meimaandmijnmaand


iGer.nl
GESTOORDE VROUW

Haar wereld
is de mijne niet
probeer ik
haar te leren
kennen;

mijn wereld
is de hare niet
vraag ik
haar dit
zal ik haar wereld
gaan
miskennen,

dus stoor ik jou
gestoorde vrouw,
niet.
Alsof de tijd in zekere zin stil heeft gestaan. Zoals deze gestoorde vrouw mogelijk op termijn een vorm van eeuwigheidswaarde kan krijgen. Geschreven ergens in de jaren tachtig van de vorige eeuw, vandaag als entree naar de maand mei. Van de “21e eeuw. Want deze gestoorde vrouw staat eigenlijk symbool voor het schrijven van gisteren. In gisteren was sprake van vormen van eenzaamheid, verwaarlozing, verdriet en angst. Noem dit comorbiditeit. En zie een niet zichtbare toename van stille armoede. Mogelijk. Want stille armoede gaat in de winter verscholen achter langdurig gesloten gordijnen. De noemer dat de sterk gedaalde gasprijs hier een rol in speelt, een verschijnsel waar zoveel andere zaken achter verscholen dreigen te gaan. Een excuus wat onder de noemer eufemisme zaken probeert te verdoezelen.
Zoals de voedselbank, op dit moment, wat minder in de belangstelling staat, en zich nog steeds op een achteraf industrieterrein dient te bedruipen. Want wie wil daar gespot worden” Eigenlijk niemand. Zeker niet in Alkmaar alwaar de buren onder de noemer Brijderstichting reclame maken voor verslavingszorg. Waardoor dubbele diagnoseklinieken enkelvoudige geldbedragen kunnen ontvangen. En dan vreemd opkijken wanneer men daar niet mee uitkomt. Waardoor mensen toch maar weer doorgaan op het pad wat zij achter zich dachten te hebben gelaten.” Maar ook daar was vanmiddag even geen sprake van.


iGer.nl
Want Sint Pancras trok een grote hoeveelheid kramen en nog grotere hoeveelheden mensen. Die zich te goed deden aan wat veel kramen te bieden hadden: etenswaar. Veel etenswaar. En gezien de aftrek die zich voordeed was bij die mensen geen sprake van een aankloppen bij de voedselbank. Want zij bleven zich te goed doen aan Hamburgers, Loempia’s, broodjes Beenham, een biertje wat garant staat voor een tweetal boterhammen, nog maar een loempiaatje, en die patatten die zich ‘s ochtends nog verborgen hielden in de schil.
Oudorp wat enigszins probeerde te wedijveren met Sint Pancras. Waar mensen wat meer aan hun kuierlatten begonnen te trekken, gezien het aantal ontvolkte kramen. En tenslotte Alkmaar, alwaar de Munnikenweg zorgde voor een stevige tegenwind. Kasseien die voor een Vlaamse couleur garant staan: in gewone taal stomweg kinderhoofdjes. Maar ook dit geheel lapten wij aan onze schoen en trapten stug door op weg naar de binnenstad van Alkmaar.


iGer.nl
Of er wat doen was in Alkmaar” Als je flink om je heenkijkt valt dat wel mee. We hoefden niet direct over de hoofden heen te lopen, hoewel dat op het Waagplein werd gelogenstraft. Daar werd het wat moeilijker. Maar juist daar werd een ontsnappingsroute aangeboden. Eindelijk de mogelijkheid om ook eens over het water te lopen, maar”


iGer.nl
wij liepen een straatje om!
Om te zien dat zich ook hier overvolle prullenbakken voordeden. Geen idee of ook de gemeente Alkmaar een rol speelt in het CAO verschil. Of dat toch op een zeker moment het weggestroomde publiek zelf actie zou gaan ondernemen” Maar zo werken de zaken niet. Tenminste, zodra je ergens iemand anders voor het opruimen van de rotzooi van een ander aanstelt, lijkt dit wel een vrijbrief voor alle anderen om dan ook maar de rotzooi aan die ander te gunnen. En laat men zakdoeken, Starbuck bekers, vuile luiers, half leeggevreten Vlaamse Frieten bakken” met alle gemak aan die ander over: de onderbetaalde, ondergewaardeerde mens die zich juist om de rotzooi van de ander dient te bekommeren. Niet altijd door een rechtvaardige wijze in dit metier terechtgekomen. Soms ook niet de mogelijkheid heeft gehad om hier een keuze in te kunnen maken. Gedwongen door omstandigheden. Of een zware last van verantwoordelijkheid op de schouders gedrapeerd gekregen. Een verkeerde achternaam draagt. Zijn voorkomen niet meeheeft.
Buitengesloten wordt in een gemeenschap van anonieme zielen. Niet voor zichzelf weet te zorgen. Zich, op voorhand, meer dan onderdanig manifesteert. Zoals ooit die dociele Jan Arends zich een gang door zijn leven baande. En daar zelf een stop in plaatste. Zoals zich dat nu niet meer voordoet” Of toch wel” Want:

– als je het één niet accepteert, wil dat niet zeggen dat het ander vanzelfsprekend is! –

Een mooie sluiter. Zeker voor vandaag!


iGer.nl