Leef!


IMG_1681
Dat zijn zo van die dingen, die doodgewone dingen. Doodgewoon die dagelijkse dingen. Waar ik me deze week mee bezig wens te houden. De dood dus simpelweg. Daar kun je nu eenmaal niet omheen. Daar kan immers niemand omheen. De zandloper met die wulpse vormen, het plukken van een doodgewone dag en het gedenken van het sterven. De dood als uiterste grens der dingen. En alles wat dies meer zij. Haaks daarop staat het woord LEEF. Te vinden op de grafsteen van de man die Sammy omhoog liet kijken. Die de kommer en kwel van een geest voorzag, waarbij het aanzien van de hemel een voorwaarde was om een lach te ontlokken. De blauwe lucht die er niet om loog. Terwijl de schouders in eerste instantie gebogen was. Aanlokkelijk, vooral wanneer je zelf nog in leven bent. De gelatenheid van alledag langs je rug voelt gaan om niet veel later in een stoeptegel te verdwijnen… Ook dat heeft wel wat. Vandaar ook vandaag een vervolg op de dagen van dat recente verleden. Met nog weer wat andere beelden. Al was het alleen maar om ervoor te zorgen dat zinnen worden verzet.


IMG_1717
Mijn zinnen worden verzet. In het aanschijn van een andere dag, een andere morgen. Wanneer gisteren in vandaag overvloeit en de dagelijkse zorgen onder het vloerkleed verdwijnen. Leef. Besef dat je leeft. Besef dat je, zolang je ademt, je hart klopt, je geest het niet laat afweten, leeft. Deel je leven want… MET EEUWIGHEID ALS NORMGEGEVEN, DUURT EEN MOMENT EEN MENSENLEVEN. LACH, ZING, HUIL BID, WERK EN VERWONDER hoewel dat laatste ook be wonder kan zijn.


IMG_1692 (1)