M

Loop dit keer de stad niet in. Hoef ik ‘m straks ook niet uit te lopen. Raak ik zomaar weer een deel van mijn geschreven teksten kwijt. Door even de verkeerde knop te beroeren. En wat weg is zal wel weg blijven. Want de tovenaar om verdwenen teksten terug te halen, is niet aan mij besteed. Dat gaat mijn gave verre te boven. Beter gezegd:” dat gaat mijn vele gaven verre te boven. En als ik deze woorden schrijf, ontkom ik niet alleen aan een vorm van koketterie, maar lijd ik ook nog eens aan een verregaande pedanterie. En de reden”
Mijn huidige mobiel stelt mij meer en meer in staat om een bericht de ether in te sturen. Waar ik het op mijn allereerste Nokia heel bewust aan alle kanten af liet weten, heb ik me zowaar gewaagd niet alleen de cijfers lichtelijk te beroeren, maar ook nog eens de kleine lettertjes tot leven te verwekken. En met enig geduld en het weten waar het wissen toedient, lukt het mij een bericht te versturen. Kom ik alleen, bij teruglezen, een martiale fout tegen. Althans, het martiale dient dan gezien te worden als een snor waarachter een gezicht schuilgaat. Zo groot zo ongeveer. De schijn. Prima zoals het hier nu staat maar als er schein staat, geeft dit apparaat wel een reactie weer, maar weet dat andere ding niet veel beter dan te zeggen wat er staat en dan te doen wat verlangd wordt. Verzenden” En ik antwoord bevestigend. Oei…


iGer.nl
Nu weet ik wel dat ik niet als enig een abonnement heb op het maken van fouten, maar het staat dan zo klungelig. Alsof ik er niet geheel mijn mijn gedachten bij was. En dat was ik juist nu wel. Het gaat steeds slechter met het zusje van ons ‘prinsesje.’ En Trudy houdt mij daarvan op de hoogte. Het is een reeds gelopen race en de klok tikt onverbiddelijk door. Zoals ook het proces in haar lichaam onverbiddelijk doorwoekert. Het zijn ook die woekeringen die voor alle extra ellende zorg gaan dragen en waar geen chemo eigenlijk tegen opgewassen. is. Of, om het iets vriendelijker neer te zetten, geen kruid tegen opgewassen is. Juist dan gaat niet alleen tijd, maar ook kwaliteit een rol spelen. En daar beide zusters ooit gelijktijdig de opleiding tot Psychiatrisch verpleegkundige volgden, kan het haast niet anders dan dat beiden beseffen wat het voor hen liggende pad nog aan verschrikkingen naar voren zal gaan brengen. Dramatisch.
Slechts één woord. 1 woord wat poogt dit lijden van een inhoud te voorzien. En daar absoluut niet in slaagt. Ik sprak daarnaast Marius. Een oud bekende van Dijk & Duin & Bosch. Voor zijn late dienst maakte hij zijn opwachting in de Openbare Bibliotheek. Om informatie te verzamelen. Voor een volgende Buitenlandse reis. En vertelde, tussen zijn neus en lippen door, dat het hem benauwde op welke wijze en op welke leeftijd mensen om hem heen wegvielen. Wat hem deed doordringen van het fenomeen waar wij allen onder gebukt gaan: mensen van alledag te zijn. Dat gaf mij, in de deuropening op de drempel van naar binnengaan, dat bevrijdend beladen gevoel wat zich met vrij grote regelmaat voordoet. Dat dubbele gevoel, wat zeker niet onbekend zal zijn.
Waar niet alleen boeren, burgers en buitenlui mee te maken krijgen, maar wat ons allen wacht. De creativiteit om daarmee te (onder)handelen, te dealen, te onderzoeken en niet in de laatste plaats te experimenteren. Hoewel dit laatste van enige aanhalingstekens dient te worden voorzien. Want je gaat niet bewust experimenteren met ernstig verdovende pijnbestrijding. Je probeert ergens die ‘gulden middenweg’ te bewandelen, zoals je die ooit, in die andere omstandigheden ook bewandelde. Maar je gedachten zich nog wel eens op totaal onbekende paden begaven en de ‘dirty mind’ niet geschroomd werd. Want toen was het ook een ‘joint for ever.’ Toen.


iGer.nl
Toen leven en welzijn een vanzelfsprekendheid was. Voor er aan jouw deur werd geklopt. En jij niet eens jouw toestemming kon geven. Het al in je groeide. Woekerde. Niet zichtbaar. Uiteindelijk ook onuitroeibaar. Of dat het plostklaps gebeurt. Zo, van het ene op het andere moment. En men het dan heeft over een mooie dood. Waar anderen voor zouden willen tekenen.
Neen, niemand zit op dit soort berichten te wachten. Ieder heeft de neiging om daar, voor even misschien, de ogen voor te sluiten. Ik schrijf dan ook in het licht van de gebeurtenissen van vandaag. Waarin ik even een knop beroerde en niet verder zag dan Loop
afgeloopen, uit. En houd het op mijn manier wat kort. Tenminste, voor vandaag. De inspiratie”

Beschouw ieder moment

als een geschenk

en je komt eeuwig

tijd tekort.


iGer.nl
Mogelijk ontlokt aan het bovenstaande.