los la ten

Wie kan geen verhaal vertellen” Iedereen, veronderstel ik, op een aantal na. Ik noem ze niet groepsgewijs, omdat dat kunstje tegenwoordig an het huidige mobiele internet is verbonden. Hoezo” Voor je het goed en wel beseft weet bijvoorbeeld heel de wereld wanneer en hoe laat je naar het watercloset bent geweest. Hoe het was, toen je afging. Of hoe lang, hoe veel en onder welke omstandigheden…


iGer.nl
Daar gaat het echter niet om. Het gaat vandaag meer om de indruk die ik heb of die ik heb opgedaan. Tijdens mijn alledaagse avonturen. Of een mogelijke reden om mijn digitale apparaat eens niet uit de hoes te halen. Weersomstandigheden bijvoorbeeld. Het heden te laten voor wat het is en de toekomst de toekomst te laten. Om ook zaken die, door omstandigheden, de panden achter zich laten en waar borden met te huur achter de ramen verschijnen. Zaken die daardoor letterlijk uit beeld geraken. Street One bijvoorbeeld. Of voormalige postkantoren. Waarbij het mogelijke idee dat afbraak gevolgd wordt door opbouw niet altijd meer opgaat. De tijd. De poen. Het behoudende consumentengedrag. De rampspoeden, die het nieuws halen. De somberheid van een Simpelman. Als ooit die cartoon in Het Parool: ‘Lees die Krant!’


iGer.nl
Afbraak. De afbraak die zijn oorsprong vond in 2008. Een Jaar des Heren onder het gesternte van B, B & R. Ook toen probeerde ik bij het sombere einde van dat jaar wat stil te staan. Nu oktober zich ten einde spoed, de maand november zich opmaakt om dat uur weer terug te halen, de wintertijd doet denken aan vormen van winter hulp (voedselbanken, inzamelingsacties, bezettingen met een ietwat ludiek karakter etc.) kan het haast niet anders dan dat het die overdenking is die ik graag mee wil geven. Dus… ter overdenking.

Tijd vraagt aandacht. Tijd vraagt bezorgdheid. Tijd van komen zie ik veelal weer gaan. Tijd van vrolijkheid. En tijd van mistroostigheid. Tijd van weemoed en euvele moed. Tijd van vastberadenheid. Tijd van besluitvorming. Tijd van rijpheid.

Tijd stroomt bij mij tussen mijn vingers door. Gelijk een handvol water zich niet laat vangen, laat staan bewaren. Misschien wel opslubberen. Of liever gezegd: opslobberen. Want bij slubberen word ik weer golfjes gewaar. Zo loop, al doende, op de zaken vooruit, terwijl ik even achterom keek. En valt de tijd stil. Of, tenminste, voor even. Als omschrijving vind ik dit wel een aardige. Of grappig. Een soort van slobborowoskigevoel. Iets wat zich weer niet laat benoemen, maar wel laat doorvoelen. Zoiets waarvan je denkt dat het goede, per definitie discutabel, van een simpele eenvoud kan worden voorzien. Omdat het simpelweg goed is.
En wat goed is hoef je alleen maar tot je te nemen. Net zoiets als dat ik mijn alpinopet afneem voor die belangstellenden die ook hier weer tijd aan wensen te spenderen… dus…


iGer.nl
blik eens terug. Vanaf dit moment! Laat zaken uit het verleden nog eens de revue passeren. En neem er dan afscheid van. Je kunt nu eenmaal niet alles uit je verleden bewaren. Niet alles fysiek een plaats blijven geven. Nee, loslaten dient het credo te zijn. Kritisch kijken naar het totaal van spullen. En dan mogelijk in het achterhoofd gaan denken aan een opkoper. Iemand die met een emoloze blik de handel aanschouwt. Bereid is met een unster te gaan werken. Niets wikt noch weegt. Ja mogelijk de boeken per kilo. Of de kunststofmodellen per eenheden van een getal voorziet. Andere wegen weet te bewandelen dan ik in het verleden heb bewandeld. Het heeft over meuk. En daarmee het hele verzamelen als een randverschijnsel bejegent. De nul en de generlei waarde kenbaar weet te maken. Zichzelf daarmee in het zonnetje zet.
Eigenlijk ben ik op zoek naar zo iemand. Iemand die mij voorhoudt wat te doen. Houden of weg. Weg ermee. Loslaten. LOSLATEN! Ik heb er nog steeds veel moeite mee…