meandert


iGer.nl
Wegen van tegenstrijdigheid kunnen uitsluitend getuigen van de polen waartussen leven zich voordoet. Leven als het ware beweegt. Waar een vuurtoren licht schept in een ongekende duisternis, een rivier zilverkleurig door het land heenwaait. Als de maan tenminste ten volle schijnt, de bewolking is verdwenen, de bevolking zich in de sponde van de wereld heeft afgekeerd. Het heeft veel weg van de Styx die eeuwig en eeuwig het pad baant en de brug weet te vermijden. Meandert als het ware. Waardoor de onvoorspelbaarheid van wat zich achter de bocht bevindt, van een ongekende waarde dan wel een ongekende schoonheid zou kunnen zijn.

De grote verrassing. Het licht wat zich laat raden.

En de spanning die tot het einde ongekend blijft. Verrassend.

Tot twee keer toe. In drie zinnen. Voorspelbaar.

Zoals ik in grote mate het voorspelbare koester. Weten waar ik aan toe ben en daardoor mijn ogen sluitend voor dat onverwachte.Want het niet verwachte kan een aanslag doen. Op mijn totaal systeem. Mijn ogen wijd opent. Mijn oren laat spitsten. Mijn ademhaling versnellen. Mijn hart sneller kloppen.” Bij wijze van spreken dan, want de b”tablokker doet zijn best te blokkeren.
Althans wanneer ik de bijsluiter raadpleeg. Als ik de bijsluiter raadpleeg. Zoals een ander mogelijk verloren raakt in een simpele handleiding, komt het wel eens voor dat ik een aantal van die onbenoembare klachten in een groter verband probeer te plaatsen. En mij dan weer verbaas over diezelfde onvoorspelbaarheid. Terwijl ik me tegelijkertijd realiseer dat het gebeurt, zoals het gebeurt. Net als al die andere zaken.


iGer.nl
Wanneer ik de acties en reacties van de laatste tijd tot mij laat komen, gaat het verhaal wat hier boven staat absoluut niet op. Iedere dag meandert door de momenten heen. Al eerder heb ik mij daarover lopen verbazen en dat ook regelmatig uitgesproken.
De kans dat dit wederom een herhaling wordt, is dan ook grotelijk aanwezig. Soms wel prettig. Op andere momenten verdomde lastig. En dat lastige is dan weer een eufemisme. ‘Klote’ komt dan meer in de buurt. Want op sommige momenten is een herhaling van een voorafgaande in een andere betekenis dan dat die herhaling doet vermoeden. Zoals ik ooit bespeurde toen ik voor de derde keer de Sluispolder bezocht. Ander licht. Een andere vrouw. Een andere ontmoeting. Een ander onverwacht. Zoals op een zekere zaterdag.


iGer.nl
Waarbij de dichterskring Alkmaar de toon zette. Agatha B. niet alleen als pleitbezorger, maar ook als de gastvrouw die inleidingen voor haar rekening nam. Zich had laten inspireren door de omgeving. Waardoor de inspiratie zich als het ware buiten haarzelf kon gaan manifesteren. Of misschien was het wel omgekeerd. Dat haar persoon de omgeving weet te inspireren. Dat het gras het kopje naar haar woorden laat hangen. Dat de olijven opeens van kleur verschieten. En dat de stammen van diezelfde olijfbomen nog meer op trollen zijn gaan lijken. Stomweg door die woorden. Dichters. Mensen die wat te vertellen hebben. De ontroering die zich van de toehoorder meester maakt. Of een gedicht wat smeekt om een herhaling. Maar in die herhaling gebeuren weer andere dingen. De klank. De kleur. Het licht wat weer ligt. Een wolk die voorbij schuift.


iGer.nl
Bij wijze van spreken dan. Zoals ook zoveel van mijn woorden voorbij schuiven. Waarover ik me dan weer zit te verbazen. Of juist loop te verbazen. Omdat niet eerder dan dat ik dit masjien tot leven weet te wekken, het voor mij ook een raadsel is wat zich nu weer onder de toetsen verborgen houdt.
Schuilhoudt. In het struweel. Waar nog steeds kaboutertjes huizen. Waar de elfjes zich ook weer opmaken voor de het herfst gebeuren. De nootjes die in de winterkast zijn gestopt. De voorraden eikeltjes over elkaar heen duikelen. Beukennootjes om te knabbelen en hazelnoten zich verschuilen.


iGer.nl
Want naast en door dit alles loopt de opdracht van Eric door. Maak 3 foto’s waar een overeenkomst of verband in zit qua onderwerp, sfeer, verhaal of””””……. verzin het maar.
Voldoe daarnaast aan verschillende criteria. En laat je creativiteit ook nog een rol spelen.
Ik doe wat. En blijf daarin wat hangen. Aan de ene kant opteer ik naar eenvoud, de andere kant is dat er een bepaalde abstractie aan gekoppeld dient te worden. Een beetje in de vorm van het volgende:

Wie een vierkant met een cirkel verenigt, draagt de hoogste graad van

veeleisendheid met zich mee, voor anderen, voor zichzelf.”

Woorden in een condoleanceregister geschreven ter herinnering aan Aldo van den Nieuwelaar. Ontwerper van het metrostation Waterlooplein. Daarnaast ontwerper van de hoge slanke kast met rolluik. En de vraag waarom een boekenkast open dient te zijn als volgt beantwoordde: “Je hoeft toch niet je hele boekenkast te zien terwijl je een boek leest” Dat is onnodig rumoer. Een dichte kast is visueel prettiger.”
Geen rolluiken. In mijn queeste naar iets kwam ik op een bepaalde gedachtegang. Een spoor als het ware. En leverde ik de zoektocht in voor een speurtocht. En zal ik daar dan een wonderbaarlijk verhaal aan gaan koppelen. Een visueel verhaal wat verder reikt dan de maximaal gestelde foto’s. Of er een tweede drieluik aan gaan koppelen. Mogelijk wel een derde. Want wie speurt die spoort en als een derde dan goed kijkt, kan er zelfs sprake zijn van een kijk doos. Of wordt het zien met oogkleppen, kokers die de kijkers dan weer richten op… nou, zie maar!
Suggesties voor een keuze” Van harte welkom!

Het pad.

De oever reikt tot gene zijde

een zilv’ren lint de weg

buigt af en vaag een glimp

een onbestemde kijk

zien kan in dit maanlicht

niet de weg noch het pad

laat zich voorspellen.


iGer.nl

In elkaar gewrocht op 20102010, waarbij de streepjes zijn verdwenen…