man/vrouw/mens


iGer.nl
Daar heb je mogelijk wel gelijk in!
Ik druk mij regelmatig onmogelijk uit.
Dan vliegen woorden zomaar voorbij en heb ik grote moeite deze woorden bij te houden. Dan word ik, uiteindelijk, mijn eigen kryptoloog en is de vraag wie ik daar een genoegen mee kan doen, een raadsel. Voor mij waren bepaalde zaken, in zekere zin, wel duidelijk en stond ik niet altijd stil bij het mogelijke feit dat de ander mij, terecht, de ruimte gaf om te gaan vullen. Ik sprak dan op mijn manier en begreep niet dat de ander mij mogelijk liet ‘lulluh.’
Ook probeerde ik in zo kort mogelijke bewoordingen een bepaalde essentie te vatten. Of begon ik een betoog over zijn en raakte onderweg de draad vanzelf kwijt. Of ontdekte ik later dat ik wel drie keer over mijn eigen draad was gestruikeld. En wat kan dan, in vredesnaam, de bedoeling zijn van al dit schrijven” Is het de angst om zaken kwijt te raken” Welzeker voor een deel! Te delen” Ook dat deel vormt met deze woorden een geheel. Een reactie uit te lokken” Een bedoeling.


iGer.nl
Of mijn angst onder controle te houden” Zeker! Want zo lang ik schrijf leef ik. Zolang ik leef heb ik, in wisselende mate, geschreven. Maar altijd wel gedacht. Ook heel simpel aan de kreet: ‘wie schrijft die blijft”‘
En wie niet meer kan schrijven wordt vanzelf uitgeschreven. Of afgeschreven. En dan voel ik mij een slak. Een slak die ergens uit de verte tonen hoort: ..ak, sl.., s” .o. ..ns uit je ..isj., and” ..rtr.. ik je hui..e!
En dat betekent gevaar. Want stel je voor dat mijn huisje vertrapt gaat worden. Dan kan ik me niet meer terugtrekken. Dan ben ik mijn onderdak kwijt. Dan zal ik de wereld in mijn nakende zijn tegemoet dienen te treden. Dan kan ik me niet meer verschuilen. Dan raak ik mogelijk mijn grip kwijt” Wikswegen heeft een functie, in eerste instantie, voor mij.
Ik had een meervoudig contact wat zomaar verdwenen is en kon de stilte die ik opzocht, ruimschoots aan. Nu heb ik een andersoortige stilte gekregen terwijl ik daar helemaal niet om heb gevraagd maar dat door de omstandigheid maar heb te nemen. Van het ene op dat andere moment. En is mijn zijn in een totaal ander daglicht komen te staan. Ben ik de brokstukken, gelijk een puzzel, een plaats aan het geven. En ontdek ik dat ik stukjes kwijt ben en dien ik de vraag te beantwoorden of ik deze ruimte zal gaan accentueren of stomweg zal overslaan. Ben ik bezig met een recapitulatie en sta ik aan de vooravond van bepaalde vormen van loslaten. Maak ik mij, in meer dan figuurlijke zin, op om van de dingen als zodanig afscheid te gaan nemen.


iGer.nl
Maar had ik mij de gang van zaken heel anders voorgesteld.
Dat maakt me bang. Dat draagt er zorg voor dat de mens van alledag die ik al aan het worden was, opeens zoveel dichter onder mijn huid is gekropen. Dat mijn huid de buitenkant wel weet te wapenen maar dat de binnenkant een heel andere dimensie is gaan vertegenwoordigen. Waar pillen een deel van de factor tijd zijn gaan bepalen. Het lopen dan wel fietsen een ander gewicht is gaan krijgen. En ik me realiseer dat iedere dag een dag is om niet alleen te gedenken maar ook voor te danken. Zoals ik de zon laat schijnen als het weer het af laat weten. Ik mijn ogen kleiner maak, maar de zonnebril in het kastje laat. Zoals ik me vaak niet maar ook geregeld realiseer dat ik een kastje onder mijn huid draag. En dat dit kastje ervoor kan zorgen” Dat ook mijn cirkel regelmatig rond is. Ik zelfs wel eens denk om de cirkel zelf te doorsnijden, voor deze vicieus wordt. Op die manier mijn heft in eigen handen neem. En de andere kant is en blijft het pluk de dag gevoel. Weten dat je een partner hebt. Dat ik daar mee kan gaan sparren.
Dat er meiden zijn. Die ook hun eigen weg moeten vinden en soms de richting kwijt zijn. Aan de dingen van het leven een draai weten te geven en ook geregeld door de twijfel worden overmand. Of overvrouwd in hun geval. En het feit dat ego”sme de drive en een ‘het zij zo’ de andere kant kan zijn. Om het leven te bewaren. Om mijn zijn te behouden. Om een structuur in eigen hand te houden. Een vorm van discipline als richtinggever. Omdat anders die draden mij zouden kunnen gaan verstrikken. De kans op vallen groter wordt.” Om stil te staan bij het beeld dat ik nu van mezelf heb.
Van binnen”
Omdat anderen mij regelmatig zeggen: ‘wat zie je er goed uit!’ Beter dan”

VROUWMENS

Van perkament,

mijn leven draagt

sporen, gister reeds

vervaagt, door schijnend

blauw, jouw licht gewaad

opgaat in een spiegel

van je dromen zie ik

mij, jouw lief gelaat

zinkt weg, spiegelt

zich aan een gelaat

dit spiegel beeld

in scherven gaat.

Maar voor het zelfde geld had er manmens kunnen staan. Of demens. Of ik! Of JU!


iGer.nl
Ik dank U!