Leven is… een groot circus!

Geen winter, geen sneeuw maar het barst van de sneeuwklokjes. Tenminste, wanneer je daar oog voor hebt. Ik zou daar graag onder willen schuilen maar helaas, ik ben nog geen kaboutertje. Zo’n parapluutje zou mij bepaaldelijk goed staan. Schuilen tegen de zon op een doordeweekse maandag. De vijftiende alweer. Simpelweg een constatering, want wat kan het anders zijn. Ook dat zou ik dit keer niet weten, gezeten als ik ben achter deze veredelde schrijfmachine. Ik kijk wat rond mij heen en constateer dat ik een overvloed heb. Aan materie. Spullen desnoods. Boeken, tijdschriften, postzegelverzamelingen en niet in de laatste plaats nog steeds een grote hoeveelheid aan modellen. Waarbij het circusgebeuren een meer dan belangrijke plaats inneemt. Toch maar weer een boek besteld: Krone. Krone en de loop der tijd. Waar in Nederland het circus verdwijnt omdat de belastingdienst het noodzakelijk acht het circus Renz failliet te verklaren, blijven de circussen in Duitsland nog voor een belangrijk deel overeind. Ik pak een boek ‘Circus Herman Renz’ … de lichtjes blijven branden… staat er op het titelblad. En nu zijn de lichtjes uit. In 1998 schreef Frits van Dixhoorn dit boek. Toen had het er alle schijn van dat juist dit circus voor jaren de boeren, burgers en buitenlui zou weten te vermaken. Toen was het ook nog de tijd dat ‘wilde dieren’ deel van de menage uit zouden blijven maken. Tot de Partij voor de Dieren zich begon te roeren. ‘Mishandeling, wilde dieren terug naar hun oorspronkelijke habitat!’ En Maya Gulik zich met grote regelmaat ging profileren. Met stukken in de Courant. Ooit een leerling van mij op Duin & Bosch. Die ik tegenwoordig nog steeds met grote onregelmatigheid tegen kom. Wanneer zij haar hondjes uitlaat. Wanneer zij de hondjes voor op haar fiets in een mandje door de wijk heenrijdt. En zij lacht. Heeft eigenlijk een constante lach op haar gezicht. Maar ik heb niet de indruk dat zij mij toelacht, uitlacht evenmin. Maar misschien lacht zij thuis wel, in haar vuistje. Want Renz in Nederland bestaat niet meer. Renz Berlin daarentegen wel. Maar dat is al een heel oud circus. Een Duits circus. En in Duitsland behoort een circus tot cultuur. Valt het ook onder die noemer. Terwijl in Nederland het fenomeen kunst en daaraan gekoppelde cultuur geregeld met de pet dient rond te gaan. Neen, wij pompen liever geld in het gat dat Europa heet. Proberen Engeland binnen de boot te houden terwijl het vlot waarop wij drijven steeds meer uit elkaar dreigt te vallen. Eenvoudigweg omdat het touw waarmee het hout aan elkaar is geknutseld door de roerige tijd is versleten. Want we maken ons op, gelijk een clown zijn gezicht verbergt achter een lading schmink, om verder (ten onder”!) te gaan. En dat, juist dat wilde ik vandaag naar voren brengen. Opdat een sneeuwklokje niet altijd garant staat voor een nakend voorjaar!