Maandag 22-07-2013.


IMG_3493
ALS IK LEES, BEN IK VERTROKKEN, ONTMOET DE ANDER IN MIJN IK, MAAR… ALS IK THUISKOM IN MIJN ALKMAAR, BEN IK ABSOLUUT NIET MEER ALLEEN!
Vond dit een geweldige vondst om wat kleur te kunnen gaan geven aan de plaatselijke, centrale bibliotheek. Kwam er bijna in een keer uit en voelde als een ware oprisping. Geen brandend zuur dit keer, geen bitterheid als gal, maar een oprisping die overging in een openbaring. Nu weet ik wel dat ook openbaringen aan anderen zijn voorbehouden, maar ik hoop toch op deze manier een bijdrage te kunnen leveren aan de veronderstelde cultuur, die hier, in Alkmaar, door de plaatselijke stadsregering de nek om wordt gedraaid. Provadja kan het shaken! Het college heeft besloten en het college heeft de macht. En dat zij deze macht doet gelden ten koste van een zekere cultuur… laat dat maar aan de betreffende wethouder(s) over! De combinatie van de Ven/Kloos met Victor doet daar alles aan. Locale politiek blijkt ook nu weer van wanten te weten; maakt zich zomers op voor een stormachtige herfst. En Burgemeesterpiet speelt, als hoofd en daarmee voorzitter, een bijkans ondergeschikte rol. Waarschijnlijk al met andere dingen bezig: een fusie, een groei tot boven de 100.000 inwoners, een afwijkende plaatselijke stemming en de teneur van de crisis die nog steeds ons allen boven het hoofd hangt. Gelukkig zijn er dit keer vele zwaarden van Damocles mee gemoeid! En ik”
‘ben nog steeds ergens onderweg met mezelf, Ria, die Outlander, de Bustner, een tandenborstel met twee tanden, pillen, rust, mijn onbestendige humeur, mijn flanellen, pasjes, boeken met de laatste ezelsoren, een, nog eens, binnenstebuiten gekeerde onderbroek, de verpakking van de kaas, mijn Canon Ixus, een leeg Belgisch bierflesje, mijn gedachten, de helaasheid der dingen, mijn pen, mijn visitekaartjes, mijn voornemens, mijn stoffelijk zijn…’
Maandag, 22 juli 2013.
Als ik lees, ben in vertrokken, ontmoet de ander in mijn geest, maar… als ik thuiskom in mijn Alkmaar, pakt de wereld mij weer in. Had natuurlijk ook gekund. Zoals zoveel andere dingen ook nog steeds kunnen. Maar in vergelijk met een aantal jaren geleden, kunnen opeens een heleboel dingen ook weer niet. Dat banken klaarstaan om met ongedekte cheques de toekomst voor de ander te versomberen, dat had menigeen niet gedacht noch verwacht. Met de lucht ballonnen van Nina is het ook nooit meer goed gekomen. De honderdste ontbrak en mevrouw Brink heet tegenwoordig Storm. En laat het glas steeds weer bijvullen. Althans, dat vermoeden heb ik, gezien het stulpje dat zij en Pieter zich in Castricum kunnen/konden permitteren. En het geloof in haar, heeft hij, dankzij zijn breekijzer, behouden. Je zou bijkans heel de wereld hier kond van willen doen… maar
‘het begint ernaar uit te zien dat ook deze trip zich ten einde spoed, ondanks dat ik nog steeds op stap ben met mezelf, Ria regelmatig naast mij vertoeft, de Outlander nog steeds ‘on the rod en daardoor on the move’ is, de sleurhut zich regelmatig laat verleiden, de kale hark van een tandenborstel, pillen in voorraad afnemen, rust, mijn guitige humeur, waar ik de humor wel van kan inzien, mijn flanellen die zich ‘s nachts bijzonder gedragen gezien de winden die mij ‘s nachts ontsnappen, pasjes, dichtgeslagen boeken, een nogmaals buitenstebinnen gekeerde pendek, een laatste snippertje van de verpakking van ooit die oude kaas,mijn Canon Ixus met hoesje, het statiegeld van een Belgisch flesje bier, mijn kronkelingen die door mijn hersenpan buitelen, de helaasheid der dingen van nog steeds Dimitri Verhulst, mijn pen, nog een visitekaart, een buidel vol met voornemens, helaas ontdek ik een gat, mijn grondstoffelijke zijn, mijn blauw suede schoenen,…
soms werkt het goed indien er sprake is van een herhaling… bij deze!


IMG_3490