Labbezak

Nu is het half negen en de inspiratie laat net zo tergend op zich wachten, als dat het buiten druilt. Ik laat mijn oren naar het weer hangen: een druiloor die door miezerigheid van zich laat horen, een labbekak die bezig is in een labbezak te veranderen. Maar de boerenkool smaakte goed! En dat maakt, op deze druilerige dag, dan weer een veelvoud goed. Want voor het merendeel van het werkzame volk, zal het een dag van bevrijding zijn geweest. De arbeid die weer mocht worden aangevangen, de regelmaat waarmee de tred van alledag zich weer voegt naar het keurslijf van de molen, de voorspelbaarheid waarmee de eerste uren voor een aanvang mochten zorgen, de toespraken en de voornemens die zich een weg zochten, de doelen die worden voorgespiegeld, de uitdagingen waarvoor gesteld, de heilloze weg die nog even dient te worden volgehouden, de messen die achter de coulissen worden geslepen, de volgende rondes die worden aangekondigd, het koopkrachtverlies dat genomen dient te worden om collega’s niet de dupe te laten worden van de voor te nemen veranderingen.
Nog meer met nog veel minder…
Neen, ook dit keer is deze aanvang aan mij voorbij gegaan. Zoals ik reeds meerdere aanvangen aan mij voorbij heb zien gaan. Enigszins door de omstandigheden gedwongen, anderssinds door het voortschrijden der tijd. Maak ik mij schuldig aan een omschrijving die ik zelf wel aardig vind, maar in de Nederlandse taal niet geheel gebruikelijk is. Anderszins kent nu eenmaal een grotere schare volgelingen dan dat ik mij anderssinds permitteer om van een taalvondst te kunnen gaan spreken. Nu weet ik niet direct waar deze vondsten zich voordoen, gelijktijdig is het juist de kunst met zaken zodanig om te gaan, dat een bepaalde curiositeit tot leven wordt gebracht. Al was het uitsluitend te doen om deze taal niet tot een dode taal te laten verworden. Tenslotte gaat er in de huidige tijd l voldoende verloren.
Noem het inspiratie en geef mij de mogelijkheid ongekende bronnen aan te boren. Bronnen die doen denken aan een kort verleden, even stilstaan in dit heden en de toekomst op voorhand weet uit te sluiten. Gelijk de beelden die je vandaag zult ontberen. Ik sla ze een dagje over. Eenvoudig weg om reden dat de sequentie van de afgelopen dagen wat rust gegund dient te worden. De sequentie van alledag vraagt u eenmaal om aandacht voor morgen. En morgen heeft weer veel weg van een vorm die doet denken aan een toekomst. Een toekomst waarbij de voorspelbaarheid uit een recent verleden hooguit wat meer ongewis zal zijn. En met dat ongewisse valt wat lastig te dealen. En een dealer ben ik nog lang niet. Neen, die baan in dat Casino is ook aan mij voorbij gegaan…