Mensch, durf te leven!

Het zal altijd wel een heet hangijzer blijven: iets wat zich afspeelt tussen hoop en angst. Of tussen hoop en vrees, om maar een ander gezegde van stal te halen. De hoop als een laatste redmiddel, de vrees die ervoor zorgt dat een minder geslaagd evenwicht gaat ontstaan. Het zoeken naar de balans tussen beide heeft veel weg van het leven dat ons te wachten staat en waarbij de noemer dat zonder geluk niemand wel vaart, ook de welvaart discutabel kan gaan uitpakken. Een beetje mazzel dient eenieder nu eenmaal te krijgen en zonder mazzel kan het leven dusdanig uit gaan pakken dat het schrijnende van situaties volledig uit elkaar spat. Als een explosie die doet denken aan de orkaan waarop wij allen vertoeven, met erupties die er niet om liegen, en met een zwartgallige wolken die de randen van ons bestaan van hun laatste kleur ontdoen. Ontdaan zijn is iets wat dan overblijft en de restanten die zich dan voordoen de fundamenten zouden kunnen worden tot de opbouw van een nieuw bestaan, een ander bestaan in vergelijking met het vorige. Hoop en vrees inwisselbaar, al doen zij zich uitwisselbaar voor. Angst voor de toekomst waarbij ervaringen uit het voorbije bestaan als het ware worden weggewist, uitgevaagd en de noemer van de onzekere toekomst voor het gemak de dag van morgen voor een belangrijk deel bepaalt. Niet dat ik zo op dit moment tegen mijn leven aankijk, maar de ontwikkelingen die zich op vele fronten voordoen, zorgen ervoor dat mijn angst voor diezelfde toekomst toeneemt en dat de hoop wat meer op de achtergrond raakt. En dat die bekende doos uit de oudheid aan gewicht toe gaat nemen. In het groot, mondiaal gezien, in het klein wanneer dit onze familie betreft. Het plukken van de vruchten van de voorbije dag gericht met een oog op de dag van morgen, afgewisseld met het feit dat je de zon op kunt gaan zoeken, naast de regen die het geheel overspoelt en ervoor kan gaan zorgen dat er sprake is van enige verfrissing, het typeert nu eenmaal een mensenleven, het menselijk bestaan. En hoe graag ik het voor nu anders zou willen zien, is het niet anders dan dat het is. Maar ik hoef me daar niet bij neer te leggen, ik kan naast dit gegeven er ook voor kiezen om mijn gedachten een andere koers, een andere wending op te gaan leggen. En zolang ik me dat bewust ben, zal mijn bestaan die zin blijven houden die het verdient. Mensch, durf te leven!