Kwijnend.

Door 26 november 2016

img_5808

Wat doet het er feitelijk toe? Of ik mijn frustraties aan dit medium toevertrouw, dan wel dat ik ze voor me houd, eigenlijk maakt dat in principe geen hol uit. En toch biedt het een mate van bevrediging. Al was het alleen maar door het feit dat ik op deze manier zichtbaar ben voor de buitenwereld. Alhoewel ik veronderstel dat deze veronderstelde buitenwereld zeer beperkt is. Maar dan nog. Het werkt ook nog eens als een uitlaatklep. In een wereld die aan alle kanten in beweging is, een beperkte wereld wanneer dit mij betreft en een nog beperkter wereld wanneer ik me alleen maar met mezelf zou weten te vermaken. Gelukkig is dit niet het geval, zijn er voldoende impulsen om andere wegen in te slaan en te ontdekken wat zich achter verschillende muren, gevels en voordeuren afspeelt. Maar geregeld overvalt mij ook een ander gevoel, een gevoel van iets te hebben nagelaten. En dan doel ik niet direct op een vorm van nalatenschap, wat veelal voorbehouden is aan een zeker einde, maar meer in de vorm van iets niet te hebben gedaan en daar eigenlijk ook geen zin meer in te hebben. Het uit elkaar groeien en het verwelken van iets dat er ooit was. Groter groeien gaat met pijn gepaard, het ouder worden met een andersoortige, maar mogelijk ook nog met een vergelijkbare pijn. En waar ik het eerder had over die voordeuren kan het haast niet anders zijn dan dat die genoemde deuren hooguit wat verder open zijn komen staan, waardoor de geest alle ruimte kreeg om het pand te verlaten. Open deuren verder opentrappen vergt nu eenmaal weinig inspanning. Een week van beschouwingen, een week ook van overdenkingen gekenmerkt door het achterwege blijven de plaatjes. Het heeft wat weg van de laatste opdracht van het fotocafe: rafelranden. Waar Kees Oosterbaan weer een fantastisch creatieve manier van presenteren naar voren bracht. Het uitzicht dat hij had op de woonstee waar hij zijn inspiratie niet alleen zag, maar ook vond. Er een vorm aangaf die niet alleen iets zegt over zijn kunstenaarschap, maar ook zijn veronderstelde beperking gestalte aan weet te geven. Wat dat betreft benijd ik hem, maar gelijktijdig weet ik ook dat hij mij de ogen regelmatig weet te openen. Een opening van zaken weet te geven, die weer andere elementen in mijn brein toegang kan gaan verschaffen. Door ruimte te maken, door afscheid te nemen en door die dingen te doen die wel garant staan voor voldoening. Afscheid te kunnen nemen van een kwijnend bestaan, afscheid te nemen van die 2.06 minuten van gisteren. Het oog te blijven richten op het nu en de nakende toekomst. En het verleden die plaats te gunnen die het ooit heeft gehad…

img_5809img_5810

Tags: , ,

Dit bericht was geplaatst op zaterdag, 26 november 2016 om 16:44 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.