gestapeld zijn, de vormen en de kleur het geheel weten te bepalen. En dan ook nog de wetenschap dat ik de mogelijkheid heb om die beelden van dichtbij te kunnen aanschouwen, wanneer het beeld in mijn hoofd wat gaat vergrijzen…


IMG_5401
Kreeg vandaag ook nog een bericht van het KAM, hetgeen staat voor Kunst Als Medicijn. Een ontvangst bericht en daarnaast de opmerking rekening te houden met het feit dat vele verzoeken hen bereiken. Dat er geballoteerd dient te worden en dat een zeker niveau aanwezig dient te zijn. Nu weet ik dat wat voor de een als kunst wordt ervaren, het voor de ander absoluut geen kunst kan zijn. Er eigenlijk geen kunst aan is. En dat het gelijk, juist in deze zaken, veelal in het midden ligt. Maar wanneer er een naam aan wordt gekoppeld het dan opeens tot kunst kan worden verheven, zeker wanneer een prijskaartje in deze ontbreekt. Het zijn dan veelal Dagoberten die zich niet meer met die nullen hoeven te bemoeien, laat staan dat zij anderen daarvoor hebben en het voor die Dagobert er hooguit op neer komt om ergens een krabbel te zetten, dan wel een genadig knikje te geven aan zijn of haar gevolmachtigde. Zover zal het met mij niet komen: hooguit volstaat in mijn geval een vier cijferige reeks. Toch voel ik me vandaag enigszins trots. Anderen zorgen, in zekere zin, voor een stuk erkenning. En wanneer anderen daar heel laaiend over zijn… wat kan mij het schelen dat ik toch maar weer met die veren aan de haal ga. En dat doe ik dus vandaag… met verve op canvas!