lift

Het fotocaf”. Dat heeft wel wat. De naam alleen al. Foto caf”. De uitbaters die hier smoel aan weten te geven. Anita en Frits. En die verzamelde club van mensen die, tegen achten, hun opwachting komen maken. Met mappen. Met tassen. Met werken. Even de sleur van de maand doorbreken en, met een zeker belang dan wel met wat gespeelde nonchalance wat achteloos hun kunstwerken ter beoordeling op tafel leggen. Want kunstwerken zijn het. Niet geheel vrij van eigen interpretaties die aan de kritische ogen van de docenten worden blootgesteld. De afbrekende kritiek die teniet wordt gedaan door de opbouwende kritiek van de begeleiders. Want zij vertoeven veelal in die rol. En het is af en toe wat lastig om complimenten in ontvangst te mogen nemen. Althans, zo vergaat het mij geregeld.


iGer.nl
Rond 20.00 uur is daar allereerst de koffie gepasseerd. Haast Hollandser kan het niet. De opening van de avond kan niet gemoedelijker. Men praat wat, vraagt wat, babbelt wat en ziet wat. En dan is het zover. De uitvoering van de opdrachten verschijnen op tafel. Oprecht wordt naar voren gebracht in welk aarde de opdracht gevallen is. En gelijk het leven: soms valt het mee en soms valt het tegen. Ook hier wordt, soms wat besmuikt, melding van gemaakt. Of dat de tijd ontbrak. Of omdat het onderwerp geen beeld opriep. Of beelden. Wat bij de ander dan geen enkele rol heeft gespeeld, gezien de beelden die zij ons weten voor te schotelen. Een compleet jachttafereel voorzien van parmantig licht. De overdaad die schaadt en de wetenschap dat dit, voor het maken van de foto, gearrangeerd is. Eigenlijk is het echt nep, alleen het beeld kleurt dit geheel heel anders. Een levensecht beeld uit het leven gegrepen. Wat haaks staat op een tekst die ik niet veel later tegen kwam.

Altijd lachen, gieren, brullen

Maar waarom niet lullen

Het was helaas zijn eigen keuze.

Of

Elke dag:

Strijdend voor het goede

Vechtend voor eerlijkheid

Vasthoudend aan rechtvaardigheid

Volhoudend in zuiverheid

Liefde was haar drijfveer,

maar de wereld was te hard.

Met respect voor haar keuze, zullen wij

deze mooie vrouw in onze gedachten

houden en haar verschrikkelijk missen.

Dat staat dan zo haaks op elkaar. Dat heeft dan weer met leven en navenant met de dood van doen. En wat zou het allemaal anders hebben kunnen zijn, ware het niet dat…
Jongeren vinden leven zinloos
Een op de tien Britse jongeren vindt het leven zinloos. Een kwart van de jongeren tussen de 16 en 25 voelt zich vaak gedeprimeerd. Dat blijkt uit een onderzoek waar de BBC over bericht. De onderzoekers ondervroegen meer dan tweeduizend jongeren in Groot-Brittanni”. Velen van hen gaven aan minder blij te zijn dan vroeger. De gevoelens veroorzaken veel stress bij de jongeren. Als jongeren niet op school zitten of geen baan hebben zijn ze vaker depressief.
Een onderzoek van twee jaar geleden. Een bericht in de krant. Zoals de krant ook melding weet te maken van andere rampen die zich voordoen. Maar dan ook weer ergens de volgende tekst:

Het is maar geleend die vele mooie dingen,

maar wat overblijft zijn de herinneringen.


iGer.nl
En ik liep te genieten. Van de dingen onderweg. Ondanks het grijze van de afgelopen dag. Ondanks mijn schoenen die onderweg waren om doorweekt met mij mijn pad te volgen. Dankzij de wijze waarop mensen in staat zijn om een glimlach op mijn gezicht te toveren. Zichtbaar te worden in die hele kleine momentjes. Door van die hele kleine monumentjes van de dag. Die bij het schaarse licht het daglicht aanschouwden. Want dat zij het daglicht zagen spreekt voor zich. Zoals ik op dit moment ook voor mezelf spreek. Wat ik schrijf is overkomelijk. Niet te lang bij stil blijven staan. Want te lang bij de dingen stilstaan kan de wijsheid van de straat teniet gaan doen. Zoals bij de opdracht die wij hebben gekregen.


iGer.nl
Maar overkomelijk. Terloops op straat, Bas Losekoot, 06-01-2011
Straatfotografie. Bijzondere situaties, combinaties van mensen die ons meer vertellen over menselijke gedragingen en relaties. Terloops: onopvallend tussen andere dingen, alsof het er niet toe doet, in het voorbijgaan, vluchtig. En dan die uitleg omtrent terloopsheid. Ter loopsheid, wat ook nog zou kunnen indien er sprake is van mensen die hun loopse hond uitlaten. Voorzien van broekjes, luiers desnoods. In ieder geval om het diertje tegen haar mogelijke instinct te behoeden. Een voorbehoedmiddel waar ‘Il Papa’ dit keer geen ban over zal uitspreken. Een opdracht die vraagt om te kijken. Naar situaties. Naar het licht. Naar de mogelijke voorspelbaarheid. Naar misschien toch dat ene ‘lucky shot.’ Want soms is het niet meer dan dat. Gekoppeld dit keer aan beoordelingscriteria: originaliteit, suggestie, spanning in het beeld en/of buiten het beeld. Een uitdaging dus, vooral ook door de beperking dat er slechts 1 beeld ingeleverd mag worden.
Wat al met al dan weer haaks staat op mensen die, om welke reden dan ook, hun einde bespoedigden. De balans opmaakten en de witbalans lieten voor wat deze was. Hun kleur niet.
Dan ook worden de berichten van hierboven schrijnend. Erg schijnend. Ze doen zeer. Geen flarden meer. Geen uitzicht. Uit zicht. Herinnering. Het verlies. De rouw.
En een datum die ergens wordt gegrift. Onuitwisbaar.
Vast ligt in tijd. In dat moment.
En die lift” Soms is een lift een paternoster. Een pater nostrum. Vaak ook een perpetuum mobile. Of is het de Slinger van Foucault” Heb je een handvat nodig om de beweging in gang te kunnen zetten. Maar nog vaker is het een kwestie van wachten. Afwachten. Tot het moment zich voordoet: Het moment waarop een belletje rinkelt. Een plingplong de hele machinerie in beweging zet. De draden strak worden getrokken. En een zoevend geluid zich hemelvaarts richt…
LIFT
De dag spoedt zich ten einde
nacht dient zich aan
de overgang, een vage streep
onwezenlijk, mijn bestaan
bestaat uit flarden, prikkels
een wezenloos rijk
waarin ik zelf, te kijk
sta, vaag de schimmen
lach, de gang, herinnering
deuren die zich sluiten
even een gerucht, de
stilte verbroken
leven, scheve trap
aan het einde doemt
een licht, de lift staat
klaar, terwijl het duister
vlucht, de stemmen staken
de kooi, mijn lijf
zich in beweging zet
passeert mijn leven
een caleidoscoop
abstracties waar ik
levenslang naar zocht
en hunker.


iGer.nl