liefdesspel D & B


iGer.nl
Niet veel later liet ik van der Scheer en Breehorn achter mij. Sinds kort weet ik dat er voor dat gebouw ingrijpende plannen worden bedacht. Om daar 60 appartementen in te gaan bouwen. Voor mensen. Mensen waar uiteindelijk het inzicht voor door lijkt te breken. Mensen voor wie het uitgesloten is dat zij ooit nog deel zullen uitmaken van de maatschappij. Omdat de maatschappij niet op hen zit te wachten. En zij eigenlijk ook niet wachten op de maatschappij. Die niet alleen een verbittering het leven schenkt, maar ook waar verharding en verruwing steeds grotere rollen gaan spelen. Waar het credo van het individu een steeds belangrijker positie inneemt. De jaren zeventig zich in een veelvoud herhalen: het ultieme egotijdperk in 2011!
Ik mijn rol mocht gaan ontwikkelen. Op 1 januari 1978. Als docent verpleegkunde. Psychiatrische verpleegkunde. Somatische verpleegkunde. Want dat onderscheid was aanwezig: tenslotte leidde het B-diploma op voor het begeleiden van krankzinnigen. Krankzinnigenverpleging. Bijzonder dus. De B! De mensen die niet handelen maar praten. Mensen die nooit hebben geleerd de handen te laten wapperen. Mensen die woorden als schoonheid, reinheid, netheid en mogelijke hygiëne hooguit kenden uit geschiedenisboekjes. Omtrent de verpleegkunde. Die niet konden soppen. Die wel konden soppen. En boenen. En zalen vol met was wisten te wrijven opdat alles glom. En de was de vloer onder de planken van een nog brandbaarder laag wist te voorzien. Wat bij een brand in het voormalige Hooge Steeg zo duidelijk naar voren kwam: niet alleen het riet wat tussen de vloer en het plafond was gebruikt zorgden voor de vlammen maar juist de was waarmee de vloeren tientallen jaren waren doordrenkt. De luiwagens, in het toenmalige museum nog even getuigden van die andere tijd. Toen bed- en badverpleging achterhaald werden door de Insuline Coma Therapie. Het shocken wat in een wekelijks ritueel als behandeling werd aangewend. En de pillen die nog in een beginfase stonden. Largactil wat Duin & Bosch een dubieuze eeuwige roem wist te bezorgen. En de hoeden waarmee de zon in de gezichten werd geweerd. Want niet alleen de kleur van het middel was oranje, de rood/oranje verbrande gezichten deden vaak het ernstigste vermoeden.

Docent Anatomie/Fysiologie. Docent Maatschappelijke Gezondheidszorg. Docent Recht.

Docent. Geen leraar. Geen meester. Meer een gids.

Die met zijn pupillen in een fantasievol landschap dwaalde.

De schimmige wereld van de geest. Niet een normale geest.

De geest die afweek van het voorspelbare. De magische geest.

De schimmige geest. De grimmige geest. De ontaarde geest.

De hypersensitieve geest.

De geest die zich als heilig manifesteerde, maar nooit de heilige geest…

De paranormale geest. Gespleten geest.

Het waren mijn pupillen die pupillen opnamen. Ze als het ware categoriseerden.  Die de vraag: ‘weet jij wie het wel/niet haalt…”!’ altijd weer ontweek. Die ettelijke groepen tot slechts één individu zag minimaliseren. En het enthousiaste begin al gaandeweg de weg zag verschrompelen. Mensen zag wegkwijnen. En mensen zich onstuimig zag ontwikkelen. Langdurige relaties die naar de knoppen gingen. De vluchtigheid die opbrak.
Relaties die tot onvoorstelbare hoogten opbloeiden voor, ook zij, uiteenspatten…
En relaties die zich, tegen alle beter weten in, wisten te bestendigen!
Leven in die tijd kende ook alle variabelen van leven. De kritische opmerkingen. De vragen omtrent het waarom der dingen. Het feit van zijn. En ook vaak juist het niet zijn. De verwarring. Herkenning. Glasharde ontkenning. Verdringing.
De ontmoeting. En al die afscheiden. Want iedere keer waren het weer anderen die ervoor zorgden dat ik de variabelen uit de kast kon trekken. De man die drie keer aan het tweede jaar begon en bij de derde keer de vraag stelde hoe of ik, tot drie keer toen, de eerste les weer anders begon dan de herinnering die nog in hem verkeerde. Kees
Jeugd sentiment. Of sentimenten. Dat krijg je soms. Als ik teksten uit mijn verleden weer onder ogen kom. Dat ik dan blij ben dat ik die ooit heb neergepend. Uit woede. Of in woede. Schrijfwoede. Schrijf woede! Verzamelwoede. Verzamel woede! Het reinigt. Het heilt. Het heelt. Het scheelt. Soms een paar letters…

LIEFDESSPEL op DUIN EN BOSCH

Een broekje met twee letters

blauw, de slip ernaast

verfrommelde hartstocht

liefde, even gauw

geharkte bosjes, vage sporen

vergeten deel van het onderlijf

gestoord misschien

in haast wild weggeworpen

de witte broek, twee letters

blauw, een kat

maakt rare sprongen;

het zijn de letters D en B

die dwingen

lust verwrongen”


iGer.nl
Of verdrongen. Daar ben ik nog niet uit…