Loodgieter

Niet dat ik er verstand van heb! Maar als het mij dan lukt voel ik mij, in absolute zin, begenadigd. Loodgieterswerk. Niets zo simpel dan het lekken van een sifon opheffen. Want de constatering dat ‘het druppelt’ doet mij denken aan het moment waarop ooit mijn vader de woorden ‘er komt water uit’ uit zijn mond liet vloeien. Toentertijd werd getracht een gaatje te boren. Dat op zich verliep prima. Helaas was vergeten een blik te werpen in de meterkast, alwaar een waterleiding naar boven liep. De raad toen was niet eens zo duur: de lekkage werd tot stand gebracht door de waterleiding af te sluiten, de leiding te solderen en de mogelijke ramp in de kiem te smoren. Dit gebeuren werd mij bespaard: ogenschijnlijk loopt de afvoer zonder enig probleem de betegelde muur in.
Loodgieters en elektriciens. Hetgeen mij dan weer in de realiteit van alledag plaatst. Na een ferme wandeling gisteravond, maakte ik de opmerking dat mijn fysieke gesteldheid het beste als goed te benoemen valt. Hetgeen Ria de opmerking ontlokte dat de buitenkant geen garantie behoeft te zijn van de binnenkant. Goed, ik ben gedotterd. Oke, ik draag een ICD. En ik heb ook nog een verzameling leads. Draden dan wel touwtjes die enige garantie bieden voor de toekomst. En dat in deze kommervolle tijden, tot een zekere geruststelling leiden. Gevat als ik ben, ontlokte mij dat de opmerking, gezien het feit dat mijn leads als leds werd uitgesproken, dat, zolang ik nog geen licht geef, er weinig aan de hand kan zijn. Goed, ik heb verrotte vaten, oke, ik heb nog een dunne speklaag, mijn eetlust is niet meer zo groot als in het verleden en ook mijn gewicht is tanende.
Maar ik vermaak mij, verkneukel mij nog steeds omtrent wissewasjes en kan nog steeds melding maken van de dingen die mij nog weten te boeien. Een rondje markt, een tweede elektrieke deken, een wandeling, een fietstocht (maar altijd met een minder genoegen dan dat ik mijn schoenzolen slijt), een ontmoeting, het afhalen bij mijn favoriete winkel van wat fotografische werken, het lastigvallen van de wereld met mijn konterfeitsels en het blijven prikkelen van mijn geest. Een geest in ruste valt nu eenmaal te vergelijken met de gatenkaas die zich in Emmental voordoet. Dan wel de Maaslander die ik doorgaans niet eet. Wel brokkelkaas. Ook een toonbeeld van de processen die zich, niet bewust, in mij voordoen. Ach, voor vandaag vind ik deze flauwekul wel weer genoeg.

Succes met jouw leven! En voor vandaag: het ga je, de rest van de dag GOED!