luddevede

‘Een zucht geeft lucht aan een hart vol smart…’ Een waarheid als een olifant en als de porseleinkast nog in goede staat was, valt het ergste te vrezen. Wie van ons is niet ooit in een situatie van luddevede terecht gekomen, heeft zijn of haar verdriet met alcohol doordrenkt en het gemis pas ten volle gerealiseerd toen het definitieve einde zich voordeed. En wat is loslaten dan moeilijk, en wanneer dringt het werkelijke besef pas door. Los van het feit dat herinneringen in eerste instantie zwart worden gekleurd, uiteindelijk met grijstinten doordrenkt raken en veel later pas weer van enige kleur worden voorzien. En al het verdriet in een afgesloten kamertje in de opslag wordt genomen, de deur vergrendeld en de restanten worden weggesmeten, maar zo werkt de menselijk geest niet. Het zijn dan ook de littekens die in de ziel worden gekrast en waar geen poetsdoek ze ooit kan weghalen, laat staan dat er overheen geschilderd wordt. Juist dan valt het kleurverschil op, kent het wit wat schaduwrijke grijstinten en zal altijd de aandacht worden getrokken door dat verschil in kleur. Gelijk je een kamer wit en zelf weet waar het gebrek zit, een gebrek dat de ander niet opvalt tenzij je hem of haar daarop wijst. Vergeten dan maar is een optie, maar of die optie ook uitpakt zoals jij je dat voorstelt, dat blijft de vraag. In zo’n situatie verkeert een dochter van ons. Dan sta je als vader machteloos. Dan heb je het beste met haar voor, weet je niet goed hoe te troosten. En dat doet pijn, gelijk zij haar pijn in haar borststreek aangeeft. Dan zou ik willen toveren, met een toverstokje haar pijn willen wegpoetsen, haar weer gelukkig zien of voor even haar pijn op mijn schouders willen nemen. Om haar te ontlasten, voor even misschien, maar dan nog…