Marthe Wery


iGer.nl
Stel:
het lukt mij mijn leven inhoud te geven. Stel verder dat ik in staat ben om mijn leven, de keuzes die ik daarin maak en de richting die ik inga, verantwoord te kunnen onderbouwen. Daar dan de zin van mijn bestaan aan te ontlenen. Gelijktijdig het besef heb dat ik dit leven slechts te leen heb. Dat van mij een zekere zorgvuldigheid mag worden verwacht. En ik juist aan dit criterium niet voldoe. Staat mij dan de vraag te wachten om mijn leven dan maar in te gaan leveren” Ik mijn genoegen aan mijn leven stomweg teloor heb laten gaan” Het niet veel meer dan de verpakking is waar ik me in beweeg. Mee beweeg. Me verplaats. En de illusies hoog weet te houden” De schone schijn waarachter leegheid verborgen gaat” Een inhoudsloos bestaan” Als een ware kunstenaar mijn zijn weet te verbergen” Het aan de ander over te laten erin te zien wat de ander zich wenst te zien” Voor zover die ander bewust is van de wensen die zijn bestaan kunnen onderbouwen” Of de persoon die met vergelijkbare vraagtekens rondloopt”


iGer.nl
Waar we gewoon niet over praten. Wat we stomweg negeren. Want door het te laten voor wat dit is, hoeven we er verder ook niet stil bij te staan. Vervolgen we de weg die we veronderstellen te gaan. Verder in de richting die zich, met een bepaald gevoel van ‘understatement’, voordoet. Iets wat wel is en gelijktijdig dit voor een groot deel af laat weten. Een transparantie die zich niet nader laat omschrijven. De kunst van het niet zijn. De last van de toelaatbaarheid. De macht van die eerder veronderstelde schone schijn. De veronderstelling dat het absoluut niet zo is als ons wordt voorgeschoteld. De bossen vraagtekens. Het ontbreken van de uitroeptekens. Leegte.
Marthe Wry
Haar oeuvre is een oneindige zoektocht naar de fundamenten van de schilderkunst. Deze ontdekkingstocht staat centraal in het retrospectief ‘ Marthe Wry. Kracht van de eenvoud’ die het Gemeentemuseum Den Haag deze zomer organiseert. Na haar plotselinge overlijden in 2005 is er in Nederland weinig aandacht geweest voor het werk van Marthe Wry, een van de belangrijkste moderne kunstenaars van Belgi. In het Gemeentemuseum is een overzicht te zien van haar oeuvre.


iGer.nl
Haar werk kon mij niet bekoren. Dat hoeft ook niet, want daar is het natuurlijk ook kunst voor. De andere kant is wel dat zij een poging heeft ondernomen om op zoek te gaan naar de fundamenten. Van haar schilderkunst en met een wat grotere fantasie naar de fundamenten van een zeker zijn. In de overtuigende trap. Tot zij ingehaald werd. Door de dood. Haar plotseling overlijden. Een grootmoeder die groeistreepjes van haar kleinkinderen in haar atelier aan de pilaar noteerde. Fundamenteel in tijd. Misschien ook nog wel voorzien van een naam. Van dat betreffende kleinkind. Een datum die achterblijft. Tijd dus.


iGer.nl
En de kunst die ik afgelopen vrijdag tegenkwam. Bij Kunststelling. Met de al eerder genoemde Annelies. Waarbij ik wel onder de indruk raakte van haar werken. Gelijk Charles weer onder de indruk is van werken van Mondriaan. Daar ook heel duidelijk dat werk op hem liet inwerken. Ik de rol van de plaatjesschieter op mij nam. Of werken met andermens namen. Een ander lid van de COBRA groep bijvoorbeeld. Een uit de hand gelopen zelfportret. Wat me dan weer wel kon bekoren. Kunst. Kunst van het leven. Kunst van het bestaan. Een kunstenaar die met het leven schildert. Levenskunstenaar. Waar Frank Herzen ooit een boek over schreef. In de veronderstelling dit voor kinderzieltjes aan het papier toe te vertrouwen. En de volwassenen die er met de inhoud vandoor gingen. Over die kunst gaat het vandaag. Tenslotte is het ook niet zomaar weer zondag. Dag, ik zie de zon!