Lesgeven? Op weg naar een einde!

Door 24 april 2012

Mevrouw wil dood, maar kan haar gevoel hierover niet uiten.

Dat heet dan de probleemstelling te zijn. Het zal je maar gebeuren. De casus veronderstelt verpleegkundige interventies bij een depressieve, suicidale mevrouw. De moeilijkheidsgraad die zich in deze casus voordoet blijft de vraag op welke wijze deze verpleegkundige problematiek te formuleren. En dat betekent stoeien. Met de theoretische stof en de mogelijk praktische ervaringen. Het uitwisselen van die ervaringen onderling. En het proces wat leidt naar een verantwoord doel. Waarbij zogenaamde RUMBA eisen mede bepalend waren. Waarbij deze dan wel gene nog weleens struikelde. Er uiteindelijk vat op wist te krijgen en het daarna, bepaald niet altijd fluitend, voor elkaar kreeg.

Doel:

mevrouw heeft over een week inzicht over haar suicidaliteit en kan haar gevoel bespreekbaar maken.

Verpleegkundige interventies:

regelmatig rapporteren en bespreekbaar houden in het team i.v.m. stemmingsveranderingen;

mevrouw instellen op anti-depressiva;

veiligheid bieden d.m.v. evt. gesloten afdeling;

hand in hand begeleiding door haar te koppelen aan een vaste begeleider;

gesprekjes aangaan over het dagelijks leven;

het benoemen van haar suicidale gedachten en dit bespreekbaar maken en houden;

contacten bevorderen tussen haar kinderen en broer.

Evaluatie:

na 1 week.

Dan volgt een toelichting. Want het eerste deel kenmerkt zich als een vorm van een protocol dan wel een richtinggevend stuk, het andere deel huldigt het gedachtegoed van een leerling. En leren valt alleen door vallen en opstaan te benoemen.

Door middel van gesprekjes zou ik haar gedachten proberen te leren begrijpen. Eerst in het dagelijkse gesprek, om daarna wat dieper op haar problemen in te gaan. Door haar suicidaliteit te benoemen ( het feitelijk waarneembare gedrag)neem ik het risico dat zij dichtklapten mij afwijst. Ik zal in ieder geval proberen duidelijk te maken dat ik haar situatie begrijp en dat ik de hulpeloosheid daarvan inzie en dat ik haar graag wil helpen. Ik zal haar wel duidelijk maken dat ik nog wel lichtpuntjes zie en zou haar vragen die zelf ook eens te zoeken…

Dan zou ik proberen het gesprek op haar kinderen te brengen en vragen in hoeverre zij daar nog contact mee heeft. Het lijkt mij het herstellen waard, evenals het contact met haar broer.

Door haar erop te wijzen hoe zij zichzelf verwaarloost en ook attendeer op de verwaarloosde aandacht aan haar familie, geeft dit mogelijk een extra gesprekspunt. Vaak kun je dan teruggaan naar vroeger en vragen hoe hoe het er vroeger thuis aan toe ging.

Drijfzand. In die zin dat het er veel van heeft dat het moeras, waarin je als hulpverlener dan wel verpleegkundige kan komen te verkeren, de situatie en de mogelijke uitzichtloosheid verergert. Daarnaast pleit, in bepaalde zin, een grote mate van idealisme. Een soort van mensenredder gevoel valt wel degelijk te bespeuren. Maar dat is nog niet alles.

Door haar op haar gedrag te wijzen welke ze op de afdeling laat zien, zou ik haar vragen waarom ze dat doet. Ik zou haar duidelijk maken dat de medepatienten geen medelijden met haar hebben als ze niet meedoet met het programma of het corvee. Eigenlijk is dat met alles zo; als zij niets van zichzelf laat zien kan ze geen begrip van anderen verwachten.

Dit alles is maar een greep van interventies die ik niet in een keer met de patient bespreekbaar zou maken. Door geduld, begrip en aandacht te hebben voor haar situatie hoop ik dat mevrouw minder suicidaal zal worden…

idealisme en vormen van machteloosheid klinken in deze uitwerking door. Daarnaast wordt stilgestaan bij het fenomeen van de omgekeerde evenredigheid. Daar hoeft niet altijd sprake van te zijn. In deze uitwerking komt juist dat fenomeen aan de orde. Daar valt wat voor te zeggen.

Daar valt ook wat anders tegenin te brengen. Wanneer het uitgangspunt is dat ieder mens, op zijn of haar manier, uniek is, kan juist dit uitgangspunt zich tegengesteld gaan ontwikkelen. En ook daar dient de hulpverlener de juiste weg in te zoeken. Wanneer dit samen met de betrokkene kan plaatsvinden…

morgen maar weer eens uit een ander vaatje tappen. Eens kijken of mij dat gegeven is…

Tags: ,

Dit bericht was geplaatst op dinsdag, 24 april 2012 om 10:15 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.