Maandag, de week begint…

Maandag, 15 april 2013.
De wekker gaat, ik draai me nog even om en bedenk dan dat het tijden geleden is dat ik me direct uit het bed wentelde. Stel je voor dat ik me zou verslapen en dan die andere, nog veel drukkere trein in zou moeten. Nu is het voordeel dat ik niet op Centraal hoef in te stappen, maar ook Noord kent een hoog aantal forenzen. Een kaartje kopen, afstempelen dan wel de keus te maken om zwart te gaan rijden gaan door mijn gedachten. Een vorm van spanning die weinig om het lijf heeft, maar toch mijn zinnen weten te verzetten. Naast de mogelijkheid dat de trein weer een vertraging kent, dan dat het aantal treinstellen minder is dan wenselijk. Laat staan dat het weer weer eens wat roet in het eten wenst te gooien. De wekker gaat, ik draai me nog eens om. Want ik hoef niet meer mee te doen in die mallemolen, de tredmolen van alledag. En toch is deze dag, maandag, geen andere dag dan alle maandagen uit mijn verleden en de maandagen die nog komen gaan. En toch is deze dag ook weer de moeite van het benoemen waard. Al was het alleen al om het feit dat deze dag toch wat bijzonder is. Maar daar hoop ik later melding van te kunnen maken. Vooreerst een washand over mijn gezicht, wat spetteren met water, een boterham met kaas en de zwarte koffie waar ik reikhalzend naar uitkijk, de versgeperste sinaasappelsap van gisteren en de krant van vandaag: in tabloid formaat. Weer eens wat anders dan de week ervoor. Niet meer dat uitgevouwde gehannes. Mijn pillen slikken. Ook zo’n ritueel. Maar om nu te zeggen dat ook dit ritueel mij vertrouwd is, gaat me te ver. Simpelweg een noodzakelijk kwaad en niet veel meer dan dat. Maar ook dit ritueel kent zijn bekoorlijkheden. Was het alleen maar omdat ik het slik als een hulpmiddel in mijn huidig zijn. Wat dat betreft heb ik weinig te klagen. Ik klaag dan ook niet: blijf mijn zegeningen tellen en verlies mij, uiteindelijk, in het aantal dat ik heb. Veel!